Οι ανόητοι
ΣΤΑΥΡΟΣ Π. ΨΥΧΑΡΗΣ
Τα γεγονότα είναι δραματικά, μερικές φορές γίνονται ιλαροτραγωδία .Θα ήταν ίσως σωστό να αποθέσουμε στο χρονοντούλαπο της Ιστορίας τις γκάφες, τις αμετροέπειες, τους επικίνδυνους χειρισμούς μιας κυβερνήσεως η οποία επλήρωσε το πολιτικό αντίτιμο της ανοησίας. Η Ιστορία θα κρίνει όσους απεδείχθησαν κατώτεροι των περιστάσεων.
Δεν υπήρξαν, δεν υπάρχουν και δεν θα υπάρξουν κυβερνήσεις προδοτών στην Ελλάδα. Η ανοησία όμως είναι δεδομένη.
Τα όσα συνέβησαν τα τελευταία χρόνια συνιστούν πολύτιμη διδακτική ύλη για τους πολιτικούς που κυβερνούν σήμερα είτε φιλοδοξούν να κυβερνήσουν αύριο την Ελλάδα.
Δεν είναι καιρός για λεονταρισμούς. Διότι η Ιστορία επαναλαμβάνεται συχνά ως τραγωδία. Το «δεν ήξερα», «δεν κατάλαβα» δεν ισχύει ύστερα από όσα απεκαλύφθησαν.
Συννεφιασμένη Δευτέρα;
Θεόδωρος Πάγκαλος
Τί θα γίνει τη Δευτέρα το πρωϊ;
Γιατί, κατά τη γνώμη μου, δύο μόνο προοπτικές υπάρχουν.
Η πρώτη είναι να συνεχίσει η παρούσα κυβέρνηση, στηριζόμενη στην ίδια πλειοψηφία, την πορεία για τη μείωση του χρέους.
Η άλλη λύση είναι η πρωτοπορία, έστω και με μία ψήφο, του ΣΥΡΙΖΑ. Ο σχηματισμός αυτός έχει με πολλές και διάφορες αποχρώσεις διακηρύξει το μήνυμα μιας εκλογικής νίκης του που θα πρέπει να είναι η ανατροπή της καθεστηκυίας τάξης και στην Ελλάδα και στην υπόλοιπη Ευρώπη.
Είναι απαραίτητο, τη Δευτέρα το πρωί, να λειτουργούν ομαλά οι τράπεζες και να μην έχουν κλείσει για να αντιμετωπιστεί η πανικόβλητη επίθεση πολιτών που θα σπεύδουν να αδειάσουν λογαριασμούς και θυρίδες για να μην υποστούν οικονομολόγους σαν τον Λαφαζάνη ή τον Γλέζο. Τέλος, είναι απαραίτητο να είναι ανοιχτά τα σουπερμάρκετ και να έχουν όλα όσα χρειάζεται μια οικογένεια στις συνηθισμένες τιμές.
Φεστιβάλ Καταστροφής στις Κάννες!
Ι. Πρεντεντέρης
Η Ελλάδα παρέμεινε στο ευρώ μόνο για δύο λόγους.
Πρώτον, επειδή κρίθηκε ότι η εκδίωξή της (που επεδίωκε σαφώς ο Βολφγκανγκ Σόιμπλε) περιείχε έναν κίνδυνο γενικότερης αβεβαιότητας, ο οποίος τρόμαξε πρώτα τους Αμερικανούς κι ύστερα την ίδια τη Μέρκελ.
Δεύτερον, επειδή οι πολιτικές εξελίξεις στο εσωτερικό της Ελλάδας δημιούργησαν την κρίσιμη στιγμή μια αίσθηση ασφάλειας στους Ευρωπαίους.
Η στάση του Γ. Παπανδρέου πριν από τη συνάντηση των Καννών γεννάει τεράστια ερωτηματικά.
• Γνώριζε ή είχε συναίσθηση του κινδύνου να βρεθεί η Ελλάδα
• Αντιλήφθηκε ότι το δημοψήφισμα θα εκλαμβανόταν ως μια κίνηση ρήξης
• Είχε συνειδητοποιήσει ότι το δημοψήφισμα μπορούσε να εξελιχθεί στο σκοινί που θα επέτρεπε στους Ευρωπαίους να εκτελέσουν αζημίως τη χώρα της οποίας ήταν πρωθυπουργός
• Κατάλαβε ότι η αποφυγή της ρήξης, άρα η εγκατάλειψη του δημοψηφίσματος, περνούσε πλέον αναγκαστικά από τη δική του απομάκρυνση; Ότι δεν μπορούσαν να τον θεωρούν πλέον αξιόπιστο συνομιλητή;
Πέρα από τις ανοησίες περί ανατροπής που ανακυκλώνουν οι πολιτικοί φίλοι του πρώην πρωθυπουργού, σε αυτά τα κρίσιμα ερωτήματα δεν έχει δοθεί (έως τώρα) καμία πειστική απάντηση.
Το μένος της παπανδρεϊκής πλευράς εναντίον όσων δεν επέτρεψαν (κατ΄αυτούς) να ευοδωθεί ο εκβιασμός μάλλον συνηγορεί ότι αυτό ακριβώς είχαν στο μυαλό τους.
Μόνο που στην προκειμένη περίπτωση η επιτυχία του εκβιασμού ήταν συνώνυμο εθνικής καταστροφής: η χώρα βρέθηκε με ενάμισι πόδι έξω από το ευρώ.
Και ως εκ τούτου, όσοι απέτρεψαν την εθνική καταστροφή δεν γίνεται σε καμία περίπτωση να ελέγχονται γιατί απέτυχε ο εκβιασμός που την καθιστούσε αναπόφευκτη.
ΤΟ ΘΕΜΑ
Αφού τη γλιτώσαμε στο παρά 1΄, θα πάμε να χάσουμε στο +5;
Θέμος Αναστασιάδης
Έχει τεράστια σημασία να μιλάς τη γλώσσα των άλλων, ειδικά όταν χρειάζεσαι τη συμπαράσταση και τη βοήθειά τους. Κι εδώ έκανε στην πράξη τη διαφορά ο Αντώνης Σαμαράς με τον Γιάννη Στουρνάρα, ενώ ο «ράστα» Γιωργάκης, με τον πειθήνιο μικρομεσαίας εμβέλειας πονηρούλη Παπακωνσταντίνου, τους ίδιους φόρους βάλανε, αλλά ούτε άκρη βγάζαμε, ούτε πλεόνασμα. ΘΥΣΙΕΣ έγιναν και πριν, που πήγαν στο εντελώς κενό, θυσίες γίνονται και μετά, που έπιασαν εκ των πραγμάτων κάποιον τόπο. Τώρα θα παιχτεί το πιο κρίσιμο παιχνίδι. Και είναι ιδιαίτερα σκληρό και κρίσιμο και σε πολύ πιο υψηλό επίπεδο πείρας, γνώσεων και επαφών.
Άρα δεν είναι ώρα για μαθητευόμενους μάγους, ούτε καν απλώς μαθητευόμενους... έστω καλών προθέσεων. Και τις καλύτερες προθέσεις να έχει ο οιοσδήποτε, δεν θα προλάβει να μάθει. Θα βγούμε off από ατύχημα, αν δεν έχουμε μπροστά τους ήδη δοκιμασμένους που τυγχάνουν αποδοχής. Χρειαζόμαστε τους εξπέρ κι όχι μπλαμπλάδες. Πόσο μάλλον κάποιους που δεν έχουν καταλήξει όχι στο πως θα σωθεί το ευρώ, αλλά ... αν τους αρέσει. Σαν να λέμε, δηλαδή, αρχίζει ο τελικός, αλλά εμείς ρωτάμε γιατί να είναι η μπάλα στρογγυλή. Αντιληπτό; Οτιδήποτε άλλο, περιττό.
Το πειραματόζωο
Αναστάσης Ι. Καραμήτσος
Η αλήθεια είναι μία και μοναδική και όσοι είναι μέσα στα πράγματα εντός και εκτός της χώρας τη γνωρίζουν πολύ καλά.
Αν σε αυτές τις ευρωεκλογές καταψηφιστεί η κυβερνητική πλειοψηφία και υπερψηφιστούν τα κόμματα που υποστηρίζουν ότι... θα σκίσουν τα μνημόνια ή θα κάνουν στάση πληρωμής εξωτερικού χρέους ή δημοψήφισμα για το ευρώ κ.λ.π., θα πρέπει όσοι τους ψηφίσουν να έχουν υπόψη τους ότι η Ελλάδα θα ξαναγίνει (με δική της υπαιτιότητα) άλλη μια φορά πειραματόζωο στην Ευρωζώνη. Θα τεθεί και πάλι το θέμα μιας ελληνικής εξόδου από τους Γερμανούς (τώρα πλέον και από αρκετούς άλλους Ευρωπαίους) και μάλιστα με πολύ μεγαλύτερη άνεση αφού τώρα πια όλα είναι πολύ πιο εύκολα και προετοιμασμένα. Κατά τη γνώμη μου, θα ήταν μεγάλο κρίμα, αφού οι θυσίες έχουν γίνει από όλους και τώρα μόνο καλύτερα μπορεί να πηγαίνει η κατάσταση, έστω και με πολύ αργά βήματα.
ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ
Τα έξι διλήμματα
Νίκος Μαραντζίδης
1. Ψήφος διαμαρτυρίας ή υποστήριξης
Οι πολίτες πρέπει να επιδοκιμάσουν την προσπάθεια της κυβέρνησης να οδηγήσει τη χώρα μακριά από την κρίση. Από την άλλη, τα κόμματα της αντιπολίτευσης υποστηρίζουν πως σε αυτές τις εκλογές πρέπει πρωτίστως να αποδοκιμασθεί η κυβερνητική πολιτική.
2. Μνημόνιο και αντιμνημόνιο
Περίπου έναν στους δύο πολίτες θεωρεί πως η διάκριση ανάμεσα σε «μνημονιακά» και «αντιμνημονιακά» κόμματα και πολιτικές επηρεάζει σε σημαντικό βαθμό την επιλογή του.
3. Σταθερότητα ή εκλογές.
Είναι σαφές πως για ένα κομμάτι των ψηφοφόρων οι εκλογές αυτές έχουν αποκτήσει χαρακτήρα δημοψηφίσματος για την παραμονή ή όχι αυτής της κυβέρνησης.
4. Ανανέωση ή εμπειρία.
Μέσα στο σώμα των ψηφοφόρων το δίλημμα παίρνει έντονα ηλικιακά χαρακτηριστικά. Οι νεότερες ηλικίες τοποθετούνται υπέρ της ανανέωσης, σε αντίθεση με τους μεγαλύτερους που δείχνουν περισσότερο επιφυλακτικοί στις αλλαγές.
5. Ευρωπαϊσμός ή ευρωσκεπτικισμός/ευρώ ή δραχμή
Η σύνδεση ανάμεσα στην ελληνική πολιτική και την Ευρώπη γίνεται συχνά μέσω του ερωτήματος εάν οι πολίτες επιθυμούν να παραμείνει η χώρα στο ευρώ. Η πλειονότητα των ερωτώμενων είναι υπέρ του ευρώ, αλλά μια όχι αμελητέα μειοψηφία (περίπου 30%) προτιμά την αποχώρηση από το κοινό νόμισμα.
6. Πρόσωπα ή κομματική αφοσίωση
Οι περισσότεροι από τους ψηφοφόρους του ΠΑΣΟΚ του 2009, που του είχαν δώσει τη νίκη στις περιφερειακές εκλογές, μετακινήθηκαν προς τον ΣΥΡΙΖΑ. Αυτοί αντιμετωπίζουν το παρακάτω δίλημμα: Θα επιλέξουν να στηρίξουν τον περιφερειάρχη ή τον δήμαρχο που ψήφισαν το 2010 και προερχόταν από το ΠΑΣΟΚ ή θα θελήσουν να επιβεβαιώσουν την πολιτική αλλαγή του Ιουνίου 2012 και τη νέα τους ταυτότητα; Η όποια επιλογή τους θα έχει σίγουρα συνέπειες στην κεντρική πολιτική σκηνή.
ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ REAL NEWS
«Μπαρόζο και Βενιζέλος να δώσουν εξηγήσεις»
Χάρης Καστανίδης
Ποιο ήταν το ερώτημα της τότε κυβέρνησης για το δημοψήφισμα, κ. Καστανίδη;
Το ερώτημα του δημοψηφίσματος που είχε αποφασίσει η κυβέρνηση Παπανδρέου να θέσει υπό την κρίση του ελληνικού λαού ήταν: «Ναι ή όχι στη δεύτερη δανειακή σύμβαση και στο δεύτερο μνημόνιο;». Δύο ημέρες αργότερα, στη συνάντηση των Καννών, Σαρκοζί, Μέρκελ και αξιωματούχοι των Βρυξελλών απαίτησαν εκβιαστικά από τον Παπανδρέου να γίνει το δημοψήφισμα αρχές Δεκεμβρίου του 2011 και με διαφορετικό ερώτημα από αυτό που ήθελε η ελληνική κυβέρνηση! Αξίωσαν το ερώτημα να αφορά την παραμονή της Ελλάδας στη ζώνη του ευρώ! Κάτι τέτοιο δεν μπορούσε να γίνει δεκτό από την ελληνική κυβέρνηση. Έτσι, ο γαλλογερμανικός άξονας αποφάσισε να εμποδίσει την κυβέρνηση Παπανδρέου να διεξαγάγει το δημοψήφισμα με το ερώτημα που το ελληνικό υπουργικό συμβούλιο ήθελε και στον χρόνο που είχε επιλέξει. Η νόμιμα εκλεγμένη κυβέρνηση ανατράπηκε αμέσως, όχι με στρατιωτικά μέσα, αλλά με κοινοβουλευτική μεθόδευση!
Θανάσιμη Μετάλλαξη του Στάθη
Δύο φράσεις, φοβάμαι, έχουν σημαδέψει τη νεώτερη πολιτική ιστορία μας. Η μια, του αείμνηστου Κωνσταντίνου Καραμανλή: «Ποιος κυβερβάει αυτόν τον τόπο;» και η άλλη του αείμνηστου Παναγιώτη Κανελλοπούλου προς τον Αμερικανό πρέσβη Πιουριφόυ: «Ιδού ο στρατός σας». Δυστυχώς και οι δύο αυτές ρήσεις παραμένουν εν πλήρει ισχύι και δόξη, και στις μέρες μας. Αν τότε «κυβερνούσε» ένα ακροδεξιό παρακράτος σήμερα όντως μας κυβερνά ένα υπερεθνικό παρακράτος.
Κι αν σήμερα δεν διαθέτει το δεσμείν και το λύειν ένας Πιουριφόυ, το διαθέτει ένας κάποιος Μπαρόζο. Μια εξωφρενική, ογκώδης, σκοτεινή και πολύπλοκη γραφειοκρατία σοβιετικού τύπου ελέγχει και ποδηγετεί τους λαούς, τα έθνη και τα κράτη της Ευρωπαϊκής Ένωσης, εφαρμόζοντας μέσω πολιτικών ταγών –ανδρεικέλων τις πολιτικές που αποφασίζουν οι Πολυεθνικές και οι Τράπεζες. Το πείραμα είναι στην αρχή του και η Ελλάδα ένα απ΄τα πρώτα θύματα. Ο καπιταλισμός, ανεξέλεγκτος πλέον θεσμικώς, αλλάζει μορφή και μετατρέπεται σε οικονομικό ναζισμό. Αν χρειασθεί να ακολουθήσει κι ο πολιτικός ναζισμός, θα ακολουθήσει...
