Θα το περίμεναν άραγε, ο Νικόλαος και η Αγγελική Ψυχουντάκη ότι μια μέρα ο προτελευταίος τους γιος, ο Γιώργης, θα γινόταν ένας πολύ σημαντικός συγγραφέας του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου? Το βιβλίο του 'Ο Κρητικός Μαντατοφόρος' , 'The Cretan Runner' στα Αγγλικά, είδε τα φώτα της Αγγλικής δημοσιότητας μέσω των εκδόσεων κύρους, Penguin και Folio Society. Ο Γεώργιος Ψυχουντάκης ήταν από την Αση Γωνιά και μετέφερε μηνύματα μεταξύ Βρετανικών και Ελληνικών αντιστασιακών στα βουνά της δυτικής Κρήτης. Οι μαρτυρίες του είναι πολύτιμες πηγές γνώσεων. Στην αγγλόφωνη βιβλιογραφία, αρκετοί βετεράνοι έχουν γράψει λεπτομερώς γι' αυτό το θέμα. Οι περιγραφές και διάλογοι του Ψυχουντάκη όμως, είναι πολύτιμες γιατί έχουν κινηματογραφική ακρίβεια. Δικαιωματικά, είναι μια εξαιρετικά σπάνια Κρητική φωνή στα Αγγλικά βιβλιοπωλεία.
Το καλοκαίρι του 1942, ο Ψυχουντάκης γνώρισε τον θρυλικό Patrick Leigh Fermor, όπου και έγινε ο μαντατοφόρος του. Πόσο δύσκολη ήταν η ζωή ενός μαντατοφόρου? Κατ' αρχήν, θα έπρεπε να επιβιώσει καυτά καλοκαίρια και να κρύβεται στις κρύες σπηλιές των χιονισμένων Κρητικών βουνών το χειμώνα. Σε μία βραδιά, ο Ψυχουντάκης έτρεξε από το Καστέλι Κισσάμου στην Παλεόχωρα. Ο σημερινός δρόμος είναι περίπου 70 χιλιόμετρα, όμως ο Ψυχουντάκης θα έπρεπε να πάρει τον ορεινό δρόμο και να τρέχει ταυτόχρονα για ν' αποφύγει τους Γερμανούς. Θα έπρεπε να τρέξει για να καλύψει μια απόσταση διπλή των 70 χιλιομέτρων.
Ο Άγγλος αναγνώστης του 'The Cretan Runner', μαθαίνει για τον Ψυχουντάκη από τον Patrick Leigh Fermor, ο οποίος έγραψε την εισαγωγή του βιβλίου. Όταν οι δύο μελλοντικοί φίλοι γνωρίστηκαν για πρώτη φορά τον Ιούλιο του 1942, η Κρήτη ήταν ήδη υπό την Γερμανική κατοχή και για περίπου ένα χρόνο, οι Κρητικοί είχαν ήδη υποστεί φτώχεια και αμέτρητες θηριωδίες. Ο Patrick Leigh Fermor περιγράφει τον 'ρακένδυτο' νεαρό, που είχε στερεώσει με σύρμα τις αποκολλημένες σόλες στις μπότες του. Παρ' όλα αυτά όταν νύχτωσε, ο Ψυχουντάκης ήπιε μια ακόμα γουλιά ρακί, αστειεύτηκε λέγοντας ότι η μηχανή χρειαζόταν λίγο πετρέλαιο ακόμη και, σύμφωνα με τον Patrick Leigh Fermor, εξαφανίστηκε στις απότομες πλαγιές των Λευκών Ορέων, με δεξιότητα Μοικανού.
Γιατί όλος αυτός ο ενθουσιασμός? Γιατί τόσος ζήλος?
Πιστεύω ότι πάνω απ' όλα ήταν η ελπίδα.
Μετά από ένα μαρτυρικό χρόνο, ίσως η Βρετανική παρουσία έδωσε στον Ψυχουντάκη την ελπίδα και την δύναμη για να βοηθήσει μια αποστολή, η οποία θα έδινε τέλος στην τραγωδία της Γερμανικής Κατοχής.
Έτσι είναι οι καλοί φίλοι, σε δέχονται και σε εμψυχώνουν. Εμπνέουν αισιοδοξία για το μέλλον σου.
Κι εσύ, γι' αυτό και μόνο, τρέχεις δρόμους δύσβατους κι ας έχουν πληγές τα πόδια σου
