Ίνα σωθώ από τους σωτήρες μου, τους αριβίστες, τους καιροσκόπους, τους τυχοδιώκτες και τα ιοβόλα φίδια που εμείς εκθρέψαμε, όταν κουλουριασμένα μας αποκοίμιζαν ότι θα μας προστάτευαν από τα τρωκτικά των Αγορών. Πολύ σωστά ο λαός μας όταν αναφέρεται σε μεγάλους προδότες τους παρομοιάζει «με φίδια στον κόρφο του». Τους πίστεψε, τους ψήφισε, τους κρατούσε ζεστούς στον πιο ιερό τόπο που έχει κι αυτά τα καθάρματα, οργανωμένα σε κόμματα τον απομυζούσαν από τις θηλές, μέχρι που έπιναν το αίμα του.
Κάθε μορφή συλλογικότητας τη δυναστεύει ο κομματισμός, δεν απομένει στον λαό η παραμικρή δυνατότητα να συσπειρωθεί για να εκφράσει τη δική του βούληση, τις δικές του ανάγκες, ξέχωρα από τα συμφέροντα των εξουσιαστών του. Το κράτος δεν είναι στην υπηρεσία των πολιτών, υπηρετεί το κόμμα που βρίσκεται στην εξουσία, γι’ αυτό και ο πολίτης, σε κάθε του βήμα, βρίσκει το κράτος αντίπαλο. Πραγματική αιτία κάθε αυθαιρεσίας, κάθε ανομίας, κάθε διαφθοράς, κάθε ρύπου, κάθε ασχημοσύνης είναι σήμερα η κομματοκρατία.
Δεν υπάρχει πτυχή του κοινωνικού και κρατικού βίου που να μην εξουσιάζεται από τα κόμματα, να μην υπηρετεί κομματικές σκοπιμότητες: Ο συνδικαλισμός είναι κομματικός. Η τοπική δήθεν αυτοδιοίκηση, το ίδιο. Τα ΜΜΕ διαπλεκόμενα με τα κόμματα. Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας εκλέγεται από τα κόμματα με παρασκηνιακό μεταξύ τους αλισβερίσι. Τα κόμματα ψηφίζουν το Σύνταγμα και αναθεωρούν το Σύνταγμα, και το Σύνταγμα βάζει τον λαό «στη γωνία», τον φιμώνει νομότυπα και ανέκκλητα.
Και χαίρονται με ανυπόφορη ιταμότητα οι εξουσιαστές και οι παρακεντέδες της εξουσίας για το «μάθημα δημοκρατίας» που έδωσαν στον λαό φτύνοντας και περιφρονώντας την υπεύθυνη έκφραση της βούλησης εκατομμυρίων πολιτών. Ξέρουν ότι δυστυχώς αυτά τα εκατομμύρια των πολιτών θα καταπιούν και αυτή την αθλιότητα: θα ξαναδώσουν την ψήφο της εμπιστοσύνης τους στους σημερινούς αδίστακτους βιαστές της λαϊκής θέλησης. Εκατομμύρια πολίτες θα σκύψουν σίγουρα το κεφάλι στη «συνταγματική» κομματοκρατία, ευνουχίζοντας την πολιτική τους αξιοπρέπεια.
Από τον Κορνήλιο Καστορίδη, μεταφέρω: «Θα έπρεπε να θέλουμε μια κοινωνία στην οποία οι οικονομικές αξίες θα έχουν πάψει να κατέχουν κεντρική (ή μοναδική) θέση. Όπου η οικονομία θα έχει γίνει απλό μέσο του ανθρώπινου βίου και όχι ύστατος σκοπός. Θα έχουμε παραιτηθεί από την τρελή κούρσα προς μια συνεχώς αυξανόμενη κατανάλωση. Θα έπρεπε από δω και εμπρός οι άνθρωποι (μιλάω για τις πλούσιες χώρες) να δεχτούν ένα αξιοπρεπές αλλά λιτό βιοτικό επίπεδο. Να παραιτηθούν από την ιδέα ότι ο κεντρικός στόχος της ζωής τους είναι να αυξάνεται η κατανάλωσή τους. Για να το δεχτούν αυτό, θα έπρεπε κάτι άλλο να δίνει νόημα στη ζωή τους. Αυτό το άλλο είναι η ανάπτυξη των ανθρώπων αντί για την ανάπτυξη των σκουπιδοπροϊόντων. Κάτι τέτοιο θα απαιτούσε άλλη οργάνωση της εργασίας, για να πάψει να είναι αγγαρεία και να γίνει πεδίο προβολής των ικανοτήτων του ανθρώπου. Άλλο πολιτικό σύστημα, μια αληθινή δημοκρατία που θα συνεπαγόταν τη συμμετοχή όλων στη λήψη των αποφάσεων. Μια άλλη οργάνωση της παιδείας, ώστε να διαπλάθονται πολίτες ικανοί να άρχουν και να άρχονται».
