ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ Κ. ΑΚΟΥΜΙΑΝΑΚΗΣ
ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΑΝΑΛΥΤΗΣ
E-mail: [email protected]
http://soixantedix.blogspot.com/
Η φύση σχεδόν πάντα εμφανίζει την τάση να καλύπτει τα κενά που δημιουργούνται. Στη ζωή, κάθε άνθρωπος βρίσκει ένα τρόπο να καλύψει την κενότητα των συναισθημάτων του. Στο χώρο, η ύπαρξη της ασυνέχειας μετριάζεται με κτίσματα που «σπάνε» το αχανές. Στο χρόνο υπάρχει συνέχεια άσχετα με το πως αυτή γίνεται αντιληπτή από τον άνθρωπο. Στην κοινωνία οι αυτοματισμοί που εκδηλώνονται από τους πολλούς μετριάζονται από τη σωφροσύνη των ολίγων, η οποία λειτουργεί αντισταθμιστικά, ώστε να καλύπτεται το κενό του προφανούς. Και τέλος στην πολιτική, οι πολίτες έχουν την ικανότητα να αντιλαμβάνονται το κενό εκπροσώπησης που κάθε φορά προκύπτει και να το καλύπτουν με τη δημιουργία πολιτικών φορέων, κομματικών σχηματισμών και κοινωνικών οργανώσεων.
Προσπαθώντας να ερμηνεύσουμε το κενό εκπροσώπησης μεγάλου αριθμού πολιτών στη σημερινή Ελλάδα και λαμβάνοντας υπόψη τα αποτελέσματα των εκλογών της περασμένης Κυριακής, διαπιστώνουμε ότι οι εκλογικές επιδόσεις της Νέας Δημοκρατίας και του ΣΥ.ΡΙ.ΖΑ. επιβεβαιώνουν την ύπαρξη ενός ασθενούς δικομματισμού. Στο νέο αυτό –σχετικό θα μπορούσαμε να πούμε- δικομματισμό δεν στοιχίζεται όμως το σύνολο των κοινωνικών στρωμάτων της χώρας και σίγουρα δεν ακολουθεί μια μεγάλη μάζα ψηφοφόρων που αναζητεί απεγνωσμένα έκφραση. Οι περισσότεροι από τους πολίτες αυτούς με βάση την κλασσική διαίρεση στον άξονα Δεξιάς-Αριστεράς, τοποθετούν τον εαυτό τους στο κέντρο και κυρίως προς τα αριστερά. Μικρές -αλλά όχι ασήμαντες- μειοψηφίες συνωθούνται στα άκρα της δεξιάς και της αριστεράς. Προβληματικές κατατάξεις που εδράζονται αφετηριακά στα μνημόνια δεν μπορούν να συμπεριλάβουν υγιώς σκεπτόμενους πολίτες-ψηφοφόρους, όχι τουλάχιστον με ασφαλή κριτήρια ένταξης.
Το μεγάλο κενό όμως υπάρχει στην Αριστερά. Κλασσικές παγιωμένες και συμπαγείς αντιλήψεις εκφράζονται από το Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδος, του οποίου η επικοινωνία με την υπόλοιπη Αριστερά δεν υφίστανται καν. Μεγάλο τμήμα του Πανελλήνιου Σοσιαλιστικού Κινήματος -ως προερχόμενο από την Αριστερά του ΕΑΜ- βλέπει τους ψηφοφόρους του να επιστρέφουν στις δεξαμενές της ιδεολογικής τους προέλευσης. Το υπόλοιπο τμήμα του -που είχε εμπνευστεί από τον Ανδρέα Παπανδρέου- εκδιώχθηκε από το σημερινό πρόεδρο του Κινήματος. Τα λιγοστά απομεινάρια του πάλαι ποτέ κραταιού κόμματος, που σημάδεψε τη μεταπολιτευτική Ελλάδα, αναζητούν στέγη και ρόλο στην «Ελιά», ως μη ανεχόμενα την έλλειψη κυβερνητικών αξιωμάτων και ως φορείς νοοτροπιών κρατισμού και συναλλαγής. Και η Δημοκρατική Αριστερά λόγω του πρόσφατου κυβερνητικού της παρελθόντος και της αποχώρησής της από την κυβέρνηση με το πρόσχημα της ΕΡΤ, απλά αναλίσκεται στην προσπάθεια να ισορροπήσει πατώντας σε δύο βάρκες.
Μένει η Αριστερά του ΣΥ.ΡΙ.ΖΑ. Το κοινωνικό κενό που εκπροσωπεί δεν καλύφθηκε εκλογικά στις δημοτικές και περιφερειακές εκλογές της περασμένης Κυριακής εξαιτίας μειωμένης αναγνωρισιμότητας των υποψηφίων στελεχών της. Στην Αττική υπήρξε μια -ευχάριστη κατά τα άλλα- εξαίρεση, η οποία όμως δεν μπορεί να γίνει αιτία πανηγυρισμών, ειδικά πριν το κλείσιμο της κάλπης του δεύτερου γύρου. Ο συνειδητοποιημένος ψηφοφόρος της Αριστεράς απεχθάνεται τις κομματικές ίντριγκες, τα παιχνίδια συναλλαγής, τις υπόγειες συνομιλίες με φασιστικά μορφώματα και τον τρυφηλό τρόπο ζωής ορισμένων νεόπλουτων στελεχών, που κάθε άλλο παρά αριστερός είναι. Το κενό αυτό δημιουργεί νέους κομματικούς σχηματισμούς που προσπαθούν εναγώνια να το καλύψουν, δημιουργώντας κατακερματισμό της βούλησης του εκλογικού σώματος. Η «κυβερνώσα Αριστερά» υπήρξε ίσως το πιο σύντομο ανέκδοτο στη μεταπολιτευτική ιστορία του τόπου. Το κενό θα υπάρχει όσο δεν πέφτουν κάποιοι μέσα του. Η φύση, η κοινωνία και η πολιτική το απεχθάνεται, όμως το καλύπτει πάντα, έστω και με «μπάζα». Προσοχή λοιπόν στα υλικά πλήρωσής του κενού. Από μπάζα και μπαζώματα είμαστε χορτάτοι. Και αν τα «μπάζα δεν συμπιεστούν αρκετά εξαρχής, υφίστανται καθιζήσεις στη συνέχεια. «Please, mind the gap»….
