Γράφει Γιώργης Γ. Παπαδόσηφος

Πρόεδρος Δ.Σ. Συλλόγου Ενεργών Πολιτών Ρεθύμνου ΣΥΝΠΟΛΙΣ

Ένας από τους κορυφαίους εκπροσώπους της πόλης των Τεχνών και των Γραμμάτων, ο Νίκος Μαμαγάκης, πέρασε στην αιωνιότητα.

Από τους μεγαλύτερους μουσικοσυνθέτες της νεοελληνικής μουσικής σκηνής, που αδιαμφισβήτητα άφησε τη δική του προσωπική σφραγίδα στη μουσική εξέλιξη και ιστορία του τόπου.

Το Ρέθυμνο, ο τόπος που γέννησε το Νίκο Μαμαγκάκη, αποχαιρετά μια από τις αντιπροσωπευτικότερες προσωπικότητες των Τεχνών και του Πνεύματος. Ενός τόπου που ευτύχισε να βγάλει από τα σπλάχνα του ιδιαίτερες και σπάνιες μορφές, που εκπροσωπούσαν επάξια την εικόνα της μικρής μας πολιτείας εκτός συνόρων.

Το Ρέθυμνο κλείνει σιγά – σιγά το κεφάλαιο με τις «χρυσές εφεδρείες» του παρελθόντος και πορεύεται με μοναδικό γνώμονα την κληρονομιά τους. Το έργο του Νίκου Μαμαγκάκη, πολυσχιδές και ακούραστο. Εμείς οι νεότεροι Ρεθεμνιώτες, δεν είχαμε την «πολυτέλεια» να γνωρίσουμε από κοντά την προσωπικότητα που ακούσει το όνομα Νίκος Μαμαγκάκης. Έχουμε όμως σιγοτραγουδίσει –αρκετές φορές χωρίς να το γνωρίζουμε- δικά του τραγούδια, μεγάλες επιτυχίες.

Το έργο του, οι συνθέσεις του και η εν γένει μουσική πορεία θα κατακλύσουν αυτές τις ημέρες τον ηλεκτρονικό και έντυπο τύπο. Αλήθεια, πόσοι από εμάς γνώριζαν πραγματικά ποιος ήταν ο Μαμαγκάκης και ποιο ήταν το έργο του;

Γεννημένος στο Ρέθυμνο, συγγενής του μεγάλου λυράρη Ανδρέα Ροδινού, με σπουδαία μουσική κατάρτιση, κατάφερε να διαπρέψει σε μουσικό ύφος και πρωτοτυπία. Τον ακολουθούσε το άρωμα των παιδικών του χρόνων από το Ρέθυμνο και το αποτύπωνε σε αρκετά του έργα. Δυστυχώς, ο Σύλλογος Ενεργών Πολιτών δεν προλάβαμε να υλοποιήσουμε μια μεγάλη επιθυμία μας, αυτή της πραγματοποίησης συναυλίας αφιερωμένης στο έργο του Νίκου Μαμαγκάκη με εκείνον παρόντα.

Ο Νίκος Μαμαγκάκης αποτελεί για τους νεότερους Ρεθεμνιώτες παράδειγμα προς μίμηση, άξιο τέκνο της μικρής μας πολιτείας.  Τον αποχαιρετάμε με τους στίχους του Γ. Καλομενόπουλου από τη δουλειά του «Τα τραγούδια της Παλιάς Πόλης», της Παλιάς πόλης του Ρεθύμνου, του τόπου που τον γέννησε και που θα τον δεχθεί ξανά!

«Απόψε ο νους ταξιδευτής στο Ρέθεμνος με τριγυρνά

στον τόπο που αγάπησα και τον λατρεύω ακόμα

κι αναθυμούμαι τα παλιά και η μνήμη πίκρες με κερνά

όπως πατώ, προσκυνητής, τ’ αγαπημένο χώμα.

Καλοσυνάτοι μου γελούν οι γνώριμοί μου τόποι

με χαιρετούν καλόκαρδοι κι αρχοντικοί αθρώποι.

μου γνεφουν οι ακρογιαλιές και με καλωσορίζουν,

παλιές αγάπες μου ιστορούν και νιάτα μου θυμίζουν.

Τα Ρεθεμνιώτικα στενά αράδα τα γυρίζω,

κοιτάζω δυο παράθυρα και τα καλησπερίζω.

Το δειλινό στη σκέψη μου, την ώρα που βραδιάζει,

για Ρέθεμνος σιγομιλά και γλυκοκουβεντιάζει».