Του Χαράλαμπου Ν. Κοκονά
Είναι οξύμορο και ακτανόητο για ενα κοινό νου , πώς γίνεται σε μια χώρα όπου οι άνεργοι έχουν φτάσει το 1,5 εκατομύριο , να υπάρχουν επιχειρήσεις που ζητούν προσωπικό και να μη βρίσκουν.Είναι ακατανόητο πώς γίνεται την ώρα που μιλάμε για ανεργία στους νέους στο 67% και τα πτυχία που μοιράζουν οι παντοειδείς σχολές της χώρας να είναι εκατοντάδες χιλιάδες κι όμως η ζήτηση σε συγκεκριμένους κλάδους να μη βρίσκει ανταπόκριση.Σίγουρα κάτι δεν πάει καλά , τη στιγμή μάλιστα που η αγωνία όλων είναι να βρεθεί μια διέξοδος στο μείζον αυτό πρόβλημα που απειλεί να τινάξει την κοινωνία της χώρας στον αέρα.
Η πιο προφανής εξήγηση είναι οτι επί δεκαετίες , το πολιτικό σύστημα είχε εφαρμόσει το κόλπο της δημιουργίας των πιο απίθανων σχολών είτε στα ΤΕΙ είτε στα ΑΕΙ, έτσι ώστε τα περισσότερα Ελληνόπουλα ακόμα με βαθμό εξετάσεων κάτω απο τη βάση , να μπαίνουν σε κάποια ανώτερη σχολή , με αποτέλεσμα γονείς και παιδιά να νοιώθουνκάποια ικανοποίηση για τον τίτλο σπουδών.Κανείς δε νοιαζόταν για τη ζήτηση απο την Ελληνική αγορά της συγκεκριμένης ειδικότητας.Αρκούσε που στο βιογραφικό θα γραφόταν ως πτυχιούχος και μαζί με κάποιο LOWER στα αγγλικά , θα μπορούσε να διεκδικήσει με αξιώσεις κάποια θέση στο Δημόσιο.Αξιώσεις που πήγαζαν απο οικογενειακές διασυνδέσεις με κάποιον πολιτικό ή Δήμαρχο , ώστε να εξισορροπείται η απορρόφηση σε αποδεκτά επίπεδα.
Και πορευτήκαμε για δεκαετίες με αυτό το, πρωτότυπο σε παγκόσμιο επίπεδο σύστημα, ώσπου ο μεγαλύτερος εργοδότη της χώρας , το Δημόσιο , χτύπησε κανόνι και ιδιού τώρα τα αποτελέσματα. Ανεργοι παντού κι ελπίδες απασχόλησης πάνω στο αντικέιμενο σπουδών ελάχιστες.Πόσους δικηγόρους να αντέξει η χώρα , πόσους γιατρούς , μηχανικούς , δημοσιογράφους , τεχνολόγους τροφίμων ,δασοπόνους , θεατρολόγους , γραφίστες , ιχθυολόγους , οινολόγους κλπ?
Ετσι , πηγαινοέρχονται χιλιάδες βιογραφικά απο εταιρεία σε εταιρεία χωρίς λόγο , αιτία και φυσικά αποδοχή.Και αυτο γιατί ουδέποτε σ’ αυτόν τον τόπο έγινε ένας σωστός προγραμματισμός των αναγκών της χώρας ανα ειδικότητα , ώστε στη συνεχεια να ανοίξουν οι σχολές και οι θέσεις φοιτητών.Η λογική που επικρατούσε πάντα ήταν «βάλτους όλους μέσα να είναι ικανοποιημένοι – τοπικές κοινωνίες,οικογένειες και φοιτητές- και μετά βλέπουμε».
Και , δυστυχώς , ήρθε το «μετά» και αυτό που βλέπουμε μόνο λύπη μας προξενεί.Οι δουλειές που υπάρχουν ακόμη και μέσα στην κρίση κρίνονται παρακατιανές για ένα πτυχιούχο ή απαιτούν άλλου είδους εξειδίκευση απο αυτή που έχει προσφερθεί σε χιλιάδες νέους αφιδώς.Ετσι , κανείς δεν καταδέχεται να πάει για μεροκάματο στις αγροτικές εργασίες.Και πώς να πας αν είσαι πτυχιούχος της θεατρολογίας ή της Νομικής?
Και γι αυτή την κατάσταση που δεν έχει να κάνει μόνο με την κρίση αλλά είναι αποτέλεσμα της φαυλότητας του πολιτικού συστήματος , δεν μιλάει κανείς.Κανείς δεν πρόκειται να αναλάβει την ευθύνη που κάψαμε το μέλλον σε δυο γενιές Ελλήνων , μεγαλώνοντάς τους με λάθος πρότυπα και φρούδες ελπίδες.Ούτε θα ζητήσει κανείς λογαριασμό για το δημόσιο χρήμα που δαπανήθηκε για σπουδές χωρίς αντίκρισμα και σύνδεση με την αγορά εργασίας , αλλά και τις οικογενειακές αποταμιεύσεις που επενδύθηκαν στο μέλλον των παιδιών τους.
Αμολυμένοι όλοι σε αυτή την εργασιακή Σαχάρα , νέοι άπειροι , νέοι με κάποια εμπειρία , μεσήλικες και κάποιοι άλλοι λίγο πριν απο τη συνταξη , δεν έχουν πια να περιμένουν τίποτα.Γιατί , ακόμα και αν γίνουν κάποιες επενδύσεις κι ανοιξουν νέες δουλειές , αυτές θα έχουν να κάνουν είτε με υψηλή ειδίκευση σε νέες τεχνολογίες και υπηρεσίες , είτε σε ανειδίκευτο εργατικό προσωπικό.Και , φυσικά ,με τους Μνημονιακούς μισθούς....
