Οι τοπικές εφημερίδες πριν μερικές μέρες εδημοσίευσαν ένα ποιητικό διαμάντι, που θα το ζήλευε και θα το υπόγραφε και ο πιο επιφανής ποιητής. Γράφτηκε, όπως αναφέρει το σχετικό ρεπορτάζ, στα πλαίσια διαγωνισμού, στον οποίο εκαλούντο και μπορούσαν, να συμμετάσχουν, με όποιο μέσο, καλλιτεχνικής έκφρασης προτιμούσαν, Έλληνες μαθητές της Τρίτης τάξης του Γυμνασίου από Κύπρο, Ελλάδα και την ομογένεια.

Θέμα του διαγωνισμού το δράμα της Κύπρου.

Το ποιητικό αριστούργημα έχει τίτλο:

«Πάντα θα περιμένω πίσω από την πόρτα».

Δημιουργός του η μαθήτρια της Τρίτης Τάξης του Α’ Γυμνασίου Ρεθύμνου Αγγελική Τσιμπούκα.

Το γεγονός, ότι πρόκειται για δημιούργημα δεκαπεντάχρονης μαθήτριας, το κάνει ακόμα πιο αξιοθαύμαστο.

Το ποίημα δεν χρειάζεται ανάλυση. Με την πρώτη ανάγνωση σε συγκλονίζει. Κάθε στίχος του, κάθε λέξη του «μια κραυγή». Κραυγή απελπισίας ανθρώπων, που δολοφονούνται και ξεσπιτώνονται. Κραυγή καταδίκης και στιγματισμού αυτών, που τους δολοφονούν και τους ξεσπιτώνουν.

...

«Τι ζητάω εγώ;

...

Μια κούκλα ξεχασμένη στο παλιό μου το σπίτι.

Μια φωτογραφία ξεχασμένη στο ράφι, κι η ζωή μου.

…

Δεν μας αφήνουν να ζήσουμε.

...

Δεν είναι πολλά αυτά που ζητάω.

Μέσα σε όλο τον κόσμο, ζητάω τον τόπο μου.

Την πόλη μου, το χωριό μου, την αυλή μου.

...

Δεν είναι πολλά.

Πολλά είναι όσα έχασα.

Πολλά είναι όσα μου πήραν.

Γιατί μου τα πήραν;

…

Πονάω».

Αν και γράφτηκε για το δράμα της Κύπρου, αποκτά πολύ ευρύτερη, παγκόσμια θα έλεγα διάσταση, γιατί δράματα σαν της Κύπρου υπάρχουν πολλά.

Είναι σύμφυτα με το απάνθρωπο κοινωνικό μας σύστημα. Θα πρότεινα, η Διεύθυνση Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης Ρεθύμνου σε συνεργασία με την ΕΛΜΕ και τον Σύνδεσμο Φιλολόγων και τις καθηγήτριες, που είχαν την ευθύνη του διαγωνισμού στο Ρέθυμνο να επιδιώξουν, το ποίημα να διδαχθεί, όσο γίνεται ευρύτερα. Και κατά πρώτων στα Γυμνάσια και Λύκεια Ρεθύμνου.

Στη νεαρή, μα ώριμη ποιήτρια θερμά συγχαρητήρια και ευχές, να είναι καλά, για να δώσει (πράγμα σίγουρο) πολλά ποιητικά διαμάντια.

Γρηγοράκης Μιχάλης