Ζαχαρένια Ι. Πίτερη-Μακρυγιάννη
Απολώ τη σοφία των σοφών… Α΄. Κορ. 1,19
Μεγάλο Σάββατο. Οι καμπάνες ηχούν χαρμόσυνα κι ο ιερέας σκορπίζει τις δάφνες ψέλνοντας το «Ανάστα ο Θεός…» στην πρωινή Θεία Λειτουργία. Είναι αυτές οι ίδιες δάφνες που αργότερα οι νοικοκυρές με πολύ ευλάβεια ανάπιαναν το προζύμι σε περασμένα χρόνια. Σε εκείνα τα χρόνια που οι άνθρωποι ήταν απλοί και συνετοί, που σέβονταν και τηρούσαν τις παραδόσεις τα ήθη και τα έθιμα, που αγαπούσαν την εκκλησία και το Χριστό.
Αναρωτηθήκαμε άραγε ποτέ πως διατηρήθηκαν όλα αυτά μέσα από σκλαβιές και θυσίες, μέσα από τρομοκρατία και εθνικούς μαρασμούς; Ποιοι ήταν αυτοί που κράτησαν αναμμένη τη λαμπάδα της Χριστιανικής αλήθειας μέσα στους αιώνες, μέσα από διωγμούς και μαρτύρια; Ποιος τους έδινε τη δύναμη να τα αντέξουν και να τα υπομένουν; Ποια πένα ήταν αυτή που κατέγραψε τις ζωές τους, την ιστορία τους, την αλήθεια τους που μας διδάσκει ακόμη και σήμερα για αγάπη, ταπείνωση, συγχώρηση και αλτρουισμό; Ακόμη και οι πέτρες μιλούν όταν δεν υπάρχει άλλος τρόπος για να λάμψει η αλήθεια και να φανερωθεί το μεγαλείο του Θεού μέσα από τη ζωή των μαρτύρων και των ομολογητών Του.
Η ιστορία ερμηνεύεται σύμφωνα με τα πιστεύω, τη γνώση και τα βιώματα του καθενός. Ερμηνεύεται σύμφωνα με τη θέση του στη ζωή και την αντίληψη του, τα οράματα και τις επιδιώξεις του.
Γι’ αυτό λοιπόν θα ήταν ουτοπία να αρνηθούν την παρουσία του Χριστού σ’ αυτόν τον κόσμο οι σειρήνες του νεωτερισμού και του αθεϊσμού. Προτιμούν όμως να τη διαστρεβλώνουν με φιλοσοφήματα και ιδεολογίες. Ακόμη και σήμερα τον χρησιμοποιούν με όποιο τρόπο τους βολεύει για να υποστηρίξουν τις δικές τους κοινωνικές και πολιτικές τοποθετήσεις. Τον χρησιμοποιούν προσπαθώντας να διαλαλήσουν την αθεΐα τους σαν ύψιστη τιμή στις μικρότητες αυτού του κόσμου. Προτιμούν να τον ξανά-σταυρώνουν χωρίς συναίσθηση της ευθύνης που φέρουν ενώπιον Θεού και ανθρώπων, όταν με αυτή τους την τακτική αμαυρώνουν ψυχές και τις οδηγούν σε μονοπάτια αθεΐας και σκοταδισμού.
Η ζωή έχει πολύ μεγαλύτερη αξία από αυτή που της προσδίδουμε. Ας μην την αξιολογούμε λοιπόν μόνο με κριτήριο τις ανάγκες και την ύλη τις συντεχνίες και τους «δήθεν» αγώνες. Ας ανοίξουμε τα μάτια της ψυχής μας να δούμε με καθαρή καρδιά τον ουρανό. Ας προσεγγίσουμε τον ιερέα που είναι εκείνος που κατέχει την ιστορία και μπορεί να μας βοηθήσει να βρούμε τον πραγματικό μας εαυτό και το δρόμο μας. Ας αφήσουμε στην άκρη τους ιδεαλισμούς και τα κοινωνικά οράματα. Η αλήθεια μας είναι μία και μόνη και είναι αποκλειστικά δική μας. Όταν αυτό το ανακαλύψουμε τότε θα αντιληφθούμε τι μας περιβάλλει και ποιες ερμηνείες πρέπει να δίνουμε στη ζωή μας. Ο δρόμος είναι δύσκολος και ανηφορικός αλλά δεν είμαστε μόνοι μας.
Ο Χριστός μπορεί να ξανά-σταυρώνεται στη ζωή μας αλλά περιμένει. Ο Χριστός ξανά-σταυρώνεται αλλά επιμένει. Περιμένει την επιστροφή μας και επιμένει να γνωρίσουμε την Αλήθεια και τη Ζωή. Περιμένει να ξαναγεννηθούμε στην Αγάπη Του και στην Αιωνιότητα Του. Ας μην τον αξιολογούμε μόνο με ανθρώπινα κριτήρια γιατί δεν του αξίζει.
