ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ Κ. ΑΚΟΥΜΙΑΝΑΚΗΣ
ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΑΝΑΛΥΤΗΣ M.Sc.
E-mail: [email protected]
http://soixantedix.blogspot.com/
Δεν είναι εύκολο, πιστέψτε με. Όλοι έχουμε αδικήσει κάποιον έστω και άθελά μας. Όλοι έχουμε παρασυρθεί από φαινόμενα που απατούν. Οι περισσότεροι από εμάς αντιπαθούμε κάποιον ή κάποιους χωρίς να μας έχουν κάνει τίποτα. «Δεν μας γεμίζει το μάτι» κάποιος και αυτό αρκεί. Ας είναι το καλύτερο παιδί για όλους τους άλλους. Εμείς δεν τον γουστάρουμε, πάει και τελείωσε. Γιατί; Γιατί έτσι, που λέγαμε όταν ήμασταν παιδιά κάθε φορά τα επιχειρήματά μας είχαν τελειώσει. Και προχωρούσαμε, προσπερνούσαμε, αδιαφορούσαμε, δυσφορούσαμε, αγνοούσαμε, κριτικάραμε, καταδικάζαμε. Γιατί στο υποσυνείδητό μας η πρώτη εντύπωση ήταν κατά κανόνα η σωστή, γιατί η πρώτη μας σκέψη ήταν αδιαμφισβήτητη, γιατί δεν πιστέψαμε ποτέ ότι οι καλύτερες φιλίες αρχίζουν με καυγά και εν τέλει γιατί εμείς δεν ασχολούμασταν περαιτέρω με το θέμα μιας και είχαμε το δικό μας το χαβά.
Ναι φίλες και φίλοι. Όπως αρνούμασταν μερικούς έτσι αποδεχόμασταν κάποιους άλλους ανθρώπους στη ζωή μας. Δεν βρήκαμε το θάρρος να ξεσκαρτάρουμε τη ζωή μας από τους τοξικούς και τους κακόψυχους, δεν είχαμε την πυγμή να χτυπήσουμε την παλάμη μας στο τραπέζι και να πούμε: «φτάνει». Νομίζαμε πως επειδή πάμε κάθε Κυριακή στην εκκλησία όλες μας οι αμαρτίες θα συγχωρεθούν, πιστέψαμε πως ο Χριστός κατέβηκε στη Γη για να επιβραβεύσει τους δίκαιους και τους ενάρετους. Βάλαμε εύκολα ταμπέλες σε ανθρώπους που δεν ξέραμε, γίναμε στρουθοκάμηλοι στα δικά μας λάθη και κάναμε ανέξοδη κριτική στων άλλων τα πάθη. Μόνο που ξεχάσαμε πως η αλήθεια δεν μπορεί να κρυφτεί πίσω από την ευγένεια, μόνο που λησμονήσαμε πως το στομάχι μας δεν είναι τόσο μεγάλο για να αντέχει άπειρες προσβολές, μόνο που παραβλέψαμε πως ο Χριστός είχε έρθει στη Γη όχι για τους δίκαιους αλλά για τους αμαρτωλούς.
Μεγαλώσαμε. Δεν μαλακώσαμε όμως, δεν καταντήσαμε αναίσθητοι. Απλά γίναμε σοφότεροι και εμπειρότεροι. Χρειαζόμαστε πολύ αγάπη και περισσότερη κατανόηση, έχουμε ανάγκη την εκτίμηση και την αποδοχή των δικών μας ανθρώπων, δεν γίνεται να απομονωθούμε και να τους κάνουμε όλους στην άκρη. Πρέπει πλέον να αρχίσουμε να ξεπληρώνουμε χρέη, να τακτοποιήσουμε εκκρεμότητες να ζητήσουμε συγχωρέσεις, να παραδεχτούμε λάθη. Να πετάξουμε στα σκουπίδια ότι μας χαλάει, να ξεφορτωθούμε τη σαβούρα, να μιλήσουμε ειλικρινά σε όσους αγαπάμε, να αποφασίσουμε ποια διαδρομή θα ακολουθήσουμε και που τελικά θέλουμε να πάμε. Κι ίσως έτσι καταλάβουμε πως η ζωή είναι πολύ μικρή για να αναλώνεται σε μικρότητες και κακίες.
Λιγότερη χολή λοιπόν και περισσότερη αγάπη. Χάδι στις πληγές, άνοιγμα ψυχής, εσωτερική αναζήτηση, αυτοκριτική και μετάνοια. Μόνο έτσι θα ανακαλύψουμε το πραγματικό νόημα της ζωής και θα νιώσουμε απαλλαγμένοι από την ψευτιά της εικόνας που έχουμε εμείς για τον εαυτό μας και οι άλλοι για μας. Κι είναι όμορφο να ανοίγεις την ψυχή σου στους ανθρώπους που αγαπάς κι εμπιστεύεσαι, είναι ωραίο να μοιράζεσαι το βάρος, είναι μεγαλειώδες να βρίσκεις το θάρρος να βγάζεις έξω τις σκέψεις σου. Γιατί σε κάθε σου λάθος είχες τη δύναμη να δικάσεις τον εαυτό σου, να ζητήσεις συγγνώμη και να γίνεις καλύτερος για σένα και για τους γύρω σου. Δεν είναι εύκολο πάντα, αλλά οι άνθρωποι φαίνονται στα δύσκολα και όχι στα εύκολα, οι χαρακτήρες αξιολογούνται στα σύνθετα και όχι στα απλά, η ποιότητα των ατόμων φαίνεται στη δύσκολη στιγμή και όχι στον κυριακάτικο περίπατο.
Κυκλοφορούν πολλές «ήσυχες συνειδήσεις» εκεί έξω. Προσποιητές, ψεύτικες, φτιαγμένες, κίβδηλες. Ο καθένας που έχει την ευθύνη μιας δομής φωνάζει πως έχει ήσυχη τη συνείδησή του μόλις πάει κάτι στραβά. Δεν έχει αξία όμως να το λες, αλλά να το νιώθεις, δε μετρά να το φωνάζεις, αλλά να το αισθάνεσαι. Γιατί -όπως θα έλεγε και ο Arthur Schopenhauer- αν τιμή είναι η εξωτερική συνείδηση, συνείδηση είναι η εσωτερική τιμή.
