Γράφει ο Μανόλης Η. Θεοδοσόπουλος- Λογοθεραπευτής
Ο τρόπος που απαντάμε στα παιδιά είναι ιδιαίτερα σημαντικός για την ανάπτυξή τους. Μέσω των απαντήσεών μας ένα παιδί διαμορφώνει άποψη, επηρεάζεται συναισθηματικά, μιμείται κτλ. Επομένως πρέπει να είμαστε προσεκτικοί τόσο στην απάντησή μας αυτή καθ’ αυτή όσο και στην επιλογή των λέξεων που χρησιμοποιούμε. Παρακάτω μπορείτε να δείτε ορισμένα χρήσιμα παραδείγματα απαντήσεων. Σημειώστε ότι το άρθρο είναι προϊόν ηλεκτρονικής “αλίευσης” από τη ιστοσελίδα http://www.4news.gr/. Γενικά, όταν υπάρχει αξιόλογο υλικό στο διαδίκτυο θα αναδημοσιεύεται από αυτή τη στήλη έτσι ώστε να είναι πιο σφαιρική η ενημέρωσή σας.
● ”Μαμά, ο Γιαννάκης με έδειρε”
Ώριμος γονιός: “Πόνεσες; Είσαι καλά; Εγώ είμαι εδώ, για πες μου όμως τι συνέβη; Ποιος ξεκίνησε πρώτος; Μήπως την επόμενη φορά πρέπει να το πεις στη δασκάλα;”
Σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να ωθήσουμε το παιδί ν΄ ανταποδώσει το χτύπημα. Έτσι ενισχύουμε επιθετικές συμπεριφορές. Πρέπει πρώτα να ρωτήσουμε πως είναι, πώς νιώθει, τι συνέβη, αφού μέσα από την κουβέντα μπορεί να φανεί πως το δικό μας παιδί προκάλεσε τον καυγά. Αν πρόκειται όμως για ένα παιδάκι που μονίμως έχει επιθετική συμπεριφορά πρέπει το δικό μας παιδί ν΄ απευθυνθεί στη δασκάλα κι αν αυτό επαναληφθεί, θα μιλήσουμε πλέον εμείς στο σχολείο.
● ”Θέλω κι εμένα να μου πάρεις αυτό το παιχνίδι, η Μαρία το έχει”
Ώριμος γονιός: ” Η Μαρία είναι σε μια άλλη οικογένεια. Κι έχει κι άλλα πράγματα που εσύ δεν τα έχεις, όπως εσύ έχεις δεκάδες πράγματα που δεν έχει η Μαρία. Για να δούμε τι είναι αυτό το παιχνίδι, δεν έχεις κάτι ανάλογο; Μήπως να περιμένουμε τα γενέθλιά σου; Δεν γίνεται διαρκώς να αγοράζουμε παιχνίδια.”
Ο ώριμος γονιός έχει αυτοπεποίθηση. Πιστεύει δηλαδή ότι είναι καλός γονιός, άρα δε νιώθει ενοχικά που δεν έχει το παιδί του αυτό το παιχνίδι, ούτε μπαίνει σε συγκρίσεις με άλλες οικογένειες. Ξέρει πως το παιδί του είναι ευτυχισμένο γιατί έχουν μεταξύ τους καλή σχέση. Αυτό είναι πολύ βασικό να το μάθει ένα παιδί γιατί πάντα στη ζωή θα υπάρχει κάποιος που θα έχει κάτι περισσότερο. Το θέμα είναι πως τα παιδιά επηρεάζονται φυσικά. Αυτό πρέπει να το καταλάβουμε. Και μπορούμε κάπου - κάπου να κάνουμε πίσω. Όχι όμως διαρκώς, διότι έτσι θα δημιουργήσουμε ανασφάλεια στο παιδί, ότι δεν είμαστε σταθεροί σ΄ αυτά που λέμε και κάνουμε, ότι μπορεί να μας χειριστεί και στο τέλος δεν θα μπορεί να διαχειριστεί το ίδιο μεγαλώνοντας το “όχι”.
● ”Θέλω να κοιμηθώ στο κρεβάτι σας”
Ώριμος (ακόμη κι αν είναι κουρασμένος) γονιός: “Αγάπη μου αυτό δεν γίνεται. Εδώ κοιμάται μόνο η μαμά με τον μπαμπά. Εσύ έχεις δικό σου κρεβάτι και δικό σου δωμάτιο όπου έχεις τα παιχνίδια σου κι όλα τα ωραία σου πράγματα. Όλοι μαζί δεν κοιμόμαστε καλά και όλοι έχουμε ανάγκη από ύπνο. Μπορώ όμως να έρθω στο κρεβάτι σου να σου διαβάσω ένα παραμύθι, να μιλήσουμε για πολλή ώρα μέχρι να νιώσεις πως είσαι έτοιμο να κοιμηθείς. Ποιο παραμύθι θέλεις να σου πω;”
Πρέπει εμείς λοιπόν που θέλουμε να είναι καλά και να γίνει υγιής συναισθηματικά ενήλικας να θέσουμε τα όρια και να είμαστε αυστηροί σε αυτό. Όχι στον τόνο της φωνής μας, αλλά σ΄ αυτό που λέμε!
Για απορίες, σχόλια, παρατηρήσεις μπορείτε να επικοινωνείτε στο [email protected] ή στο 693 60 60 070.
