Στις 18 του Μαΐου που οι μισοί Έλληνες ψήφιζαν τους άλλους μισούς για τις δημοτικές και περιφερειακές εκλογές και η μάχη του σταυρού γινόταν αυτοσκοπός, τέσσερεις άλλοι Έλληνες, φοιτητές της Νομικής Αθηνών έδιναν μια άλλη μάχη για τον παγκόσμιο γύρο του διεθνούς πανεπιστημιακού διαγωνισμού εικονικής δίκης ELSA Moot Court Competition που διεξήχθη στην έδρα του Παγκοσμίου Οργανισμού Εμπορίου στη Γενεύη. Ποιον είχε αντίπαλο στον τελικό; Την ομάδα του Πανεπιστημίου Harvard και κέρδισαν τα «δικά μας παιδιά» . Η Άννα Βεντουράτου, ο Παναγιώτης Θεοδωρόπουλος , ο Παναγιώτης Κυριάκου και η Περσεφόνη Βερνάδου.
Η πληθώρα των δημοσιεύσεων, συνεντεύξεων, αναλύσεων επεξηγήσεων κτλ των αποτελεσμάτων των δημοτικών και ευρωπαϊκών εκλογών δεν επέτρεψε την οφειλόμενη προβολή της επιτυχίας αυτής, χωρίς ωστόσο κάποια ΜΜΕ να την προσπεράσουν (Καθημερινή της 25-5-14, ιστιότοπος protagon gr, news 247 gr).
H επιτυχία αυτή των φοιτητών αυτών δεν πρέπει να περάσει απαρατήρητη και χωρίς σχόλιο και ας μου επιτραπεί η πολλαπλή ανάγνωση του γεγονότος αυτού.
Η νίκη αυτή των παιδιών αυτών, έναντι των πολυφημισμένων φοιτητών όχι μόνο του Harvard αλλά και των άλλων 117 πανεπιστημίων διαφόρων κρατών (σε προκριματικούς και σε τελικό γύρο) από όλο τον κόσμο, μεταξύ αυτών της Αγγλίας, Ελβετίας, Κίνας, Ισπανίας κτλ δεν είναι νίκη μόνο αυτών των τεσσάρων παιδιών, οπωσδήποτε είναι, αλλά είναι και νίκη για κάθε «υγιεί» Έλληνα φοιτητή, που μέσα από κλειστά πανεπιστήμια, καθηγητές που ασχολούνται με «αλλότρια» πλειοψηφούντων κομματικοποιημένων νεολαιών αιωνίων φοιτητών, σπασμένων εδράνων και «ζωγραφισμένων» αιθουσών και άλλα γνωστά, που επιμένουν να δουλεύουν συστηματικά, με αφοσίωση πάνω στις σπουδές τους κλείνοντας τα αυτιά τους σε σύγχρονες σειρήνες εποχιακού ευδαιμονισμού και εύκολης επιτυχίας και ελάχιστη προσπάθεια.
Είναι νίκη του απαξιωμένου, περισσότερο από εμάς, και λιγότερο από τους ξένους, ελληνικού, πανεπιστημίου που δείχνει όταν είναι ανοικτό , «καθαρό» και απαλλαγμένο από βαρίδια κάθε φύσεως, έχει τον τρόπο να μεγαλουργεί και να πρωτεύει. Η νίκη αυτή των τεσσάρων φοιτητών, αποτελεί απόδειξη του σημαντικού, αθέατου έργου που γίνεται στο ελληνικό πανεπιστήμιο, αποτέλεσμα της συνέπειας και του μόχθου και αντίπαλο δέος στις πρακτικές των μειοψηφιών των ελληνικών ΑΕΙ.
Είναι νίκη του κάθε γονέα, του γονέα κάθε Έλληνα φοιτητή που μόνο αυτός γνωρίζει με πόσο κόπο, αγωνίες, θυσίες, στερήσεις, έξοδα, ξενύχτια, δρομολόγια, υποχωρήσεις και τόσα άλλα, ανατρέφει, μεγαλώνει συντηρεί σπουδάζει, ένα παιδί για να νοιώσει τη δικαίωση και τη χαρά που έχει η επιτυχία και τη δικαίωση (μικρή ή μεγάλη) του παιδιού του. Έχει το δικαίωμα να αισθάνεται υπερήφανος και δικαιωμένος τόσο που να του επιτρέπεται να αφήνει να κυλά το δάκρυ της χαράς τους, χωρίς να ντρέπεται.
Η νίκη αυτή πρέπει να τύχει και από την Πολιτεία, αναλόγου ερμηνείας και χειρισμού, να καταλάβει ότι πρέπει να βρει τρόπο, μέθοδο, σύστημα να κρατήσει τα τόσα ελληνόπουλα στον τόπο τους, να τα αξιοποιήσει, να τους δώσει ευκαιρίες και μέλλον ώστε το (τυχόν) έλλειμμα των παλαιών και το περίσσευμα αυτών των παιδιών να τραβήξει «το κάρο» της σημερινής Ελλάδος της κρίσης, έξω από τη λάσπη.
Η Πολιτεία να καταλάβει ότι δεν είναι μόνο τα «λεφτά» και οι οικονομικοί δείκτες που αξίζουν στο χρηματιστήριο της ζωής μας. Πρέπει η παιδεία και ο πολιτισμός να είναι τα πρώτα δικά μας εξαγώγημα στοιχεία στο παγκόσμιο γίγνεσθαι.
Η σωστή ανάγνωση του προβλήματος, η τεράστια προετοιμασία, η προσήλωση στο στόχο, σοβαρή προσπάθεια, η κοινή σκέψη, η συνισταμένη (πνευματική δύναμη) η συνεργασία και τέλος το ομαδικό πνεύμα των τεσσάρων νικητών φοιτητών να γίνει επιτέλους κοινή πεποίθηση, ότι οι Έλληνες, μπορούμε μόνο έτσι ….να τα καταφέρομε.
Η νίκη αυτή, έχει και για τους Ρεθεμνιώτες και Ατσιπουλιανούς μια ακόμα ξεχωριστή ανάγνωση. Γιατί η Περσεφόνη Βερνάδου είναι ρεθεμνιώτισσα και ατσιπουλιανή (κι αν δεν παινέσεις και το σπίτι σου…..) γιατί δείχνει ότι και σήμερα το Ρέθυμνο συνεχίζει να είναι « η πόλις των γραμμάτων» και να αποδεικνύει τη πνευματική συνέχεια των παιδιών του Ατσιποπούλου.
Παιδιών της διπλανής μας πόρτας, όπως τόσα άλλα, που παρακολουθώντας τα δημόσια σχολεία του τόπου μεγαλωμένα με ηθικές αξίες, αταλάντευτα ιδανικά σταθερότητα , ταπεινότητα, ακολουθώντας τις σοφές συμβουλές των γονιών και των δασκάλων των, μπολιασμένα με τη σωστή ελληνικότητα και με λογική εγωιστική διάθεση, αποδεικνύουν ότι οι νέοι Έλληνες μαζί με τους παλαιούς, όταν υπάρχει το σωστό πλαίσιο, μπορούμε αν το θελήσομε.
Κωνσταντίνος Δημητρακάκης
Ατσιπόπουλο Ιούνιος 2014
