Γράφει ο Γιώργος Παπαδάκης, φοιτητής τμήματος Κοινωνιολογίας Παν/μίου Κρήτης
Εδώ και πολύ καιρό οι γυναίκες κρατούμενες ζουν υπό τραγικές συνθήκες διαβίωσης στο Κέντρο κράτησης Ελληνικού και αυτό αρχικά διότι δεν υπάρχει ένα χαρτί που να πιστοποιεί ότι... όντως βρίσκονται εκεί! Ένας μήνας έχει περάσει που το νερό είναι παγωμένο, με αποτέλεσμα οι κρατούμενες είτε να είναι άρρωστες είτε να μην είναι δυνατόν να κάνουν μπάνιο για πολλές ημέρες!
Δεν ήταν λίγες οι φορές που υπήρξε άρνηση στο να γίνει μεταγωγή των αρρώστων σε νοσοκομείο ή ακόμα δεν ήταν λίγες και οι φορές που έπρεπε να περάσουν πολλές ημέρες για να γίνει η μεταγωγή. Πλήρης αδιαφορία απέναντι και στις κρατούμενες με χρόνιες ασθένειες. Πιο συγκεκριμένα, πριν από ένα χρονικό διάστημα, 2 γυναίκες καθώς παρακαλούσαν 4 ολόκληρες ημέρες ώστε να τις δει κάποιος γιατρός, έφτασαν την 5η ημέρα σε κατάσταση λιποθυμίας και μετά πήγαν στο νοσοκομείο.
Όμως, όλα αυτά να γίνονται ενώ έχουν καταφέρει να μην υπάρχει ούτε ένας γιατρός στο κέντρο, καθώς μετά την λήξη της σύμβασης του τέως γιατρού, δεν υπήρξε άλλη πρόσληψη. Το ίδιο έγινε και με τον ψυχολόγο, που φυσικά θα μπορούσε να βοηθήσει σε περίπτωση ψυχολογικών προβλημάτων, αυτοτραυματισμών ή και χειρότερων περιστατικών. Απίστευτο και όμως πραγματικό ότι φτάσαμε στο 2016 και συζητάμε για έλλειψη γιατρών στις φυλακές!
Επίσης, υπάρχει σε μεγάλο βαθμό έλλειψη φαρμάκων, ακόμη και για depon. Ειδικά, σε περίπτωση κρατούμενης με χρόνιο άσθμα, δεν το συζητάμε καν. Βέβαια, υπάρχει και συνέχεια στην καθίζηση. Τα τηλέφωνα στο επισκεπτήριο είναι μόνιμα χαλασμένα, ακόμα και στις επισκέψεις των δικηγόρων, τόσο ο κρατούμενος όσο και ο δικηγόρος οφείλουν κυριολεκτικά να φωνάζουν ο ένας στον άλλον για να συνεννοηθούν. Το θέμα όμως είναι ότι λέγονται πολλά προσωπικά δεδομένα μέσα από το τζάμι με αποτέλεσμα να τα ακούει ο οποιοσδήποτε τυγχάνει να βρίσκεται εκεί, π.χ. αστυνομικός, επισκέπτης.
Οι διαμαρτυρίες στον διοικητή είναι επανειλημμένες, αλλά η κατάσταση παραμένει ως έχει. Το Κράτος και οι μηχανισμοί του έχουν βάλει σκοπό η κάθε ημέρα του κρατούμενου να είναι βασανιστική, ανεξάρτητα από το έγκλημα που έχει διαπράξει ο καθένας. Το θέμα είναι ότι αρκετοί από αυτούς έχουν συνειδητοποιήσει τα λάθη τους και θέλουν να αλλάξουν, αλλά όταν ζουν υπό τέτοιες συνθήκες πιο πιθανό είναι να πεθάνουν από την εξάντληση και τις κακουχίες παρά να κάνουν μία νέα αρχή στην Κοινωνία ως πλέον συνειδητοποιημένα άτομα...
