Του Χαράλαμπου Ν. Κοκονά
Να ξεκινήσουμε με τις αυτονόητες αλήθειες.Τουλάχιστον απο τότε που κατέρευσε ο «υπαρκτός σοσιαλισμός» , ένας δρόμος υπάρχει για την ανάπτυξη , τη δημιουργία εργασίας και εισοδήματος : Οι επενδύσεις. Σε ένα κρατος πτωχευμένο , όπως η Ελλάδα , οι κύριες επενδύσεις δεν μπορεί παρά να προέρχονται απο τον ιδιωτικό τομέα.Οταν η οικονομία βρίσκεται σε κρίση διαρκείας , η επαννεκίνηση μπορεί να προέλθει μόνο με μοχλό τις μεγάλες επενδύσεις.Γιατί οι μικρές δεν επαρκούν να δημιουργήσουν μια «κρίσιμη μάζα» ανάπτυξης εργασίας και εισοδήματος.
Αυτά γενικά για εισαγωγή.Πάμε τώρα στο «προκείμενο».Γιατί αυτοί που έχουν μετατρέψει σε προσοδοφόρο επάγγελμα την «αντιμνημονιακή κλαψούρα» , οι διάφοροι «βασιλάκηδες Καϊλες» των 1,5 εκατ.ανέργων και της φτώχειας , λοιδορούν τις λίγες αλλά υπαρκτές πλέον μεγάλες επενδύσεις ?Και συμπεριλαμβάνω στο «κόμμα των δακρύων » από παράγοντες τις αριστεράς μέχρι σχολιαστές και «δημοσιολογούντες’.Είναι σχιζοφρενείς , υποκριτές ή εθνικοί προβοκάτορες?
Τα παραδέιγματα αφθονούν.Το πιο πρόσφατο , οι καταγγελίες για το «ξεπούλημα» του Ελληνικού.Πριν καν μάθουν την οικονομική προσφορά , έβγαλαν την ετυμηγορία : Σκάνδαλο.! Για το πραγματικό σκάνδαλο , ότι δεκαετίες ο χώρος του Ελληνικού ρημάζει , δεν τους θυμάμαι να πολυανησυχούν.Πριν από λίγο καιρό οι ίδιοι χρακτήριζαν «ληστεία» την ιδιωτικοποίηση του Αστέρα Βουλιαγμένης.Εκεί που έπαιξαν τα ρέστα τους ήταν στην επένδυση στη Χαλκιδική.Σε όλες τις χώρες , για αιώνες , οι άνθρωποι αγωνίζονται να βγάλουν χρυσό από τη γη.Εμείς εδώ , παλεύουμε για να μείνει θαμμενος στα έγκατα!
Συνεχίζουμε : για την COSCO στον Πειραιά , τα ίδια.Και οι ίδιοι..Πριν απο κάποια χρόνια πολέμησαν την Αττική οδό , το Αεροδρόμιο (γιατί θα «υποβάθμιζε τα Μεσόγεια»...) , τη γέφυρα Ρίου-Αντιρίου , το Μετρό (...θα πέσουν πολυκατοικίες..).Παντού τα ίδια και οι ίδιοι.
Γιατί λοιπόν σε αυτήν τη χώρα κάποιοι πολεμούν λυσαλέα και διαχρονικά τις στρατηγικές επενδύσεις?Επειδή η ψυχιατρική επιστήμη σηκώνει τα χέρια ψηλά , νομίζω πως υπάρχουν πιο ρεαλιστικές εξηγήσεις.Πρώτον:Οι ανταγωνιστές. Επιχειρηματικά συμφέροντα που θεωρούν οτι κάτι χάνουν, εξαπολύουν «σταυροφορίες».Δεύτερον: Τα ενδημικά «μαφιόζικα» χαρακτηριστικά του ελληνικού καπιταλισμού.Τοπικά και γενικά συμφέροντα συνασπίζονται εύκολα με κόμματα , παράγοντες, πολιτικό και «μιντιακό» προσωπικό και ξεκινούν οι εκβιασμοί και οι «εκτελέσεις».Τρίτον : Το υπόστρωμα του λαϊκισμού που δυστυχώς καλλιέργησαν οι «παθογενείς» όψεις της μεταπολίτευσης.
Ολα αυτά επαρκούν νομίζω.Μπορούν ν’αλλάξουν?Βεβαίως!Αν οι δημιουργικές και παραγωγικές δυνάμεις της Ελληνικής κοινωνίας γίνουν και αυτές «σταυροφόροι».Για έναν καλό σκοπό: την επαννεκίνηση της οικονομίας και την επιστροφή στην ανάπτυξη.Για μια έντιμη «διαπλοκή».Αυτή που συνδέει την επιχειρηματική επιτυχία με το δημόσιο συμφέρον της «έρημης χώρας» και των πολιτών της...
