Γράφει: Γιώργος Φρυγανάκης
Όταν στοχοποιούσαν κάποιους άλλους,
«δεν ίδρωνε το αυτί σου»,
γιατί εσύ δεν ήσουν «κάποιος άλλος»!
Όταν απέλυαν της ΕΡΤ τους δημοσιογράφους,
εσύ «δεν έδινες δεκάρα»,
γιατί δεν ήσουνα εσύ της ΕΡΤ δημοσιογράφος!
Όταν απέλυαν τους αστυνομικούς του δήμου,
«σκασίλα σου μεγάλη»,
γιατί δεν ήσουν της δημοτικής αστυνομίας!
Όταν απέλυαν τους φύλακες σχολείων,
«σκασίλα και σκορδοκαΐλα σου»,
γιατί δεν ήσουν φύλακας σχολείου!
Όταν απέλυαν καθηγητές,
«δε σου ’κανε ούτε κρύο ούτε ζέστη»,
γιατί δεν ήσουνα εσύ καθηγητής!
Όταν σχολεία καταργούσαν,
για σένα «κάστανο δεν έτρεχε»,
γιατί ’χαν ξεσχολήσει τα παιδιά σου!
Όταν ξενιτεύοτανε των άλλων τα παιδιά,
για σένα «ο μήνας είχε εννιά»,
γιατί θα έμεναν πατρίδα τα δικά σου!
Όταν κουτσούρευαν τα δικαιώματα
των πολυτέκνων,
για σένα «κάτι έτρεχε στα γύφτικα»,
γιατί δεν ήσουνα πολύτεκνος!
Όταν λιντσάρανε τους μετανάστες,
ψιθύριζες «σιγά τον πολυέλαιο»,
γιατί εσύ δεν ήσουν μετανάστης!
Όταν κηδεύανε αυτόχειρες,
«τη γάτα σου έβαζες να κλαίει»,
γιατί εσύ ’σουν ζωντανός
κι αυτό ’χε σημασία!
Όταν τα σπίτια έπαιρναν οι τράπεζες,
«το καπελάκι σου έβαζες στραβά»,
γιατί ’σουν σίγουρος για το δικό σου!
Όταν λουκέτο έμπαινε σε κάποια μαγαζιά,
εσύ «ένιπτες τας χείρας σου»,
γιατί εσύ δεν ήσουν μαγαζάτορας!
Όταν κουρεύανε συντάξεις και εφάπαξ,
έλεγες «άσ’ τους να κουρεύονται»,
γιατί δεν ήσουνα συνταξιούχος!
Όταν ευτέλιζαν τον αρχικό μισθό,
εσύ «τη ζαχαρένια σου δεν χάλαγες»,
γιατί εσύ δεν ήσουνα καινούριος!
Όταν το κέντρο έκαιγαν της πόλης,
«καρφί δεν σου καιγότανε»,
γιατί ’χες κατοικία στα περίχωρα!
Όταν απέλυαν δικούς σου συναδέλφους,
«σφύριζες αδιάφορα»,
γιατί ’χες την ψευδαίσθηση πως θα εξαιρεθείς!
Όταν σε βρήκε η συμφορά γι’ αυτό που ήσουν
και άρχισες «βοήθεια» να καλείς,
η μόνη απάντηση που πήρες
ήτανε της λαλιάς σου ο αντίλαλος!...
ΦΩΤΟ: iliaxtida.wordpress.com
