Γράφει ο Εμμανουήλ Κ. Ακουμιανάκης

ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΑΝΑΛΥΤΗΣ

E-mail: [email protected]

http://soixantedix.blogspot.com

«Οι σημαίες δεν κυματίζουν στο κενό» είχε πει ο Άγγλος συγγραφέας Arthur C. Clarke. Κι έχει δίκιο. Γιατί το κενό χρειάζεται ιδέες και οράματα να γεμίσει. Είναι τεράστια η διαφορά κενότητας και περιεκτικότητας. Η βαρύτητα κρατάει προσγειωμένους τους ανθρώπους έλκοντάς τους στη Γη. Δεν τους αφήνει να «πετάνε ψηλά», τους αποτρέπει να γίνουν αιθεροβάμονες. Έτσι υπάρχει μια ισορροπία που δίνει μια αίσθηση συνεχούς διόρθωσης από τις αποκλίσεις. Και οι σημαίες κυματίζουν άλλοτε σε πλήρη έκταση, άλλοτε ζαρωμένες  και μερικές φορές μεσίστιες. Η σχέση ιστού και σημαίας είναι μια σχέση ερωτική, ένας δεσμός περίεργος, μια αγάπη συγκρουσιακή και παράφορη. Η σημαία συμβολίζει, ο ιστός στηρίζει και ο λαός δίνει νόημα στην εθνική του ταυτότητα. Η σημαία είναι το έθνος, είναι το έδαφος, είναι η επικράτεια, είναι η Πολιτεία. Συμβολισμοί που εν πολλοίς δεν ερμηνεύονται και δεν εξηγούνται από πολλούς σωστά. Ένα πράγμα όμως δεν αλλάζει: στη μάχη η σημαία πηγαίνει μπροστά.

Πάλι κάνω σκέψεις παράξενες και συνειρμούς αταίριαστους. Το ξέρω, σας προβληματίζω. Η κάθε σημαία έχει το δικό της ιστό, κατέχει τη δική της θέση. Σε μερικούς αρέσει και σε άλλους όχι. Άλλοι την περιφρονούν και άλλοι στέκονται προσοχή μπροστά της. Άλλοι την κάνουν λάβαρο κι άλλοι σφουγγαρόπανο. Μερικοί την καίνε και κάποιοι άλλοι τη φέρουν επάνω τους στο στερνό τους ταξίδι. Σηκώνεται πλέον μόνο στα δημόσια κτίρια γιατί αν τολμήσεις και υψώσεις σημαία στο μπαλκόνι σου είσαι στην καλύτερη περίπτωση χουντικός και στη χειρότερη ακραίος οπαδός του πιο ακροδεξιού κόμματος. Τελικά η σημαία ορίζει εκείνο που εμείς την προστάζουμε. Τα καλά μας και τα κακά μας, τις λαμπρές αλλά και τις μαύρες σελίδες της Ιστορίας μας, την δόξα μας και τη μιζέρια μας, τα παλάτια μας και τα λημέρια μας, τα βράδια και τα μεσημέρια μας, το νου μας, την καρδιά μας, την ψυχή μας και τα χέρια μας, τους χειμώνες και τα καλοκαίρια μας.

Κάναμε σημαίες τα κόμματα και προτάξαμε τις κομματικές σημαίες έναντι της ελληνικής. Αναγάγαμε τους κομματικούς σχηματισμούς σε θρησκείες και ξεχάσαμε να κάνουμε το σταυρό μας. Πιστέψαμε πολλούς κι ευχάριστους στα λόγια πολιτικούς άνδρες και λοιδορήσαμε εκείνους που τόλμησαν να μας πουν την αλήθεια. Κάναμε την αλήθεια απεχθή και το ψέμα συνήθεια. Αποφύγαμε την πραγματικότητα και πιστέψαμε σε παραμύθια. Δυστυχώς ο λογαριασμός έφτασε. Κι είναι ατομικός και όχι συλλογικός. Το τραπέζι είναι πλέον «ρεφενές» και όχι κερασμένο. Του καθενός μας η σημαία σκίζεται, πέφτει, ξεθωριάζει. Ο καιρός που έρχεται δικάζει. Τα όνειρα παγώνουν στην ψύχρα της θερινής νύκτας. Η πόρτα κλείνει κι εμείς δεν ακούσαμε την λέξη της καλής νύχτας. Η νύχτα δεν είναι καλή, είναι μαύρη, σκέτη πίσσα. Το ξημέρωμα δυσοίωνο και η ζωή αγώνας. Τα αισθήματα ανάμεικτα, τα λόγια λίγα, το λεπτό αιώνας, ο πόνος βουβός κι ο βίος ακριβός. Το κενό αφαιρεί της σημαίας τον κυματισμό. Οι πάλαι ποτέ άσπονδοι εχθροί έγιναν φίλοι κι εταίροι για το καλό μας, για τη «σωτηρία» μας. Βάλθηκαν να μας αποσπάσουν χρήματα σε μια εποχή που δεν έχουμε να πληρώσουμε ούτε τις αμαρτίες μας. Κι από πάνω κουνούν οι Φαρισαίοι το κεφάλι με αγανάκτηση. Ο καιρός όμως -όπως στον «Τελευταίο Πειρασμό» του Καζαντζάκη-  δεν είναι χωράφι να μετριέται με τον πήχη, δεν είναι θάλασσα να μετριέται με το μίλι, είναι ένα χτυποκάρδι. Πόσο καιρό άραγε θα βαστάξουν τα αρραβωνιάσματα ετούτα..;