Γράφει ο Χαράλαμπος Ν. Κοκονάς
Μπορεί το ΠΑΣΟΚ να φυτοζωεί δημοσκοπικά αλλά η γοητεία και η πολιτική κληρονομιά του φαίνεται ότι παραμένουν ανέπαφες… οι πάντες σχεδόν, διεκδικούν το παλιό… καλό παρελθόν του, στο οποίο επένδυσαν εκατομμύρια συμπολιτών μας.
Ακόμη και τα παιδιά της αλλαγής που βρίσκονταν στα αζήτητα, ξαναβγαίνουν πάλι στον αφρό, για να αξιοποιηθεί προφανώς η πείρα του κομματικού σωλήνα, στον οποίο ανδρώθηκαν και μεγαλούργησαν. Όπως ο φέρελπις κος Παπουτσής, που ανακλήθηκε από την εφεδρεία στην οποία βρισκόταν για να προσφέρει τις πολύτιμες όπως έχει αποδείξει, ποικιλοτρόπως, υπηρεσίες του, στην… παγκόσμια τράπεζα.
Στο πλαίσιο προφανώς της ανανέωσης του πολιτικού προσωπικού και της αξιοποίησης των πιο ικανών δυνάμεων του τόπου οι κ.κ. Σαμαράς και Βενιζέλος αποφάσισαν ότι δεν μπορεί να στερείται άλλο η χώρα τη σθεναρή παρουσία του κ. Παπουτσή. Δεν είναι οι μόνοι βέβαια που ανατρέχουν και προσβλέπουν στην κληρονομιά του ιδρυτή του ΠΑΑΟΚ. Γιατί και ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης είναι εδώ και καιρό γοητευμένος από τις παρακαταθήκες του Ανδρέα Παπανδρέου και προσπαθεί με κάθε τρόπο να μιμηθεί την παρουσία του. Όχι μόνο τον υπερασπίστηκε με πάθος από τα ανέκδοτα…. του Βορίδη, εντάσσοντας τον στην κληρονομιά της Αριστεράς, αλλά δεν χάνει ευκαιρία που να μην ανατρέχει στη σκέψη του και στις παρεμβάσεις του. Όπως στην ομιλία του στο Συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ, όπου διακήρυξε υπερηφάνως ότι «όλες οι εξουσίες πηγάζουν από το λαγό και ανήκουν στο λαό» παραπέμποντας προφανώς στην ιστορική φράση του Ανδρέα ότι «μόνος θεσμός είναι ο λαός», τουτέστιν ποια Συντάγματα, ποιος διαχωρισμός των εξουσιών, ποια κοινοβουλευτική δημοκρατία εν τέλει, όταν υπάρχει ο λαός, που εκφράζεται προφανώς αυθεντικά και καθολικά από το κόμμα και τον αρχηγό του, που εκπροσωπεί με αμεσότητά και γνησιότητα τη λαϊκή βούληση. Το πιστοποιούν άλλωστε και όλοι οι παλιοί – αλλά και σημερινοί – αγωνιστές του λαϊκού κινήματος, όπως κάτι Μπαλασόπουλοι, Φωτόπουλοι, Καλφαγιάννηδες και τόσοι άλλοι, με την ηχηρή παρουσίας τους στο συνέδριο του ΣΥΙΡΖΑ. Βέβαια, υπάρχουν πολλοί τρόπου νε εξευτελίζονται είτε είναι συνδικαλιστές είτε πολιτικοί.
Αλλά η τελευταία λέξη του πολιτικού εξευτελισμού είναι εκείνοι οι πρώην υπουργοί, βουλευτές και συνδικαλιστές του χειρότερου ΠΑΣΟΚ που τρέχουν στα συνέδρια και στις συνάξεις του ΣΥΡΙΖΑ. Οι άνθρωποι που διέλυσαν μια παράταξη πασχίζουν τώρα να προλάβουν το επόμενο λεωφορείο και να προσκολληθούν τον πρώτο «αριστερό σωτήρα» που θα βρεθεί τυχαία μπροστά τους. Σωτήρα όχι της Ελλάδας, βεβαίως, αλλά της αφεντιάς τους. Ανάμεσά τους εκείνοι που μετέτρεψαν το κράτος σε κομματικό λάφυρο και συνδικαλιστικό τιμάριο. Ή που πρωτοστάτησαν διαλαλώντας ότι «λεφτά υπάρχουν». Τότε μεν φάνηκε ότι λεφτά δεν υπήρχαν. Αλλά τώρα αποδεικνύεται ότι δεν υπάρχει ούτε τσίπα… όσο και να κατηγορούν λοιπόν κάποιοι το ΠΑΣΟΚ ότι είναι υπεύθυνο για όλα τα δεινά της χώρας, τα παιδιά του ΠΑΣΟΚ είναι εδώ, ενωμένα, δυνατά, έτοιμα να προσφέρουν και πάλι τις υπηρεσίες του, για την αναγέννηση της χώρας. Όσο και να φωνάζει ο Βενιζέλος ότι το κόμμα πληρώνει δυσανάλογα μεγάλο κόστος γιατί τόλμησε να βάλει πλάτη σε επώδυνα μέτρα για να σωθεί η χώρα, υπάρχουν όπως φαίνεται αρκετά που επωφελούνται επενδύοντας είτε στα στελέχη που υπηρέτησαν ευδοκίμως την περίοδο των παχιών αγελάδων, της αλλαγής είτε στις λαϊκίστικες αντιλήψεις που κυριάρχησαν για μεγάλο διάστημα στην πολιτική ζωή, αλλά και στην κοινωνία με τη συνδρομή και του ΠΑΣΟΚ.
Ιδέες και αντιλήψεις που έχουν αποκτήσει, όπως φαίνεται, μια διαχρονική αξία. Γιατί, ας μη γινόμαστε άδικοι, δεν ευθύνεται ο Ανδρέας και το ΠΑΣΟΚ επειδή τόσο ο Καραμανλής στο πρόσφατο παρελθόν, όσο και ο Τσίπρας, σήμερα επέλεξαν να λαϊκίζουν και να χαϊδεύουν αυτιά, αντί να αναμετρηθούν με τα προβλήματα και τις ανάγκες της χώρας.
