Αυτά που συμβαίνουν στην πατρίδα και την Ελλάδα με τους πρόσφυγες και τους μετανάστες δεν είναι μόνο να συλλογάσαι, να κλαις ή να αηδιάζεις για όλους και την κορυφή της Ε.Ε. Συρματοπλέγματα κι όλα καλά. Ανευθυνότητα και χολή. Ε, όχι εσύ, ε, όχι εγώ! μα δεν υπάρχει Θεός ή ο Θεός τους; Είναι βέβαια απρόσμενα ή ήταν όμως κι όχι έτσι. Καμιά προστασία, ευθύνη και υπευθυνότητα, όταν βλέπεις ή ακούς ή διαβάζει πονάς και λες σίγουρα τελείωσαν όλα, λες από πού από ποιον μεγάλο ν’ αρχίσεις να κόβεις κεφάλια. Οι άνθρωποι αυτοί (οι τυχεροί) ενός πολέμου αγανάκτησαν, παραδόθηκαν σε κάθε έλεος. Άρχισαν με ένα όνειρο να βρουν την ειρήνη και προσμένουν μια νέα ζωή. Τι βρήκαν; αδιαφορία από την κυβέρνηση και τις κυβερνήσεις. Αιμορραγούν (νέος πόλεμος) απογοήτευση (νέοι φυγάδες που ζητούν τι;) Ζωή και εργασία. Ψάχνουν ένα κομμάτι ψωμί και νερό. Ε, και δεν τόχουν πάντα! Πώς να επιζήσουν μέσα στις λάσπες που δεν ζουν ούτε γουρούνια και μόνο τρωκτικά, φίδια αλλά και πολλές σοβαρές ασθένειες!
Παιδιά άρρωστα (ηπατίτιδες) και νοσήματα, πνευμονίες. όλα γιατί τα σύνορα είναι κλειστά. Γιατί; βρέφη, λεχώνες, γεννητούρια στις λάσπες με χαμόγελα. Στους Έλληνες εθελοντές ένα μεγάλο μπράβο που στερούνται το δικό τους βίο προσφέρουν με χαρά τη γεμάτη χύτρα. Εγκλήματα, εγκλήματα ονομάζω όλα που βλέπω ή υποψιάζομαι ότι ακόμα θα γίνουν κακό χειρότερο. Τέλος θα γίνει φίλοι μου και σκάω! Πενήντα χιλιάδες πρόσφυγες δεν είναι μικρός αριθμός. Άθλιες οι συνθήκες. Άθλια όλα για κάθε ζωντανό οργανισμό, ακόμα, ακόμα για αυτούς τους τόσο ταλαιπωρημένους. όμως παιδιά ζωγραφίζουν με πολύχρωμους μαρκαδόρους τα… τα και εκείνα που βλέπουν μάτια λυπημένα, παραπονεμένα, μέσα από τις ΣΚΗΝΕΣ ΒΟΥΤΗΓΜΕΝΕΣ ΜΕΣΑ ΣΤΙΣ ΛΑΣΠΕΣ ΤΟΥΣ! Θεέ μου, τι πρέπει να γίνει για όλα αυτά; Θεέ μου, αυτή η μεγάλη Ευρώπη κωφεύουν, κωφεύει όλη η υφήλιος. Αν εξαιρέσεις μόνο κάποιους ακτιβιστές. Γι’ αυτά η Μέρκελ και η παρέα της ζουν και κοιμούνται ήσυχοι; Τι συμβαίνει; Μήπως φοβούνται μήπως οι πενήντα χιλιάδες αυτές ψυχές είναι Τζιχαντιστές; Εδώ όλοι οι πρόσφυγες περνούν τα αδιανόητα ενός σεναριογράφου (ταινίας τρόμου).
Μικροί και μεγάλοι, άπλυτοι χωρίς άλλα ρούχα, χωρίς είδη πρώτης ανάγκης. Τα Σκόπια και οι Σκοπιανοί είναι αλήθεια το κόκκινο πανί για τους πρόσφυγες. Συρματοπλέγματα, φράκτες φραγμός. Μα αυτοί όλοι θέλουν να περάσουν να πάνε σε άλλες χώρες που τις θεωρούν χώρες επαγγελίας! Θέλουν να μην πεθάνουν όπως χάθηκαν πολλοί. Αυτή δεν είναι ζωή τι να πω! Χάσανε τα παιδιά και την πατρίδα τους. Το βίο τους, το σπίτι τους, τις δουλειές τους. Ελπίζουν, ελπίζουν, ελπίζουν.
Ε, αυτό με τρελαίνει. Θεός, Θεός, Θεός, παίζουν τα παιδιά στις λάσπες. Κάνουν πηγαδάκια οι μεγαλύτεροι κι όνειρα χωρίς μια σταλιά ύπνο! Δεν στραπατσάρισαν καρδιές, ούτε ψυχές όλοι οι άλλοι, στραπατσάρισαν κορμιά όρθια, ακόμα, ακόμα σε κάθε στρατόπεδο διαμονής λένε φτάνει, ακόμα κι αν προσμένουν, υποφέρουν, απογοητεύονται.
Αυτές οι εικόνες του βίου των προσφύγων από τις βαρκούλες στη Μυτιλήνη έως την Ειδομένη έχουν γίνει ασπρόμαυρες! Ε, και τι;
Άτομα, οικογένειες, εταιρίες βοηθούν την κατάσταση. Ακόμα και οικογένειες φιλοξενούν πολύ κόσμο, οι πρόσφυγες της Μικράς Ασίας θυμούνται και προσφέρουν!
Εύχομαι όπως κι εσείς να ησυχάσουν αυτές οι ψυχές αυτού του άλλου κόσμου. Τα σύνορα να ανοίξουν μέχρι αναγνώσεως έστω αυτού του κειμένου, οι πληγές να επουλωθούν και τέλος σ’ αυτήν την άλωση των ψυχών να φτάσουν το φορτίο των πενήντα χιλιάδων προσφύγων που σαν τείχος προτάσσουν τα καταπονημένα στήθη τους
ΥΓ. Με την ευθύνη μου.
Ο Γνώμων
Μπάμπης Τσικινάς
