Γράφει ο Χαράλαμπος Ν. Κοκονάς [email protected]
Σε αντίθεση με την Ισλανδία ή την Ιρλανδία ή την Ισπανία, η Ελλάδα δεν χρεοκόπησε ούτε από τη «φούσκα» των τραπεζών, ούτε από τη «φούσκα των ακινήτων». Η Ελλάδα χρεοκόπησε από τη «φούσκα του κράτους». Χρεοκόπησε επειδή ένα πολυτελές υπερτροφικό, φαύλο και πολυδάπανο κράτος υποχρέωνε την χώρα να καταφεύγει διαρκώς στον υπέρμετρο δανεισμό που απαιτούσε τη συντήρησή του.
Τρία χρόνια αργότερα, στη χρεοκοπημένη Ελλάδα, έχουν αλλάξει πολλά. Χιλιάδες επιχειρήσεις έκλεισαν, εκατοντάδες χιλιάδες εργαζόμενοι έχασαν τη δουλειά τους, μισθοί και συντάξεις πετσοκόφτηκαν, πολλοί νέοι μετανάστευσαν.
Στο τέλος του 2013 θα ζούμε σε μια χώρα 25% φτωχότερη από το 2009. Άλλαξαν λοιπόν πολλά –εκτός από τον βασικό υπεύθυνο της καταστροφής! Το κράτος παραμένει περίπου όπως ήταν το 2009 και (ακόμη χειρότερα…) μόλις πάει κάποιος να το ακουμπήσει δεν ακούει παρά βρισιές και κατάρες.
Λες και η καταστροφή μπορεί ποτέ να ξεπεραστεί χωρίς να αντιμετωπισθεί η αιτία της. Λες και στην Ελλάδα όλοι μπορούν να πάθουν τα πάντα εκτός από το κράτος στο οποίο δεν επιτρέπεται να συμβεί τίποτα. Λες και το κράτος έχει εκχωρηθεί γενναιόψυχα σε κάποια διακομματική αδελφότητα. Πολύ φοβούμαι ότι αυτή η αρρωστημένη αντίληψη ασυλίας ενδεδυμένης με την πορφύρα του Συντάγματος και το στέμμα της Δημοκρατίας, προστατευμένης από μια δυσλειτουργική Δικαιοσύνη, εξηγεί πως καταφέρνει να βαδίζει αλώβητος την οδυνηρή πορεία της καταστροφής εκείνος που την προκάλεσε. Και ταυτοχρόνως αποτελεί τη βασική αιτία που ουδείς μπόρεσε αλλά κυρίως ουδείς θέλησε έως τώρα να αλλάξει εκείνο που έπρεπε να αλλάξει πριν από οτιδήποτε άλλο. Δεν χρειάζεται να μετρήσω τους υπουργούς που (για διαφορετικούς λόγους ο καθένας και ίσως με τις καλύτερες προθέσεις) κατέληξαν τελικά στην αδράνεια.
Άκουγα τον απερχόμενο υπουργό Διοικητικής Μεταρρύθμισης να εξηγεί τα όρια της προσπάθειάς του και θα μπορούσα να προσυπογράψω κάθε επιμέρους λέξεις. Το αποτέλεσμα όμως δεν μπορώ να το δεχθώ. Διότι το αδιαμφισβήτητο αποτέλεσμα είναι ότι και αυτός (έπειτα από άλλους…) παρέδωσε στον επόμενο υπουργό περίπου το ίδιο κράτος με αυτό που παρέλαβε.
Και η χώρα δεν αντέχει πια υπουργούς χωρίς συγκεκριμένα και μετρήσιμα αποτελέσματα. Διαθέτει τέτοιους η νέα κυβέρνηση; Κανείς δεν μπορεί να το γνωρίζει ή να το αποκλείει προκαταβολικά. Το ευτύχημα είναι ότι η κοινωνία εμφανίζεται πλέον ώριμη να δεχτεί μεγάλες αλλαγές και η αντιπολίτευση αδύναμη να τις αποτρέψει. Το δυστύχημα είναι ότι βασική προϋπόθεση των μεταρρυθμίσεων αποτελεί την ύπαρξη πραγματικών μεταρρυθμιστών. Και, μεταξύ μας, δεν βλέπω πολλούς τέτοιους να κυκλοφορούν ανάμεσά μας!
