Γράφει ο Σπύρος Ματθαίου
Αν και ημερολογιακά διανύουμε άνοιξη, οι καιρικές συνθήκες περισσότερο σε άνοιξη ή καλοκαίρι ταιριάζουν. Φυσικό λοιπόν να επισκέπτεται ο Μορφέας πολλούς από μας, ιδιαιτέρως δε τους πολιτικούς μας ταγούς, μοιράζοντας χωρίς φειδώ όνειρα ¨θερινής νυκτός¨. Ένα τέτοιο αποτελεί και η πολυπόθητη, αλλά απίθανη υπό τις δεδομένες συνθήκες, οικονομική ανάπτυξη της χώρας.
Η πολυπαραγοντική εξίσωση του ασφαλιστικού προβλήματος που ταλανίζει εσχάτως με έντονο τρόπο την ελληνική κοινωνία, δεν θα λυθεί με οποιοδήποτε νομοσχέδιο αν δεν αλλάξει ο σημαντικότερος παράγοντας της, η απασχόληση. Με την ανεργία να βρίσκεται επίσημα κοντά στο 30% και με τον πληθυσμό της χώρας να συρρικνώνεται, αυξάνοντας έτσι το ποσοστό των συνταξιούχων, δεν μπορεί να βρεθεί λύση τέτοια που να παρέχει αξιοπρεπείς συντάξεις όσο κι αν οι τελευταίες-αντισυνταγματικά με βάση απόφαση του Αρείου Πάγου, πρέπει να τονιστεί αυτό - περικόπτονται και περικόπτονται και ξανά περικόπτονται. Εκτός και αν όλα αυτά περί ασφαλιστικού γίνονται για να καταργηθεί κάποια στιγμή στο κοντινό μέλλον η κοινωνική ασφάλιση και συνεπώς οι συντάξεις, για να ¨σωθεί¨ η χώρα και να μην χρεοκωπήσει… Ο ιδιωτικός τομέας στον χώρο των ασφαλειών έχει οσμιστεί τον επιθανάτιο ρόγχο του ασφαλιστικού μας συστήματος και τηρεί στάση γλυκιάς αναμονής.
Η καταπολέμηση της ανεργίας προς όφελος της απασχόλησης γίνεται προφανώς με την δημιουργία θέσεων εργασίας. Σε μια οικονομία όμως που βρίσκεται επί επτά συναπτά έτη σε ύφεση, πως αλήθεια μπορούν να δημιουργηθούν θέσεις εργασίας; Με δυο τρόπους. Με τις δημόσιες επενδύσεις και με τις ιδιωτικές επενδύσεις.
Ιδιωτικές επενδύσεις τέτοιας έκτασης που να επηρεάσουν σε αξιόλογο βαθμό το ποσοστό απασχόλησης δεν γίνονται, αντίθετα οι μεσαίες και μεγάλες επιχειρήσεις μεταφέρουν τις έδρες τους αλλά και την παραγωγική τους δραστηριότητα σε άλλες χώρες των Βαλκανίων μειώνοντας εκεί την ανεργία και αυξάνοντας την εδώ. Παρά τα όσα διατείνονται οι κομματάνθρωποι που παρελαύνουν στις τάχα ενημερωτικές εκπομπές περί δημιουργίας ευνοϊκού κλίματος για ιδιωτικές επενδύσεις, η μόνη ιδιωτική επένδυση που βλέπουμε να γίνεται είναι η ενοικίαση για δεκαετίες υπαρχουσών υποδομών όπως τα αεροδρόμια μας και τα λιμάνια μας. Αν αυτές οι ¨επενδύσεις¨ δημιουργούν θέσεις εργασίας ή, αντίθετα, στερούν έσοδα από το δημόσιο μπορεί να το απαντήσει και ο αφελέστερος ανάμεσα μας.
Όσον αφορά στις δημόσιες επενδύσεις η κατάσταση είναι ακόμη χειρότερη. Χρήματα για επενδύσεις μεγάλης κλίμακας δεν υπάρχουν κάτω από το ασφυκτικό δημοσιονομικό πλαίσιο που έχουν επιβάλλει οι δανειστές. Αυτοί φυσικά δεν ενδιαφέρονται για την αύξηση της ανεργίας στην Ελλάδα αλλά μόνο για το πώς θα απομυζήσουν κάθε πλουτοπαραγωγικό πόρο της υπό ρευστοποίησης χώρας μας.
Για να χρηματοδοτηθεί η οικονομία μας και να αρχίσουν να γίνονται επενδύσεις που θα φέρουν πραγματική ανάπτυξη προς όφελος της πλειοψηφίας των κατοίκων ετούτου του τόπου, υπάρχουν δύο και μόνον δύο τρόποι, τρίτος δεν υπάρχει.
Ο ένας είναι ο δανεισμός. Αδύνατος πια για το ελλαδιστάν αλλά και εθνοκαταστροφικός όταν γινόταν, καθώς συσσώρευε χρέη αφού τα δάνεια δεν πήγαιναν σε καίριους τομείς ανάπτυξης αλλά σε έργα βιτρίνας με αποκορύφωμα τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004.
Ο άλλος τρόπος χρηματοδότησης της οικονομίας είναι η τύπωση εθνικού νομίσματος. Αυτό φυσικά σημαίνει αποχώρηση από την ζώνη του ευρώ και συνακόλουθα από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Αυτά τρομάζουν τόσο τον έλληνα που έχουν αποτελέσει και προεκλογική καμπάνια - μικρονοϊκή πλην όμως αποτελεσματική. Ευτυχώς ή δυστυχώς δεν υπάρχουν άλλοι δρόμοι για να αναπτυχθεί η οικονομία και να επιτευχθεί ανάσχεση αρχικά της καταστροφικής πορείας της και τελικά αναστροφή της σε αναπτυξιακή τροχιά.
Όσοι θεωρούν ότι μπορεί η πορεία της χώρας να αλλάξει μέσα σε αυτό το πλαίσιο που βρίσκεται η χώρα κηδεμονευόμενη και ουσιαστικά διοικούμενη από ξένα κέντρα, πλανώνται οικτρά και αργά ή γρήγορα θα το αντιληφθούν με επώδυνο τρόπο για αυτούς και τις οικογένειες τους. Το ζητούμενο είναι να μην φτάσουμε σε εθνική τραγωδία που μπορεί να έχει και εδαφικές απώλειες για να το αντιληφτούν κάποιοι.
Το βέβαιο είναι ότι αν δεν απεγκλωβιστούμε από τα δεσμά του ευρώ, του χρέους λόγω ευρώ και από τους κηδεμόνες μας λόγω ευρώ, δεν πρόκειται να δούμε την ανάπτυξη ούτε με το τηλεσκόπιο Χαμπλ.
