Tης Βλασίας Μιχαηλίδου – Τριπολιτάκη
Φιλολόγου, Ιστορικού M.Sc.
Το π. Ψυχοσάββατο τα παιδιά του Κατηχητικού μας είχαν την ευκαιρία να παρακολουθήσουν την παρασκευή του πρόσφορου από την κ. Δεσπ. Λουκογεωργάκη. Θυμιατίζοντας η κ. Δέσποινα εξήγησε τη σημασία των υλικών που χρησιμοποιούμε για την παρασκευή του άρτου, που θα αποτελέσει σώμα Χριστού. Κατά τη διάρκεια της ζύμωσης της προσφοράς όλα τα παιδιά έψαλλαν κι είπαν προσευχές, για να ευλογήσει ο Θεός τα πανάχραντα δώρα της αγάπης Του. Ενθουσιάστηκαν με την αποτύπωση της σφραγίδας στη λεία επιφάνεια του πρόσφορου κι άκουσαν με προσήλωση από τον προϊστάμενο του Ι.Ν. π. Νικόλαο την ερμηνεία των ανάγλυφων συμβόλων της.
Η βιωματική μάθηση είναι το πιο αποτελεσματικό εργαλείο εκπαίδευσης, καθώς προσελκύει το ενδιαφέρον των εκπαιδευομένων και συνδυάζει γνώση με πράξη. Τα παιδιά συνειδητοποίησαν πόση προσοχή κι ευλάβεια ψυχής απαιτεί η όλη διαδικασία, η οποία εύλογο είναι να μην μπορεί να τηρηθεί από τους φούρνους, που παίρνουμε «έτοιμα» πρόσφορα. Η ζωή της Εκκλησίας απαιτεί αυτή τη συμμετοχή και τη διάθεση προσωπικής προσφοράς, για να βαδίσει με σιγουριά ο πιστός την πνευματική οδό της σωτηρίας, για να μπορέσει να συνεχίσει τον καλό αγώνα της πίστεως.
Ο Απ. Παύλος μας ζητά όσα μαθαίνουμε και παραλαμβάνουμε να τα κάνουμε πράξη (Προς Φιλιπ.). Η Ορθοδοξία μας είναι βίωμα, δεν είναι λόγια, είναι η μετάδοση μίας εμπειρίας μέσα στην οποία συνεχίζεται με τη χάρη του Αγίου Πνεύματος η Ζωή του Χριστού. Το βίωμα αυτό ενισχύεται, όταν συνδέουμε τις κυριότερες εκφάνσεις της προσωπικής, της οικογενειακής και της κοινωνικής ζωής με την εκκλησιαστική πράξη και πρακτική.
Στους Έλληνες, όσο κι αν κάποιοι πολεμούν για το αντίθετο, η Ορθοδοξία αποτελεί βασικό προσδιοριστικό παράγοντα ταυτότητας. Έχει διαμορφώσει δύο χιλιάδες χρόνια τώρα μία έκφραση ζωής συνυφασμένη με τη συλλογική μας υπόσταση. Αυτή τροφοδοτεί τα τεράστια αποθέματα αγάπης και προσφοράς προς τους εκατοντάδες χιλιάδες πρόσφυγες που κατέφυγαν στη χώρα μας, σε μία περίοδο που τα οικονομικά αποθεματικά έχουν εξανεμιστεί.
Οι Έλληνες σε κάθε γωνιά της πατρίδας μας ζυμώνουν καθημερινά το δικό τους πρόσφορο αγάπης με το υστέρημα τους, με το χαμόγελό τους, με την αγκαλιά τους που δεν έχει σύνορα, γιατί ο Χριστός είπε πως βρίσκεται ανάμεσα στους ελαχίστους αδελφούς, ανάμεσα στους κατατρεγμένους, τους ασθενείς, τους πεινασμένους. Οι Έλληνες πράττουν καθημερινά το καθήκον τους με αίσθημα ανθρωπισμού και χριστιανικής αγάπης.
Από την άλλη, η συμπεριφορά των εταίρων μας μοιάζει με τον πλούσιο της παραβολής, που ερχόταν στο σπίτι του ο φτωχός Λάζαρος, γεμάτος πληγές, για να χορτάσει από τα ψίχουλα, που έπεφταν από το τραπέζι του, κι εκείνος τον περιφρονούσε. Με αυτή την τακτική αντιμετωπίζουν το σύγχρονο προσφυγικό δράμα οι «πολιτισμένοι» Ευρωπαίοι. Η προσφορά της «ενωμένης Ευρώπης» στο παγκόσμιο οικοδόμημα του πολιτισμού είναι τα παιδιά στις λάσπες της Ειδομένης, τα πτώματα στις θάλασσες, η εκμετάλλευση των ασυνόδευτων ανηλίκων, ο ξυλοδαρμός ανυπεράσπιστων.
Την ίδια στάση είχαν επιδείξει κι απέναντι στους Έλληνες πρόσφυγες, που συνέρρεαν κατά χιλιάδες στην μαρτυρική προκυμαία της Σμύρνης τον Αύγουστο του 1922. Άγγλοι, Γάλλοι κι Ιταλοί, οι σύμμαχοί μας, απολάμβαναν το αποτρόπαιο θέαμα της σφαγής από τα πλοία τους, τραβούσαν φωτογραφίες κι έδιωχναν με κλωτσιές τους πρόσφυγες, που σκαρφάλωναν, για να γλυτώσουν από το τουρκικό μένος. Αυτή είναι η ευρωπαϊκή αλληλεγγύη!
Η ιστορία επαναλαμβάνεται κι εμείς, ταλανιζόμενοι από την αιώνια κατάρα της φυλής μας, διχόνοιες, έριδες και εμφύλιες διαμάχες, εξακολουθούμε να μη θέλουμε να διδαχτούμε από τα λάθη μας. Όπως και τότε, εμπιστευτήκαμε λάθος πολιτικές επιλογές, ακυρώνοντας την προνοητική πολιτική του Ελ. Βενιζέλου, έτσι και τώρα, εμπιστευόμαστε ιταμούς ηγέτες να υπερασπιστούν τα εθνικά μας συμφέροντα, που διαθέτουν τόσο λίγη ευθιξία, ώστε να θεωρούν ασήμαντο το επαναλαμβανόμενο φραστικό ολίσθημα του υπουργού, που αποκάλεσε τα Σκόπια «Μακεδονία». Τι θα μπορούσε άραγε να προσφέρει μία τέτοια ηγεσία στην ελληνική κοινωνία;
