Της Βλασίας Μιχαηλίδου – Τριπολιτάκη
Φιλολόγου, Ιστορικού M.Sc.
Εκπαιδεύτριας Α.μ.Ε.Α.
Η λέξη των ημερών: διαθεσιμότητα! Παντού κι όλοι συζητάνε για αυτήν. Μία λέξη που στο άκουσμά της διασκορπίζεται ο πανικός και η θλίψη στις ζωές μας.
Σε διαθεσιμότητα οι εκπαιδευτικοί, σε διαθεσιμότητα οι σχολικοί φύλακες, οι δημοτικοί αστυνομικοί. «Αυταρχικό και αντιδημοκρατικό το καθεστώς της διαθεσιμότητας», ωρύονται οι αντιφρονούντες. «Η διαθεσιμότητα οδηγεί σε εξαθλίωση χιλιάδες οικογένειες», σημειώνουν με μεγάλους τίτλους τα μέσα ενημέρωσης. «Η διαθεσιμότητα έχει να κάνει με την ποιότητα του δημόσιου τομέα», υποστηρίζουν οι κυβερνητικοί. Κι από την άλλοι είναι η αγωνία των ίδιων των εργαζομένων: θα τεθούμε κι εμείς σε διαθεσιμότητα; Ποια κατηγορία υπαλλήλων έχει σειρά σήμερα; Κι όσοι έλαβαν το θλιβερό μαντάτο, ανάμεσα σε κλαυθμούς κι οδυρμούς, πασχίζουν να διαφυλάξουν ό,τι μπορούν: Η διαθεσιμότητα θα προσμετρηθεί στα συντάξιμα χρόνια; Κατά τη διάρκεια της διαθεσιμότητας πληρώνει ο εργοδότης τις ασφαλιστικές εισφορές; Κι ο ψυχικός πόνος δεν έχει τελειωμό. Από τις 50.000 διαθεσιμότητες που πρέπει να υπάρξουν τη διετία 2013-14 η πρώτη φουρνιά θα συμπληρωθεί το Σεπτέμβρη. Μέχρι το τέλος του 2014, όποιος υπάλληλος αντέξει το ψυχοφθόρο παιχνίδι της ρώσικης ρουλέτας που παίζουν οι υπουργοί σε βάρος του, θα έχει τη βεβαιότητα πως δε θα φύγει από τη μάταιη αυτή ζωή από καρδιοπάθεια.
Γνωρίζω πολύ καλά πως δεν είναι εύκολο να αντιμετωπίσει κανείς με νηφαλιότητα μια κατάφωρη αδικία σε βάρος του και πολύ περισσότερο, όταν η απόφαση αυτή αφήνει εκτεθειμένη μία ολόκληρη οικογένεια. Είναι κι αυτός ένας σταυρός, από αυτούς που τυχαίνουν στη ζωή του καθενός μας. Κάποιος υπάλληλος, παρά τα πτυχία και τις όποιες ικανότητές του, τίθεται σε διαθεσιμότητα και βλέπει την απόλυση προ των πυλών, κάποιος άλλος συνάνθρωπός μας νοσεί βαριά και μπαίνει η ζωή του στη διαθεσιμότητα του Χάρου εντός ολίγων ημερών. Ο ίδιος ο Χριστός, όμως, μας δίδαξε με το παράδειγμά Του, πως μόνο με το Σταυρό έρχεται η σωτηρία. Γι’ αυτό απαιτείται ψυχραιμία και αναζήτηση άλλων διεξόδων.
Κάποτε η διαθεσιμότητα ήταν σημείο αναφοράς για μια ζωή πιο χαλαρή, πιο ανέμελη. Σχεδίαζες τις διακοπές σου και ρωτούσες τους υπεύθυνους κρατήσεων στα ξενοδοχεία: υπάρχει διαθεσιμότητα σε δωμάτια την περίοδο που ενδιαφέρομαι; Κοίταζες τις ακτοπλοϊκές ή αεροπορικές λίστες, αναζητώντας τη διαθεσιμότητα των θέσεων τις ημερομηνίες που θέλεις να ταξιδέψεις στον επιθυμητό προορισμό. Τώρα, είναι πολυτέλεια οι διακοπές σε ξενοδοχείο, είναι έξοδο υπερβολικό οι συχνές μετακινήσεις με πλοίο ή αεροπλάνο. Με την τιμή της βενζίνης, τις ασφάλειες και τα σήματα τείνει να καταστεί και το αυτοκίνητο είδος πολυτελείας.
Το παράδοξο, βέβαια, στην ελληνική κοινωνία που μετρά χιλιάδες στα όρια της φτώχειας, εκατοντάδες αστέγους, εκατομμύρια ανέργους, είναι η εικόνα στις καφετέριες, όπου παρατηρείς πως αυτό το θαυμαστό, αλλά πανάκριβο επίτευγμα της νέας τεχνολογίας, το iPhone στολίζει με υπερηφάνεια πολλά τραπεζάκια. Και για του λόγου το αληθές, βλέπεις στο twitter τηλεπικοινωνιακής εταιρείας την ανακοίνωση για τη διαθεσιμότητα της εν λόγω συσκευής, όταν κυκλοφόρησε στην ελληνική αγορά, αρχομένης της ύφεσης: οι διαθέσιμες συσκευές του e-shop έχουν εξαντληθεί! Φαγητό δεν έχουμε, αλλά ένα smartphone καταφέρνουμε να το εξοικονομήσουμε.
Θα πρέπει να αλλάξουμε στάση ζωής. Στην τελική, είμαστε όλοι συνυπεύθυνοι γι΄ αυτήν τη δύσκολη κατάσταση που βιώνουμε. Ακόμα, κι αν μας χάριζαν μέρος του δημόσιου χρέους, αναγνωρίζοντας το κατοχικό δάνειο, κατά πόσο θα άλλαζε η ζωή μας και η κακοδαιμονία που μας χαρακτηρίζει ως λαό; Η δική μας νοοτροπία γιγάντωσε τη ρουσφετολογία, παρακωλύοντας σε μεγάλο βαθμό τον δημόσιο τομέα. Πήραμε το μάθημα μας; Οι Έλληνες έχουν υψηλό δείκτη ευφυΐας, που αναλώνουν σε τρόπους για να βολευτούν, κι όχι σε θέσεις που αναδεικνύουν τις ιδιαίτερες ικανότητες και γνώσεις τους. Παγκοσμίως εμφανίζονται οι Έλληνες σε μεγάλα γεγονότα των επιστημών, σε εφευρέσεις, σε ανακαλύψεις, διαπρέπουν σε διάφορους τομείς, αλλά στη χώρα τους μεμψιμοιρούν.
Ας ξεφύγουμε, όμως, από τα οικονομικά μεγέθη και τα καταναλωτικά αγαθά. Ας στραφούμε στα συναισθήματα. Κι εκεί, δυστυχώς, τα νέα δεν είναι ευχάριστα. «Πεσμένα τα επίπεδα διαθεσιμότητας στις προσωπικές σχέσεις» διαμηνύουν οι ψυχολόγοι. Ο κάθε σύντροφος προσάπτει στον άλλο λιγότερη διαθεσιμότητα γι’ αυτόν, λόγω των παιδιών, των επαγγελματικών ή άλλων υποχρεώσεων. Στην πραγματικότητα, ο καθένας χαράσσει τη δική του πορεία και καθιστά τον εαυτό του διαθέσιμο σε εξωοικογενειακούς παράγοντες, ούτε καν στα ίδια του τα παιδιά, τα οποία φυσικά είναι και τα θύματα αυτής της έλλειψης γονεϊκής διαθεσιμότητας. Τα διαζύγια πληθαίνουν, οι οικογένειες διαλύονται, η κοινωνία κλυδωνίζεται, οι νέοι αναμένουν τη διαθεσιμότητα των μεγάλων, το ειλικρινές κι αμέριστο ενδιαφέρον τους.
Αυτή είναι η πραγματική διαθεσιμότητα που προσδιορίζει την ποιότητα της ζωή μας, που επηρεάζει την ύπαρξή μας. Κι αναρωτιέμαι: πόσο διαθέσιμοι είμαστε στον πόνο του συνανθρώπου μας, στη μοναξιά του, στη δυσκολία του; Πόσο διαθέσιμοι είμαστε σε μία επίσκεψη στο γηροκομείο, στις φυλακές, στο ορφανοτροφείο, στο νοσοκομείο, εκεί που φωλιάζει καθημερινά ο Χριστός, στους αναξιοπαθούντες αδερφούς μας. Πόσο διαθέσιμοι είμαστε να παραχωρήσουμε τη θέση μας σε ένα μεγαλύτερο · να χαϊδέψουμε με ένα στοργικό χάδι το κατάκοιτο σώμα · να σκύψουμε το περήφανο κεφάλι μας, να ακούσουμε και να κατανοήσουμε τον δυστυχή · να βοηθήσουμε τον ανάπηρο να προχωρήσει στο δρόμο, όταν κάποιοι αναίσθητοι του έχουν κλείσει τη βοηθητική ράμπα διέλευσης · να ενισχύσουμε με λίγες σταγόνες ζωής κάποια τράπεζα αίματος · να πάρουμε από το χέρι τον άστεγο που κοιμάται στο παγκάκι, τον ρακένδυτο που ψάχνει στους κάδους σκουπιδιών ό,τι περίσσεψε από την κοινωνία της ευμάρειας και να του δώσουμε λίγο φαγητό, να τον βοηθήσουμε να ενταχθεί σε μια κοινωνική δομή, που θα τον αποτρέψει από αυτήν την εικόνα της εξαθλίωσης. Πόσο διαθέσιμοι είμαστε στην εποχή της βάναυσης κρίσης, που υφιστάμεθα, στη βάρβαρη εποχή της φιλαυτίας, που βιώνουμε, να προσφέρουμε εθελοντική εργασία, για να απαλύνουμε αυτόν τον ανθρώπινο πόνο, να προσφέρουμε με ανιδιοτέλεια τον εαυτό μας στην υπηρεσία του πάσχοντος συνανθρώπου μας. Να γίνουμε ο οικείος για το μοναχικό ασθενή, η μητρική αγκαλιά για το εγκαταλελειμμένο παιδί, το χέρι βοηθείας στα συσσίτια αγάπης.
Μπροστά στη διαθεσιμότητα ανθρωπιάς, οι πολιτικές εξαγγελίες ωχριούν. Όταν υπάρχει αυτή η διαθεσιμότητα αγάπης, τότε κανένα καθεστώς επαγγελματικής διαθεσιμότητας δεν μπορεί να μας εξοντώσει. Γιατί η πρώτη είναι ποτισμένη από τα νάματα της εν Χριστώ ζωής, ενώ το δεύτερο υπαγορεύεται από ανθρώπινους νόμους, η πρώτη είναι παντοτινή, το άλλο είναι πρόσκαιρο, η πρώτη είναι ευλογημένη, το τελευταίο είναι ατελέσφορο.
Ας θυμηθούμε τον νέο που ρώτησε τον Κύριο ποιο είναι το νόημα της ζωής κι Εκείνος του απάντησε «Να αγαπήσεις το Θεό με όλη σου τη δύναμη, αλλά και τον συνάνθρωπό σου σαν τον εαυτό σου». Οι καιροί το επιτάσσουν, ο Δημιουργός μας το επιθυμεί : ας βάλουμε τη ζωή μας σε διαθεσιμότητα προς όφελος των άλλων και σωτηρία της ψυχής μας.
*****Να σημειώσουμε ότι στο περασμένο φύλλο εκ παραδρομής κατά τη σελιδοποίηση, στον τίτλο του άρθρου της κας Τριπολιτάκη γράφτηκε «παιδευμένους» αντί «παιδεμένους», που είναι και το σωστό. Ο σωστός πλήρης τίτλος, λοιπόν, είναι «Παιδεία για πεπαιδευμένους ή για παιδεμένους;», προς αποκατάσταση του λάθους.
Εκ του «Ρ»
