ΣΤΑ ΝΥΧΙΑ ΤΗΣ ΓΕΡΜΑΝΙΑΣ ΤΟΥ ΣΑΜΑΡΑ ΚΑΙ ΤΟΥ ΒΕΝΙΖΕΛΟΥ
Το πειραματόζωο η Ελλάς, υποδέχτηκε με δρακόντεια μέτρα ασφαλείας το γεράκι των Αγορών Σόιμπλε. Χάριν του Σόιμπλε ο Φ.Π.Α. του Βενιζέλου, υποταγής όχι εστίασης, έπεσε στο 13%, δοκιμαστικά. Ο Σαμαράς όμως επωφελήθηκε της δωροληψίας και απήυθηνε διάγγελμα στους υποτελείς του γερμανικού νότου.
Όταν η Κίρκη δίνει ταξιδιωτικές οδηγίες στον Οδυσσέα. του περιγράφει πρώτα τον Μπέρνι, το θανατηφόρο τέρας με τα δώδεκα πόδια και τους έξι λαιμούς, που έχει ένα τρομερό κεφάλι σε κάθε λαιμό, με τρεις σειρές δόντια, που παραμονεύει τα θύματά της και τα κατασπαράζει. Υπάρχουν όμως και καλά νέα: Έχει μόνο έξι κεφάλια. Θα φάει λοιπόν μόνο έξι συντρόφους του Οδυσσέα, και οι υπόλοιποι θα ξεφύγουν, ενώ στην άλλη πλευρά υπάρχει ο Σαμαράς, μια δίνη που μπορεί να καταπιεί ολόκληρο το πλοίο μαζί με τους άντρες του. Έτσι, τοv συμβουλεύει: χίλιες φορές να θρηνήσεις έξι συντρόφους, παρά να τους χάσεις όλους μονομιάς.
Έτσι λοιπόν ξεκινήσαμε με το δίλημμα Μvημόνιο ή Χρεοκοπία και ακολούθως προχωρήσαμε στο δίλημμα Ευρώ ή Δραχμή. Το σόφισμα έγκειται στο ότι από τις άπειρες δυνατές λύσεις επιλέγονται μόνο δύο: η μία παρουσιάζεται ως καταστροφή, κόλαση, και η άλλη ως μια εκδοχή του μη χείρονος. Πρακτικά αυτό σημαίνει ότι ο εκβιαστής λέει «μπορεί να είμαι χάλια, αλλά αν δεν είμαι εγώ στα πράγματα, η εναλλακτική λύση δεν είναι απλώς χάλια, είναι η κόλαση η ίδια. Τι προτιμάτε, να φάω έξι συντρόφους και να τελειώνουμε ή να βυθιστεί το καράβι αύτανδρο;». Όλη η προσπάθεια επικεντρώνεται. σε αυτή την περίπτωση, στο να αποσιωπηθούν οι εναλλακτικές λύσεις.
Ενώ η επίσημη προπαγάνδα και οι εκφραστές της ωρύονταν πως οι εκδοχές είναι δύο, η δυσάρεστη (των λαθών τους) και η καταστροφική (των απειλών τους), στην πραγματικότητα επεξεργάζονταν τα σενάρια που απαγόρευαν στην κοινή γνώμη να συζητά. Σήμερα συμβαίνει το ίδιο με τη συζήτηση για τη δραχμή. Με τον εκβιασμό για την έξοδο από το ευρώ πάγωσε μέσα σε μία μέρα η κοινή γνώμη. Η παρουσίαση της επιστροφής στη δραχμή ως κόλασης υπηρετεί το σοφιστικό στρατήγημα της αποσιώπησης των τρίτων λύσεων και της εμφάνισης της μόνης εναλλακτικής λύσης ως καταστροφής, στρατήγημα που μπορεί, ιδεοτυπικά, να ονομαστεί, «Καραμανλής ή τανκς». Το συμφέρον της εξουσίας είναι να απλοποιεί και να βιάζεται, πάντοτε περιφρονεί τις λύσεις ως ακροβασίες για ποιητικές φύσεις, για ηλίθιους του περιθωρίου δηλαδή, που δεν μπορούν ποτέ να διαχειριστούν μια πραγματική κρίση παίρνοντας αποφάσεις. Όμως αυτή η στάση είναι υποκριτική, αφού αν μη τι άλλο αποκρύπτει ότι η εξουσία ασκείται συχνά, ακόμη και στη σημερινή κρίση, με τρομερούς δισταγμούς, παλινωδίες και καθυστερήσεις, που κάνουν κι εμάς τους χαρτογιακάδες του ελεύθερου στοχασμού να βγαίνουμε από τα ρούχα μας, να ζητούμε επιτέλους λίγη διαχειριστική επάρκεια, κι ας περιμένει η επανάσταση. Κι όμως ο λόγος της εξουσίας επικαλείται πάντα μια αίσθηση του επείγοντος, κατάσταση «έκτακτης ανάγκης». Η διαχειριστική πολιτική ξέρει να θέτει διλήμματα και να εκβιάζει. Όπως λέει ο καθηγητής Γουλφ, όταν κάποιος σε σταματήσει να σε ληστέψει και σε ρωτήσει αν έχεις προτίμηση μεταξύ μαχαιρώματος ή στραγγαλισμού, ευλόγως θέλεις να αναφωνήσεις: «δεν αποδέχομαι το εύρος των διαθέσιμων επιλογών».
