Στους δρόμους της πόλης που ζώ, αλλά κυρίως του κοντινού Λονδίνου, όλο και κάποια πινακίδα διαφημίζει καινούρια ‘πολυτελή’ διαμερίσματα, ενός ή δύο υπνοδωματίων, σε αστρονομικές τιμές.
‘Ευκαιρία! Μόνο 600.000 λίρες!’ αναγράφει η πινακίδα που είδα προχθές. Τσάμπα τσαρδί δηλαδή….
Τι περιλαμβάνει ο όρος ‘πολυτέλεια’ όμως;
Φρεσκοβαμμένους τοίχους, και καλής ποιότητας κουζίνα και μπάνιο. Παίρνει δηλαδή ο μεσίτης τη λέξη ‘ευπρεπές’ και την τεντώνει λιγάκι, έτσι ώστε να σημαίνει ‘πολυτελές’.
Η λέξη ‘ευρύχωρο’ όμως είναι εξαιρετικά σπάνια, γιατί όσο και να τα τεντώσεις τα σύγχρονα Βρετανικά σπίτια, ευρύχωρα δεν γίνονται.
Βλέπω με θλίψη αυτά τα πολυτελή κουκλόσπιτα και αναρωτιέμαι. Ποιος έχει αρκετά χρήματα και θέλει να τα αγοράσει;
‘Οι πλούσιοι εισοδηματίες,’ μου το ξεκόβει ο σύζυγος, ‘για να τα ενοικιάσουν.’
Δεν είναι λίγοι εκείνοι που θέλουν να δουν την αλλαγή της νομοθεσίας για να προστατευτούν οι ενοικιαστές, οι οποίοι ούτε μπορούν πλέον να αγοράσουν πρώτη κατοικία, αλλά ούτε και να ανταπεξέλθουν με ευχέρεια στις πληρωμές των ενοικίων τους.
Δύσκολο όμως, έως και ακατόρθωτο. Όνειρο Βρετανικής καλοκαιρινής νυκτός.
Στην πλειοψηφία τους, οι νομοθέτες είναι οι πλούσιοι ιδιοκτήτες των ‘πολυτελών’ κατοικιών.
Η εικόνα αυτή όμως αντικατοπτρίζει ένα ταξικό σύστημα που, σύμφωνα με τον κοινωνιολόγο του Πανεπιστημίου του Oxford, Dr. John Goldthorpe, έχει αλλάξει πολύ λίγο από το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Παρά τις μεταρρυθμίσεις στην Παιδεία, και τα καλύτερα επαγγελματικά προσόντα στα οποία έχουν πρόσβαση οι νέοι όλων των κοινωνικών στρωμάτων, οι προγνώσεις για το μέλλον τους δεν είναι ενθαρρυντικές.
Για τον Alan Milburn, τον πρόεδρο της Επιτροπής Κοινωνικής Κινητικότητας και Παιδικής Φτώχειας, η εκπαίδευση δεν είναι πλέον εγγύηση μιας άνετης ζωής. Η άνετη ζωή, δηλαδή μια δουλειά, ένα σπίτι και ένα αυτοκίνητο, δεν είναι πια ‘δικαίωμα’ αλλά ‘πολυτέλεια’. Όταν ο νέος επαγγελματίας, ή ο χαμηλόμισθος οποιαδήποτε ηλικίας, αγναντεύει τα διαφημιζόμενα ‘πολυτελή’ διαμερίσματα, και γνωρίζει ότι μόνο από θαύμα θα πέσει το κλειδί ενός από αυτά στα χέρια του, στην ουσία αγναντεύει μια νέα, θλιβερή πραγματικότητα.
Το εισοδηματικό χάσμα μεταξύ ιδιοκτητών ακινήτων και ενοικιαστών αυξάνεται συνεχώς. Ταυτόχρονα, και η οικονομική αβεβαιότητα των εργαζομένων ενοικιαστών. Δυστυχώς, αυτή η οικονομικό-κοινωνική πραγματικότητα δεν είναι Βρετανικό προνόμιο. Αποτελεί μέρος ενός ευρύτερου παγκοσμίου φαινομένου.
Η κόρη μου και η φίλη της διαφωνούν στο δρόμο για το σχολείο.
‘Χαμένος χρόνος είναι το σχολείο!’ μονολογεί η κόρη μου με αγανάκτηση.
‘Όχι! Η καλή εκπαίδευση εγγυάται και άνετη ζωή!’ διαφωνεί η φίλη της.
‘Μάθε παιδί μου γράμματα, μα κράτα και μικρό καλάθι!’ θέλω να τους πω.
Δε λέω τίποτα όμως.
Με βαραίνει το δικό μου το άδειο το καλάθι…
