ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ Κ. ΑΚΟΥΜΙΑΝΑΚΗΣ
ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΑΝΑΛΥΤΗΣ
E-mail: [email protected]
http://soixantedix.blogspot.com/
Εξίσωση στη μαθηματική γλώσσα είναι μια ισότητα που συνδέει γνωστές ποσότητες με άγνωστες που επιθυμούμε να προσδιορίσουμε. Η εξίσωση κατά συνέπεια δεν είναι τίποτε άλλο παρά μια μαθηματική δήλωση που βεβαιώνει την ισότητα δύο μαθηματικών εκφράσεων. Υπάρχουν πολλά είδη εξισώσεων όπως οι γραμμικές, οι υπερβατικές, οι λειτουργικές οι διαφορικές, οι ολοκληρωτικές και οι διοφαντικές. Σε αυτό το τελευταίο είδος εξισώσεων, οι άγνωστοι πρέπει να είναι ακέραιοι αριθμοί. Στις εξισώσεις αυτές δηλαδή, έχουμε ακέραιους συντελεστές των οποίων ζητούνται ακέραιες λύσεις. Οφείλουν το όνομά τους στο μαθηματικό του 3ου αιώνα, τον Διόφαντο τον Αλεξανδρέα (210-290), ο οποίος έζησε στην Αλεξάνδρεια της τότε Ρωμαϊκής Αιγύπτου.
Υπάρχει κι ένα άλλο είδος εξισώσεων: οι διαφορικές εξισώσεις. Αποτελούν ένα ευχάριστο (κυρίως επιτραπέζιο) παιχνίδι αναζήτησης ενός άγνωστου αντικειμένου με βάση ορισμένες πληροφορίες που δίνονται στους παίκτες από την αρχή. Δημιουργοί του παιχνιδιού αυτού ήταν ο Isaac Newton (1642-1727) και ο Wilhelm Leibniz (1646-1716). Το άγνωστο αντικείμενο στο παιχνίδι των διαφορικών εξισώσεων είναι μια συνάρτηση και η βασική πληροφορία δίνεται με τη μορφή μιας ισότητας. Η τελευταία περιέχει οπωσδήποτε μία τουλάχιστον από τις παραγώγους της άγνωστης συνάρτησης. Σε αυτές τις εξισώσεις -οι οποίες βασίζονται στο θεώρημα μέσης τιμής- ο μηδενισμός της παραγώγου μιας συνάρτησης δεν αποτελεί μόνο αναγκαία, αλλά και ικανή συνθήκη για να είναι η συνάρτηση σταθερή.
Αν θέλαμε να εντάξουμε την πολιτική σε ένα είδος εξισώσεων σύμφωνα με το «δέον», θα μπορούσαμε να πούμε ότι αποτελεί μια διοφαντική εξίσωση, με την έννοια της οφειλόμενης ακεραιότητας των συντελεστών της. Και γνωρίζουμε ότι συντελεστές της πολιτικής εξίσωσης είναι οι πολίτες-ψηφοφόροι και οι εκλεγμένοι πολιτικοί. Συνεπώς, αν μπορούσαμε να θεωρήσουμε δεδομένη την ακεραιότητα των πολιτών θα έπρεπε στο δεύτερο μέρος της εξίσωσης να είχαμε ακέραιους πολιτικούς. Γνωρίζουμε όμως ότι οι πολιτικοί προέρχονται από τους πολίτες. Η ιδιότητά τους αλλάζει με την εκλογή τους. Κι αν εικάσουμε ότι η ακεραιότητα του πολίτη είναι αμφίβολη, τότε και η ακεραιότητα του πολιτικού τίθεται πολλαπλασιαστικά σε αμφιβολία, που τις περισσότερες φορές εγγίζει τα όρια της βεβαιότητας. Συνεπώς η κατάταξη της πολιτικής στις διοφαντικές εξισώσεις καθίσταται «a priori» προβληματική.
Από την άλλη, η ένταξη της πολιτικής σύμφωνα με το «είναι» προσιδιάζει περισσότερο στη διαφορική εξίσωση. Οι πληροφορίες που δίδονται στους παίκτες-πολίτες δεν έχουν καμία σχέση με το παραγόμενο πολιτικό αποτέλεσμα. Η ψήφος ακόμα κι αν βασιστεί σε εξαγγελίες και προγράμματα εκλαμβάνεται ως «λευκή επιταγή» που εξουσιοδοτεί τον εκλεγμένο πολιτικό να πράττει κατά το δοκούν ή -ακόμα χειρότερα- κατά τις εντολές αλλότριων και κρυφών εντολέων. Οι πληροφορίες που δίνονται στο εκλογικό σώμα μοιάζουν με εμπόριο ελπίδας και παζάρι ψεύτικων υποσχέσεων, που στη συνέχεια ξεχνιούνται, αλλάζουν, καταπατούνται, τσαλακώνονται. Οι πολίτες γίνονται πελάτες κομμάτων και παρατάξεων και οι πολιτικοί καθίστανται εντολοδόχοι γραφειοκρατών και «χαρτογιακάδων» που καθορίζουν τα τωρινά και τα μελλούμενα. Ο εκ-μηδενισμός της λαϊκής βούλησης καθίσταται απαραίτητος για να επιτευχθεί ο σκοπός της σωτηρίας. Η συνάρτηση για να παραμείνει σταθερή, αθροίζονται ετερόκλητες πολιτικές δυνάμεις που συνάπτουν ανίερες συμμαχίες. Και σε κάθε περίπτωση, οι εκλογές αποτελούν την επιβεβαίωση και τη συνέχιση χωρίς λύση, ενός μονοπαραμετρικού συστήματος κυριαρχίας το οποίο εδράζεται στην παραπλάνηση, στα λάθος δεδομένα και στα εφιαλτικά άγνωστα ζητούμενα.
Εκλογές λοιπόν αύριο, φίλες και φίλοι. Ο πολίτης αποφασίζει, επιλέγει, ψηφίζει. Ο ψηφοφόρος θα στείλει τους απεσταλμένους του σε ευρωπαϊκούς και δημαρχιακούς θώκους. Η προτίμηση μας θα πρέπει να είναι επιλογή καρδιάς, συνάρτηση λογικής, μακριά από φοβικά σύνδρομα και ανεπηρέαστη από γελοία πολιτικά διλλήματα. Η ψήφος μας πρέπει να είναι εξόχως διοφαντική, αρκούντως υπερβατική και κυρίως εκκωφαντική…! Καλό βόλι….!!
