ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ Κ. ΑΚΟΥΜΙΑΝΑΚΗΣ
ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΑΝΑΛΥΤΗΣ
E-mail: [email protected]
http://soixantedix.blogspot.com/
Οι εκλογές είναι -ή θα έπρεπε να είναι -η γιορτή της Δημοκρατίας. Είναι -ή θα όφειλε να είναι- η απόλυτη και ελεύθερη έκφραση της εκλογικής προτίμησης των πολιτών. Είναι -και θα μπορούσε να είναι- η αντιπροσώπευση των επιλογών μας. Είναι –και θα μπορούσε να είναι- η εκπροσώπηση των προσδοκιών μας. Είναι -ευτυχώς ή δυστυχώς- η υλοποίηση ή η διάψευση των ονείρων μας. Είναι -και θα έπρεπε να είναι- το άνοιγμα και όχι το ψαλίδισμα των φτερών μας. Είναι -μερικές φορές- το γαλάζιο του ουρανού μας κι άλλες το γκρίζο του ορίζοντα. Είναι -τις περισσότερες φορές- ο χορός μας πάνω σε ερείπια καπνίζοντα. Είναι -και μακάρι να ήταν- η υποστήριξη των άξιων και των ικανών κι όχι των συγγενών και των φίλων. Είναι -και δικαίως είναι- το απαύγασμα της ενηλικίωσης των νέων ψηφοφόρων. Είναι η συνειδητή -αλλά όχι πάντα- επιλογή των ηλικιωμένων. Είναι η «βαριά ψήφος» των υπέργηρων για πράγματα, που ενδεχομένως δεν θα προφτάσουν να γνωρίσουν. Και είναι -εν τέλει- η σφαίρα εκείνη που μόλις φύγει από την κάννη του όπλου δεν επιστρέφει. Καρφώνεται βαθιά στη σάρκα του στόχου που σημαδεύουμε, τραυματίζει, προκαλεί αιμορραγία, σκοτώνει. Ναι, η ψήφος είναι ο άλικος λεκές πάνω στο φρέσκο χιόνι….
Οι εκλογές προσδιορίζονται θετικά -όπως περιέγραψα- με το «τι είναι», φαντασιακά με το «τι θα έπρεπε ή τι θα μπορούσε να είναι» και αρνητικά με το «τι δεν είναι». Θα προσπαθήσω, με κριτήριο την ελληνική προεκλογική και μετεκλογική πραγματικότητα, να προσδιορίσω αυτό που οι εκλογές δεν είναι. Αυτό δηλαδή που δεν είδαμε, αυτό που δεν ακούσαμε και αυτό που δε νιώσαμε. Αυτό που υπήρχε έντονο μέσα μας κι εμείς το σκοτώσαμε. Εκείνο που ρίξαμε στην κάλπη και μετά είδαμε το ύφος κάποιων και μουδιάσαμε. Το φακελάκι που εξ αρχής γνωρίζαμε ότι θα ανοίξει και θα «δώσει εντολή» το βράδυ. Το μακρύ εκείνο ψηφοδέλτιο που με ικανοποίηση και περηφάνια σταυρώσαμε για να «σταυρώσουν» εμάς στη συνέχεια οι αιρετοί άρχοντες. Το σταυρό της προτίμησης μας με το χέρι στην καρδιά μας και τις συνέπειες της επιλογής μας εξαιτίας της στενότητας του μυαλού μας. Την αγάπη μας και το μίσος μας, την υποχρέωση και την ευγνωμοσύνη μας, τη λογική μας και τον παραλογισμό μας, την οξυδέρκεια και την τύφλα μας τελικά. Έτσι ωραία, όμορφα κι απλά.
Τι είναι εκλογές τελικά; O παραλογισμός του Πειραιά και ο παραγοντισμός του Βόλου; Είναι θρίαμβος και σεισμός στη Γαλλία για τη Marine Le Pen και το Front National με ποσοστό 25,1%, ενώ είναι ήττα στην Ελλάδα για τον Τσίπρα και το ΣΥΡΙΖΑ με ποσοστό 26,6%; Είναι η αναμενόμενη νίκη του φιλοτουρκικού κόμματος στη Θράκη και το αδιάφορο σφύριγμα του Υπουργείου Εξωτερικών; Είναι η «πέμπτη φάλαγγα» των νεοναζιστών στους κόλπους της Ελληνικής Αστυνομίας; Η μήπως είναι ο ξέφρενος χορός στα Προπύλαια στο άκουσμα του άσματος Kalashnikov» του Goran Bregovic από τη Ρένα Δούρου; Μήπως δεν είναι οι πανηγυρισμοί πρώην οπαδών του ΠΑ.ΣΟ.Κ. στην Πλατεία Κουμουνδούρου; Εκλογές είναι όλα τα παραπάνω και τίποτα από αυτά μόνο του. Εκτός κι αν είναι η συνειδητή επιλογή της «συνέχισης» των ιστορικών αξιών και του αρχαίου ελληνικού πνεύματος από το νέο Δήμαρχο του Μαραθώνα. Και σήμερα, περισσότερο από ποτέ, ο θρίαμβος του Μιλτιάδη επί των Περσών-στον ίδιο τόπο δυόμισι χιλιάδες χρόνια πριν- σαν ήττα μοιάζει. Τελικά σε αυτή τη χώρα όλα γίνονται, όλα επιτρέπονται και τίποτα δεν πειράζει. Και «καταντά το αύριο πια σαν αύριο να μη μοιάζει»….
