Σε πρόσφατη ανάρτηση μου είχα αναφέρει ότι η η εξουσία στην ΕΕ έχει μεταναστεύσει από την πολιτική στην οικονομική σφαίρα, συμφωνώντας πλήρως με τον Βαρουφάκη.

Με άλλα λόγια όταν πρόκειται για λήψη δημοσιονομικών μέτρων, απαιτείται από τους ισχυρούς η αδιαπραγμάτευτη άμεση εφαρμογή των μέτρων, ενώ όταν πρόκειται για την ανάδειξη των ανθρωπιστικών αξιών, τότε η ΕΕ απομακρύνεται ολοένα και περισσότερο από το ιδεώδες μιας κοινότητας που μοιράζεται κοινές αξίες, έχει κοινούς στόχους και επιδεικνύει αλληλεγγύη (όπως χαρακτηριστικά αναφέρει σε άρθρο γνώμης το περιοδικό Der Spiegel στις 02.07.2015), με τους ισχυρούς να το παίζουν ανίσχυροι.

Μόνο για όποιον έχουν μικρή σημασία οι ευρωπαϊκές αξίες της ανθρωπιάς και του δικαίου μπορεί να περαμένει ήσυχος και να σιωπά αναφορικά με την πολιτική μετανάστευσης την ώρα που τα κράτη μέλη της ΕΕ δεν καταφέρνουν για μια ακόμη φορά να συμφωνήσουν σε ποσοστώσεις για την υποδοχή μεταναστών.

Η ΕΕ με τη στάση της κινδυνεύει να καταντήσει μια είδους μόνιμη συνέλευση ιδιοκτητών, η οποία τσακώνεται μέχρι θανάτου για το πώς θα συλλεχθούν τα χρήματα για την ανακαίνιση της στέγης της πολυκατοικίας της, αδιαφορώντας τόσο για την οικονομική κατάσταση των ενοίκων της όσο και για τους κατατρεγμένους που κτυπούν απεγνωσμένα τα θυροτηλέφωνα της πολυκατοικίας.