ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ Κ. ΑΚΟΥΜΙΑΝΑΚΗΣ
ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΑΝΑΛΥΤΗΣ
E-mail: [email protected]
http://soixantedix.blogspot.com/
Ναι, το ακούσαμε κι αυτό. Ο πρόεδρος του Πανελλήνιου Σοσιαλιστικού Κινήματος και αντιπρόεδρος της κυβέρνησης το εκστόμισε χωρίς περίσκεψη, χωρίς λύπη και χωρίς αιδώ: «Αν τα ποσοστά της Ελιάς στις ευρωεκλογές πέσουν κάτω από 10% τότε το ΠΑ.ΣΟ.Κ. θα αποχωρήσει από το κυβερνητικό σχήμα». Για πρώτη φορά στην πολιτική ιστορία της χώρας, αρχηγός κόμματος εκβιάζει ωμά τους ψηφοφόρους να ψηφίσουν άλλο κόμμα από εκείνο, του οποίου ο ίδιος έχει την ηγεσία. Με έναν πρωτοφανή πολιτικό κυνισμό, χωρίς ίχνος ντροπής και χωρίς στοιχειώδη σεβασμό στην ελεύθερη επιλογή των πολιτών, ο Ευάγγελος Βενιζέλος ομολογεί τη μετάλλαξη του ΠΑ.ΣΟ.Κ σε «Ελιά». Ενώ το κόμμα του οποίου ηγείται, συμμετέχει -κατά τον ίδιο- στην κυβέρνηση για τη σωτηρία της χώρας, ενώ «το ΠΑ.ΣΟ.Κ. είναι εδώ, ενωμένο δυνατό» κι ενώ η προεκλογική καμπάνια των κομμάτων κορυφώνεται, έχουμε εκπεφρασμένο ένα αποκρουστικό δίλημμα, μια εξοργιστική πολιτική αντίφαση που πρεσβεύει μετεκλογικά «ότι το ΠΑ.ΣΟ.Κ. δεν θα είναι εδώ» και ουσιαστικά προαναγγέλλει την αποχώρηση του ενός εταίρου από το κυβερνητικό σχήμα με πιθανή συνέπεια μια περίοδο παρατεταμένης ακυβερνησίας στη χώρα.
Μικρό το κακό θα σκεφτεί κάποιος. Και τι θα γίνει αν το ΠΑ.ΣΟ.Κ θα αποχωρήσει από την κυβέρνηση; Τι χειρότερο θα μπορούσε να συμβεί στη χώρα από το να εξακολουθήσει να επαφίεται η σωτηρία της σε εκείνους που την οδήγησαν στο στόμα του λύκου; Ποιος θα στεναχωρηθεί -πλην ελαχίστων αχυρανθρώπων- που θα χάσει το αξίωμα του αντιπροέδρου ένας αρχηγός ενός ανύπαρκτου πλέον κόμματος; Και εν πάση περιπτώσει ποια είναι εκείνα τα εκλογικά ποσοστά που δίνουν το δικαίωμα σε κάποιον πολιτικό αρχηγό να θέτει τέτοια δραματικά διλήμματα και να εκφράζει ανερυθρίαστα ένα γελοίο και πρωτοφανές δόγμα πολιτικής τρομοκρατίας;
Τίποτα δεν θα γίνει φίλες και φίλοι. Κανένας ελεύθερος άνθρωπος δεν έχει να φοβάται τίποτα χειρότερο. Το ζητούμενο όμως δεν είναι ποιος θα κυβερνήσει και ποιος θα χάσει την εξουσία. Στις δημοκρατίες αδιέξοδα δεν υπάρχουν. Τη λύση θα τη δώσει ο λαός σε κάθε περίπτωση. Και οι εποχές της εύκολης εξαπάτησης, της εξαγοράς ψήφων και συνειδήσεων έχουν περάσει ανεπιστρεπτί. Ο κόσμος δεν μιλά φανερά, δεν φτύνει στα μούτρα τους πολιτικούς, δεν διαμαρτύρεται, όσο ίσως θα έπρεπε, αλλά «βράζει», απεχθάνεται, σιχαίνεται, περιμένει. Και τιμωρεί στην κάλπη τους εκβιαστές, τους «λίγους» και τους λαοπλάνους. Κι άλλοι στο παρελθόν εκβίαζαν για να κερδίσουν λίγους μήνες εξουσίας. Κι άλλοι έπαιξαν πολιτικά παιχνίδια στην πλάτη του ελληνικού λαού. Κι άλλοι έβαζαν το περίστροφο στο τραπέζι. Όμως, όσο κοντή μνήμη κι αν έχουμε, όσα αποθέματα συγχωρητικής διάθεσης και να επιδείξουμε, τέτοιο πολιτικό κατάντημα, τέτοιον ωμό εκβιασμό δεν ενθυμούμαστε.
Η χώρα ευτυχώς διαθέτει ένα σπάνιο ανθρώπινο δυναμικό που δεν ασχολείται με την πολιτική, μια κρίσιμα μάζα πολιτών-ψηφοφόρων που γνωρίζουν, διακρίνουν, μελετούν, θυμούνται, απέχουν όταν οι συνθήκες δεν είναι κατάλληλες και εμφανίζονται όταν οι καιροί το επιτάσσουν. Η βία της ψήφου ποτέ δεν ωφέλησε εκείνους που την άσκησαν, ποτέ δεν βγήκε σε καλό σε όσους την παρότρυναν. Είναι πολύ πιο αποτελεσματικό να εξευτελίσουμε, να περιγελάσουμε και να ταπεινώσουμε με λογικά επιχειρήματα και χιούμορ έναν εκβιαστή παρά να τον αντιμετωπίσουμε με την ίδια του τη βία. Ο καρπός του μορφώματος «ΠΑ.ΣΟ.Κ-Ελιάς» θα στυφτεί όπως του αξίζει και θα δώσει το ελάχιστο λάδι που έχει. Τίποτε παραπάνω. Ο κόσμος δεν υποκύπτει σε εκβιασμούς και δεν δίνει πλέον σημασία σε κραυγές απελπισίας. Γιατί συνήθως, όσοι φωνάζουν πιο πολύ, είναι και οι πιο ύποπτοι.
