ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ Κ. ΑΚΟΥΜΙΑΝΑΚΗΣ
ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΑΝΑΛΥΤΗΣ M.Sc.
E-mail: [email protected]
http://soixantedix.blogspot.com/
Όταν υπάρχεις με το σωστό τρόπο δεν χρειάζεται να φαίνεσαι, δεν είναι απαραίτητο να διατυμπανίζεις την παρουσία σου στο χώρο. Όταν πονάς δεν χρειάζεται να ξεσπάς σε οιμωγές ανάμεσα στο πλήθος, δεν είναι απαραίτητο να βλέπουν τα δάκρυά σου όλοι. Όταν θυμώνεις δεν κάνει να ανοίγεις το στόμα σου πριν να βουτήξεις τη γλώσσα σου στο μυαλό σου, αλλά να παίρνεις δυο βαθιές ανάσες, να σκέφτεσαι τι θα πεις και να μιλάς μετά. Όταν παλεύεις μόνος σου με πολλούς σε μια άνιση μάχη, μην σκεφτείς ποτέ ότι θα χάσεις ακόμα κι αν αυτό είναι σίγουρο για τους αντιπάλους σου. Αντιμετώπισέ τους έναν-έναν δείξε τους πως δεν φοβάσαι και νίκησε τους. Όταν χάνεις μια μάχη να σκέφτεσαι πως αυτή σου η ήττα μπορεί να μετατραπεί σε νίκη αν κερδίσεις τον πόλεμο. Γιατί δεν ήταν μια χαμένη μάχη, μια απλή οπισθοχώρηση ήταν, μια ήττα που δεν την ανέχθηκες για πολύ και τη μετέτρεψες σε νίκη. Κι όταν νικήσεις ολοκληρωτικά μην καταδεχτείς να πάρεις λάφυρα, μην αγγίξεις γυναικόπαιδα, μην φερθείς με ασέβεια στους αιχμαλώτους σου. Στη νίκη φαίνεται ο πολιτισμός σου, στην αψίδα του θριάμβου που σου έστησαν, ξεδιπλώνεται το μεγαλείο σου.
Όταν φταις να κάνεις την αυτοκριτική σου, να το παραδέχεσαι. Η ηλίθια άρνηση του λάθους πολλές φορές είναι χειρότερη από το ίδιο το λάθος. Όταν είσαι αρχηγός να ξέρεις πως εσύ θα καρπωθείς τη δόξα της νίκης, αλλά εσύ θα νιώσεις και την κατακραυγή της ήττας. Όταν είσαι επικεφαλής φταις πάντα εσύ. Οι δικαιολογίες και η μετάθεση ευθυνών είναι για τους μικρόψυχους, για τους ανεύθυνους για τα ανθρωπάκια. Όταν είσαι καπετάνιος στο καράβι και αυτό προσαράξει στην ξέρα, δεν φταίει ο ύπαρχος, δεν φταίει ο πρώτος μηχανικός, δεν φταίει ο λοστρόμος. Εσύ φταις και μάθε να παίρνεις την ευθύνη, να λες στον εαυτό σου πως δεν έκανε εκείνα που έπρεπε ή πως έκανε όσα δεν έπρεπε. Έτσι θα γίνεις άνθρωπος, έτσι θα χτίσεις χαρακτήρα, έτσι θα ξεχωρίσεις. Κανείς δεν θυμάται τους δειλούς και τους ευθυνόφοβους, κανείς δεν συμπαθεί τους αλάνθαστους, κανένας ηττημένος δεν έγραψε ιστορία. Την Ιστορία την έγραφαν πάντα οι νικητές και προφανώς την έγραφαν όπως ήθελαν.
Όταν γίνεσαι κριτής στις διαφορές άλλων, να πετάς από πάνω σου κάθε ίχνος προσωπικής συμπάθειας για τους κρινόμενους. Να μάθεις να αξιολογείς σωστά, να εμπεδώσεις τις συνέπειες της τυχόν λανθασμένης σου κρίσης, να ακούς και να βλέπεις πολλούς και πολλά, να μην πιστεύεις τίποτα από αυτά, να δίνεις στην οργή τόπο, να αφήνεις χώρο στην επιείκεια, να μάθεις να αθωώνεις όταν δεν είσαι σίγουρος. Και να ξέρεις πως η επιείκεια έχει μέτρο, πως δεν είναι αστείρευτη, πως δεν πρέπει να είναι πιο προκλητική από το ίδιο το λάθος. Γιατί μετά θα χάσεις και τους ευσυνείδητους, θα παραπονεθούν οι εργατικοί και θα συνεχίσουν τα παράσιτα να απομυζούν το αίμα των καθαρών, των ευσυνείδητων, των λαμπερών ανθρώπων που έχεις την τιμή να ηγείσαι.
Όταν διοικείς. Βλέπε, άκου, σώπα μέχρι να καταλάβεις τι συμβαίνει. Αν μειώνεις τους υφισταμένους σου, αν τους θεωρείς άχρηστους τότε εσύ διοικείς ένα στρατό αχρήστων. Μην χάνεις την ψυχραιμία σου, μην μπαίνεις ανάμεσα στις διαμάχες των προϊσταμένων σου, λύσε ειρηνικά τις διαφορές των υφισταμένων σου. Αλλιώς κανένας δεν θα σε σεβαστεί, άλλως κανένας δεν θα σε αναγνωρίσει ως ηγέτη. Όταν αλληλοχτυπιούνται οι ελέφαντες την πληρώνουν τα βατράχια που συνθλίβονται. Μην βιάζεσαι, προσπάθησε να δίνεσαι, δοκίμασε να μοιράζεσαι. Συνήθως, οι φιγούρες του κουκλοθέατρου δεν μπορούν να αναγνωρίσουν αυτόν που τις παίζει. Άσε λοιπόν το θέατρο στους άλλους και κάνε δίκαιο και ενδιαφέρον το παιχνίδι. Πάρε στις πλάτες σου ακόμα κι εκείνα που δεν σου αναλογούν. Και στο τέλος θα δεις. Τι; Απλά πως τελικά άξιζε τον κόπο…
