Γράφει ο Σπύρος Ματθαίου
Οι κινητοποιήσεις των αγροτών τις τελευταίες εβδομάδες δεν φαίνεται να αποδυναμώνονται παρά τις προσπάθειες αγροτοπατέρων κατευθυνόμενων από τους κομματικούς τους ταγούς να τις υποβιβάσουν σε απλό πανηγυράκι στην πλατεία Συντάγματος ευτελίζοντας τον σκοπό του αγώνα τους. Η προσωπική μου μαρτυρία από την συνεύρεση και συνομιλία με πολλούς αγρότες στο μπλόκο της πόλης μας τις περασμένες εβδομάδες, πιστοποίησε στον γράφοντα ένα ποιοτικό χαρακτηριστικό της κινητοποίησης των νέων στην πλειοψηφία αγροτών που ίσως δεν υπήρχε σε ανάλογες περιπτώσεις του παρελθόντος. Η συνειδητοποίηση ότι ο αγώνας που κάνουν με αφορμή το υπό σχεδιασμό ασφαλιστικό νομοσχέδιο είναι ουσιαστικά αγώνας απέναντι στην ίδια την κατάκτηση της γης τους. Εάν τα φημολογούμενα-καθώς δεν έχει κατατεθεί το σχέδιο νόμου-μέτρα ψηφιστούν και εφαρμοστούν, η μοίρα των μικρομεσαίων αγροτών είναι προδιαγεγραμμένη. Από αφεντικά στην γη τους θα μετατραπούν σε κολίγους.
Ο σημαντικός για την οικονομία αλλά και για την διατροφική επάρκεια της χώρας πρωτογενής τομέας θα περάσει σταδιακά στα χέρια λίγων νεοτσιφλικάδων που θα ελέγχουν την παραγωγή και θα απασχολούν τους ακτήμονες πλέον πρώην αγρότες στα ίδια τα κτήματα που κάποτε τους ανήκαν, αμείβοντας τους με ψίχουλα όπως γινόταν και στον μεσαίωνα. Ο νέος μεσαίωνας αρχίζει να παίρνει σάρκα και οστά, τουλάχιστον στον σχεδιασμό του. Ο αγώνας των αγροτών απέναντι σε αυτά τα ανίερα όσο και εφιαλτικά σχέδια βάλλεται από πολλές πλευρές. Η κοινωνική μηχανική επιστρατεύεται ακόμα μια φορά με επιχειρήματα του τύπου «-Πρέπει επιτέλους και οι αγρότες να πληρώσουν κάτι, όχι να απολαμβάνουν φορολογική ασυλία. Εμείς οι υπόλοιποι τι είμαστε, κορόιδα;». Αγνοώντας ακούσια ή εκούσια το γεγονός ότι οι αγρότες/κτηνοτρόφοι ήδη πληρώνουν καθώς τηρούν πια λογιστικά βιβλία, πέραν του ότι παράγουν προϊόντα από τα οποία το κράτος εισπράττει φόρους .Ακόμα, κατακρίνονται για τις επιδοτήσεις που πολλοί από αυτούς λάμβαναν παράνομα και όλοι τους σχεδόν σπαταλούσαν αντί να επενδύουν στην παραγωγή τους. Έτσι όμως διολισθαίνουμε στο σφάλμα να αδιαφορούμε ή και ακόμα να στεκόμαστε απέναντι σε έναν παραγωγικό κλάδο για τα σφάλματα που έγιναν από ένα μικρό ή μεγαλύτερο ποσοστό αγροτών, πάντα βέβαια με τις ευλογίες ή τουλάχιστον την ανοχή της ΕΕ και των εδώ πολιτικών προϊσταμένων τους. Σε κάθε περίπτωση, το διακύβευμα των σχεδιαζόμενων παρεμβάσεων στο ασφαλιστικό αλλά και στο φορολογικό πλαίσιο των αγροτών και όλων των ελεύθερων επαγγελματιών είναι άλλης τάξης ζήτημα, υπερβαίνει σε σημασία το ζήτημα της κατασπάθισης των ευρωπαϊκών επιδοτήσεων, αποζημιώσεων ή όπως αλλιώς ονομάζονται.
Το διακύβευμα είναι το πέρασμα κάθε παραγωγικού κλάδου σε χέρια λίγων αφού το πλαίσιο λειτουργίας ενός εκάστου παραγωγικού κλάδου θα είναι τέτοιο που μόνο όσοι έχουν σημαντικά κεφάλαια θα μπορούν να επιβιώσουν. Οι μεσαίας και μικρής δυναμικότητας επαγγελματίες σε κάθε κλάδο θα απορροφηθούν ως ειδικευμένοι εργάτες από τα νέα αφεντικά τους. Όσοι θεωρούν τα γραφόμενα υπερβολικά ας παρακολουθήσουν το τι έχει γίνει στην Γουατεμάλα από το 1984-όταν ανέλαβε το γνωστό πια και σε μας ΔΝΤ την οικονομική της κηδεμονία-η οποία εμφανίζει μακροοικονομικά στοιχεία που θα ζήλευαν ακόμα και οικονομικές υπερδυνάμεις του κόσμου, ενώ από την άλλη, πάνω από το 97% του πλούτου της χώρας ελέγχεται από το 1% του πληθυσμού της και την ίδια στιγμή το 50% των παιδιών υποσιτίζονται συστηματικά-κοινώς πεινάνε! Σε τέτοιες εφιαλτικές ατραπούς έχει εισέλθει και η δική μας χώρα με τα «αναγκαία» για την ανάπτυξη μας μνημόνια που έξι χρόνια τώρα μόνο ύφεση, εφιαλτική ανεργία και στρατιές νεόπτωχων έχουν δημιουργήσει.
Ο αγώνας λοιπόν των αγροτών θα πρέπει να είναι αγώνας όλων μας, καθώς αν ο πρωτογενής τομέας αλλάξει αφεντικά, ίσως να μην υπάρχει επιστροφή για την χώρα συνολικά. Από την άλλη οι αγροτοκτηνοτρόφοι μπορούν να διευρύνουν το εύρος των διεκδικήσεων τους ώστε να συμπεριληφθούν και οι άλλοι επαγγελματικοί κλάδοι που επίσης πλήττονται τα τελευταία χρόνια από τις ακολουθούμενες πολιτικές. Έτσι μπορεί να αναδειχτεί ο εθνικοαπελευθερωτικός χαρακτήρας που θα πρέπει να έχουν ως τελικό αιτούμενο οι κινητοποιήσεις τους. Αν μείνουν σε συντεχνιακές διεκδικήσεις δεν μπορούν να ελπίζουν στην στήριξη των άλλων παραγωγικών κλάδων. Εξάλλου, οι δημοσιονομικοί ελιγμοί της κυβέρνησης είναι μηδαμινοί ως απόρροια των υπογεγραμμένων από το μνημόνιο του περασμένου Αυγούστου, επομένως αποκλείεται να ικανοποιηθούν τα αιτήματα τους παρά μόνο αν το κόστος μετακυληθεί σε κάποια άλλη κοινωνική/επαγγελματική ομάδα.
Ποιες επιλογές υπάρχουν για τους αγρότες λοιπόν; Είτε να σκύψουν το κεφάλι κερδίζοντας μια κάποια παράταση στην προδιαγεγραμμένη εξόντωση τους ή να πάνε τον αγώνα έως τέλους, ώστε ο αγώνας να γεννήσει όραμα. Ποια έκβαση μπορεί να έχει τελικά η σύγκρουση αυτή κυβέρνησης-αγροτών υπό το μάτι της ευρωπαϊκής εποπτείας; Θα εξαρτηθεί από το αν το όραμα του αγρότη για τον τόπο του και τα παιδιά του δεν εξαντλείται στις υποσχέσεις για τα ευρωπαϊκά ψίχουλα των επιδοτήσεων.
Επιμένω, πάντως, ότι όταν ξεκινάς μια μάχη δεν γυρίζεις πίσω, την πας μέχρι τέλους…
