Από την τρικομματική στην κυβέρνηση των δυο
Στην παρούσα στιγμή που αλυσίδα δεν υπάρχει και οι πολιτικοί σχηματισμοί περιίπτανται και αναζητούν ο καθένας το δικό του συμφέρον και τη δική του επιβίωση και επιβεβαίωση, στο πλαίσιο της διακυβέρνησης της χώρας ο αδύναμος κρίκος είναι η περίφημη ΔΗ.ΜΑΡ. του Φώτη Κουβέλη. Με βάση το πρόσχημα της ΕΡΤ ο Α. Σαμαράς πέταξε το κόμμα αυτό σαν την τρίχα από το ζυμάρι και έκανε σε όλους σαφές ότι, όταν αποφασίζεις να συνεργαστείς με κάτι το εντελώς διαφορετικό από αυτά που φανερά υποστηρίζεις, ο χρόνος που σε παίρνει να το κάνεις είναι εξαιρετικά βραχύς. Επίσης ότι δεν υπάρχει τίποτα που να είναι σταθερό σε συμφωνίες πολιτικές ανάμεσα σε πρόσωπα και φορείς που έχει αποδειχτεί ότι δεν τηρούν καμιά από αυτές τις αποφάσεις, αν κρίνουν ότι δεν είναι προς το συμφέρον που έχουν την δεδομένη στιγμή. Έτσι βρέθηκε η ΔΗΜ.ΑΡ ξανά εκεί που έπρεπε να είναι από την αρχή και το μόνο που μένει στον αρχηγό της και τα στελέχη της είναι να τρέχουν από κανάλι σε κανάλι και από έντυπο σε έντυπο, όπου τους καλούν τώρα που είναι τα γεγονότα ακόμα φρέσκα, για να δικαιολογήσουν τα αδικαιολόγητα και να επιδίδονται σε έναν ακόμα φραστικό εξευτελισμό, κάτι που είναι σίγουρο πως ο ελληνικός λαός, ακόμα και με τη ασθενική του μνήμη, θα φροντίσει να εκτιμήσει δεόντως.
Το όλο σκηνικό της τρικομματικής ήταν γελοίο, ήταν ένα ρεζιλίκι για τον τόπο και ένα πολιτικό Βατερλώ για κάποιον που, έστω παλιότερα, είχε κάποια σχέση με την Αριστερά. Αν υποθέσουμε βέβαια πως υπήρξε αυτό το σχήμα στη χώρα μας, γιατί και αυτό πρέπει μια στιγμή να αναθεωρηθεί. Πως και με ποια διαδικασία και με ποιες συναντήσεις έφτασε να κάμει ο Κουβέλης το βήμα της εξόδου δεν χρειάζεται και καμιά μεγάλη φαντασία για να το παρακολουθήσει κανείς. Για ένα ολόκληρο χρόνο τον ανέχτηκαν να θεωρεί τον ρόλο του στα δρώμενα δυσανάλογο με το μέγεθος του και το βάρος του και τις ικανότητες των στελεχών που διέθεσε και που χρησιμοποιήθηκαν σαν άλλοθι για τις όλες διαδικασίες που σχεδιάστηκαν και εφαρμόζονται. Η δήθεν αντίσταση τους και η κωλυσιεργία στα αντιλαϊκά και αντεργατικά μέτρα ήταν το αποκορύφωμα της υποκρισίας της ανερμάτιστης πολιτικής ηγεσίας της χώρας αυτής. Και καλά αυτό να το διαπιστώνεις στην Ν.Δ. και το ΠΑ.ΣΟΚ ή στο Ν.Δ.ΣΟΚ. τώρα. Να το βλέπεις όμως σε περιπτώσεις που, ότι κατέκτησαν στην πορεία τους ως πρόσωπα, το πέτυχαν στο όνομα των αγώνων για το σοσιαλισμό και τις ποικίλες και διάφορες ελευθερίες, αυτό κι αν είναι τραγικό και εξοργιστικό. Αν δεν μπορούσαν να κάνουν το παραμικρό, ας κάθονταν στα σπίτια τους και ας απολάμβαναν οι περισσότεροι τα όσα κέρδισαν στο δρόμο της ζωής, κρατικοδίαιτοι και καθηγηταράδες οι περισσότεροι. Τι ήθελαν να μπλεχτούν με το βρώμικο παιγνίδι των δυο μεγάλων κομμάτων που οδήγησαν την χώρα στην οικονομική υποδούλωση και την εξαθλίωσή της.
Βρισκόμαστε στο λυκόφως της πολιτικής και με τα σημερινά δεδομένα πρώτος βούτηξε στο σκοτάδι και στην ανυπαρξία ο Φώτης Κουβέλης. Όχι πως δεν έπρεπε από καιρό ο ελληνικός λαός να τον έχει στείλει εκεί που πρέπει, αλλά για την προσωπική του τιμωρία, μιας και εδώ όλα πληρώνονται, με την στάση του αυτόν τον χρόνο της απίστευτης κατρακύλας για την χώρα, ήρθε και έκατσε και αυτός στην πραγματική του διάσταση. Ήρθε και ξεκαθάρισε πως ποια ιδεολογία και ποιες αρχές, μπροστά στην εξουσία όλα τα άλλα είναι φούμαρα. Κι αν σκεφτούμε πως η πλειοψηφία αυτών που εμφανίστηκαν και απέκτησαν και υπουργικές καρέκλες της μιας ανάσας και αυτοί που κόπτονταν για το ρόλο και την αξία του κομματιδίου αυτού ήταν πανεπιστημιακοί, τότε δεν παραξενευόμαστε γιατί και τα πανεπιστήμια βρίσκονται σε τέτοιο χάλι. Ποιος θα θυμάται σε λίγο καιρό αν πέρασε από την κυβέρνηση της συναλλαγής με ξένα και ντόπια συμφέροντα μια Σκοπούλη και ποιος θα ξεχάσει τις δήθεν προοδευτικές ακροβασίες μιας Ρεπούση. Αυτή δεν ήταν αριστερά, ήταν μια ανέξοδη αριστεροσύνη σε βάρος όλων και προς όφελος των λίγων.
Από τα πιο αστεία είναι και αυτά που λέει ο ίδιος ο Φώτης από εδώ και από εκεί. Στον Παπαχελά είπε πως αυτός και το κόμμα του συντελέσαν να είναι ο Σαμαράς πρωθυπουργός και πως έδωσαν την νομιμοποίηση στην κυβέρνηση Σαμαρά. Είπε επίσης ότι η ΔΗΜ.ΑΡ. προχωρεί ενισχυόμενη και ότι ο κόσμος θα εκτιμήσει την στάση τους ως πολιτικά υπεύθυνη και σημαντική και ότι η ΕΡΤ ήταν η τελευταία σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι. Κατηγορεί τώρα το άλλο νεκρό κόμμα για ψεύτικες προτάσεις του συνεργασίας για την ανάπτυξη του δημοκρατικού τόξου με τα δυο αυτά κόμματα, τώρα και τα δυο έως ανύπαρκτα και για άλλα πολλά που πια δεν ενδιαφέρουν τους πολλούς.
Αυτό όμως που πρέπει να ενδιαφέρει τους πολλούς είναι ότι ο κυρ Φώτης όλα τα ήξερε, για όλα συμφωνούσε και μυστικά και φανερά και η πολλή φιλολογία και τα κούφια λόγια είναι εκ του περισσού. Όταν ήρθε το πλήρωμα του χρόνου και όταν ο ρόλος που του είχαν γράψει τελείωσε, η αυλαία γι’ αυτόν και τους κομπάρσους που χρησιμοποίησε στην πολιτική σκηνή έπεσε. Τώρα τι επαφές είχε, ποια συμφέροντα ειδικά και προσωπικά εξυπηρέτησε, αυτό είναι άλλη ιστορία. Ποιοι μεγαλοεπιχειρηματίες και ποια εκδοτικά συμφέροντα ήθελαν τον Φώτη μέχρι σ’ αυτό το σημείο, κι αυτό ας το αφήσουμε στους ιστορικούς του μέλλοντος. Αν ήθελε να κτίσει ένα μέλλον ως ο ίδιος πρωθυπουργός ή πρόεδρος της δημοκρατίας και αυτό το προσπερνάμε, άλλωστε η ιστορία είναι γεμάτη παραδείγματα αυτών που πήραν θέσεις για έναν ή και πολλούς συγκεκριμένους λόγους. Γιατί όχι και ο Φώτης. Κι αν ο Σαμαράς ήθελε να πετύχει μια μικρή κρίση και να ρίξει την κυβέρνησή του και να σύρει στα δίχτυα του τον άλλο πορωμένο με την εξουσία, με τον ρόλο της η ΔΗΜ.ΑΡ. τον βοήθησε. Αν υπάρχει μια έστω πιθανότητα για αυτό, αυτό δεν θα είναι ανταλλάξιμο; Η συμμετοχή της ΔΗΜ.ΑΡ. για ένα χρόνο στην κυβέρνηση υπήρξε για το σύνολο και τη χώρα αναποτελεσματική και αρνητική. Ότι και να λένε τώρα είναι για να ρίξουν στάχτη στα μάτια και να θολώσουν την εικόνα. Αν τα καταφέρουν, αυτοί θα πάρουν τον έπαινο και όλοι οι άλλοι τον έπαινο της ανοιχτής παλάμης. Όχι και τόσο πρωτότυπο στις μέρες μας. Μα και από τον Φώτη! Εκεί που φτάσαμε και από τον Φώτη.
Αιμίλιος Γάσπαρης
