Εκεί στην ησυχία …στα απόμερα του κόσμου πέρατα,
στους τοίχους με την ευλογημένη τέχνη των ουρανών,
η κόρη καθόταν και κοίταζε ευλαβικά τον χρωστήρα,
να διαγράφει ήσυχα και ταπεινά την εικόνα της Παναγιάς.
Κι όλα τα χρώματα… το αυγόξυδο κι ο κάλαμος,
έκυπταν και προσευχόταν μπρός τούτη τη χάρη,
ναι, αυτή τη δωρεά του Πανάγαθου Θεού,
που μέσα από την απεραντοσύνη του επέτρεψε !
Όμως, το κακό ζήλεψε το φως και παραμόνευε…
και ζήταγε τη ευκαιρία να ρίξει το δηλητήριο του…
να σπείρει τον πόνο και τον γογγυσμό…
εκεί, μπρος στην εικόνα της Παναγιάς !
Και σήκωσε το κεντρί του… όλα έτοιμα…
και σε λίγο θα γέλαγε… θα απογοήτευε…
αν, μια τόσο δα μικρή κι ασήμαντη αραχνούλα …
δεν έβαζε σαν ασπίδα το λεπτό ιστό της.
Κι ο δυνατός μεμιάς νικήθηκε !
από μια μικρή αραχνούλα, τόσο δα…
εκεί, μπρος τη σεμνή εικόνα της Παναγιάς,
που αγκάλιασε με το Φως της την κόρη.
Παναγιά μου ! Προσκυνούμε τη χάρη σου !
