Γράφει ο Μανόλης Η. Θεοδοσόπουλος- Λογοθεραπευτής
Για πρώτη φορά θα “καταχραστώ” το χώρο που μου παραχωρεί η εφημερίδα και θα αναφερθώ σε κάτι προσωπικό. Ωστόσο σκοπός μου είναι να αναδείξω ένα πολύ σημαντικό πρόβλημα το οποίο αφορά τον περισσότερο κόσμο και επιπλέον είναι επιτακτική η ανάγκη της επίλυσής του.
Στο Ρέθυμνο η ποιότητα των παροχών στον κλάδο των παραϊατρικών επαγγελμάτων είναι αρκετά υψηλή. Στον τομέα της λογοθεραπείας υπάρχουν πραγματικά άξιοι συνάδελφοι οι οποίοι αγαπούν αυτό που κάνουν, ασχολούνται με ειλικρινές ενδιαφέρον με το κάθε παιδί ή ενήλικα, παρουσιάζοντας εξαιρετικό έργο. Αλλά και στις άλλες ειδικότητες όπως για παράδειγμα οι εργοθεραπευτές, οι φυσιοθεραπευτές, οι ψυχολόγοι κτλ, η δουλειά που γίνεται είναι αξιόλογη και άκρως επαγγελματική.
Εκτός όμως από το υψηλό επαγγελματικό επίπεδο αυτών των ανθρώπων υπάρχει και ένα άλλο στοιχείο το οποίο ξεχωρίζει. Το στοιχείο της προσφοράς. Όλοι έχουν διάθεση να προσφέρουν ανιδιοτελώς και το πράττουν με όποιο τρόπο μπορούν. Όμως σε αυτή τους την προσπάθεια, να προσφέρουν σε όσους περισσότερους ανθρώπους, συναντούν εμπόδια που μπορούν να ξεπεραστούν με ευκολία, κάτι το οποίο όμως δεν γίνεται.
Προσωπικά βίωσα αυτή τη δυσκολία, η οποία έως και σήμερα δεν ξεπεράστηκε, και ειλικρινά η απογοήτευση ήταν μεγάλη. Πιο συγκεκριμένα, το Φεβρουάριο έκανα μία αίτηση στο Δήμο Ρεθύμνου μέσω της οποίας ζητούσα να προσφέρω εθελοντικά υπηρεσίες λογοθεραπείας στους βρεφονηπιακούς και παιδικούς σταθμούς οι οποίοι βρίσκονται στην αρμοδιότητα του Δήμου. Η αίτηση έγινε δεκτή στις 7/2/2014, με αριθμό απόφασης 65/2014, ενώ παράλληλα κοινοποιήθηκε στις διευθύνσεις αυτών των σταθμών.
Από εκείνη τη μέρα και έπειτα η απόφαση ποτέ δεν εφαρμόστηκε. Η επίσημη αιτιολόγηση εκ μέρους του Δήμου ήταν ότι απαγορεύεται κάποιος να εργαστεί εθελοντικά σε χώρους όπου υπάρχουν έμμισθοι υπάλληλοι. Όταν επισήμανα το γεγονός ότι στο Νοσοκομείο μας υπάρχουν άνθρωποι οι οποίοι προσφέρουν εθελοντικά μου απάντησαν ότι εκεί υπάρχει μητρώο εθελοντών.
Με λίγα λόγια, αποκλείουν την οποιαδήποτε προσφορά, η οποία δεν επιβαρύνει οικονομικά -ή με οποιοδήποτε άλλο τρόπο- το γονιό εξαιτίας της αδιαφορίας του Δήμου Ρεθύμνου να δημιουργήσει μητρώο εθελοντών. Τα παιδιά λοιπόν στερήθηκαν -και στερούνται- δωρεάν υπηρεσίες, οι οποίες θα τα βοηθούσαν σημαντικά, επειδή ορισμένοι άνθρωποι επέδειξαν αμέλεια και αργά αντανακλαστικά. (Δεν θέλω να σκεφτώ ότι η εξέλιξη αυτή είχε διαφορετικά κίνητρα, τα οποία θα φανέρωναν μικροπρέπεια και προσωπική σκοπιμότητα.)
Ποιο είναι το συμπέρασμα; Ότι ο Δήμος Ρεθύμνου δεν ενδιαφέρεται για τις ανάγκες των παιδιών; Θέλω να πιστεύω πως δεν ισχύει κάτι τέτοιο. Απλώς αποδεικνύει ότι στη πόλη μας πρέπει να επαναπροσδιορίσουμε τις προτεραιότητές μας και ταυτόχρονα να εξετάσουμε την εύρεση πιο ουσιαστικών μεθόδων για την ενίσχυση των συμπολιτών μας που έχουν ανάγκη.
Υ.Γ. Πρέπει πραγματικά ο Δήμος να δείξει μεγαλύτερο ενδιαφέρον για τις δομές που αφορούν στα παιδιά. Ένα πολύ μικρό δείγμα που αποδεικνύει το παραπάνω είναι οι παιδικές χαρές. Δεν υπάρχει έστω και μία η οποία να είναι κατάλληλη και ασφαλής.
Υ.Γ. 2 Το άρθρο δεν έχει σκοπό να θίξει κανένα προσωπικά ούτε να υποβαθμίσει τις προσπάθειες που ενδεχομένως να έχουν γίνει. Απλώς είναι τέτοια η απουσία του Δήμου στον τομέα “Παιδί”, με ό,τι αυτό συνεπάγεται, που είναι απαραίτητο να τονιστεί το συγκεκριμένο πρόβλημα έτσι ώστε να υπάρξουν ενέργειες για να βελτιωθεί η υπάρχουσα –θλιβερή- κατάσταση το συντομότερο δυνατόν.
Για απορίες, σχόλια, παρατηρήσεις μπορείτε να επικοινωνείτε στο [email protected] ή στο
693 60 60 070.
