Γράφει ο Εμμανουήλ Κ. Ακουμιανάκης
ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΑΝΑΛΥΤΗΣ
E-mail: [email protected]
http://soixantedix.blogspot.com
Είναι πραγματικά πολύ οδυνηρό να λαμβάνονται «εν μια νυκτί» κυβερνητικές αποφάσεις που επηρεάζουν τις ζωές δεκάδων χιλιάδων πολιτών. Είναι πολύ σκληρό να χάνει κάποιος τη δουλειά του και να οδηγείται στην απελπισία και στην απόγνωση αυτός και τα μέλη της οικογένειάς του. Είναι βάρβαρο να καταστρέφονται όνειρα, ελπίδες και προσδοκίες ζωής, επειδή κάποιοι το απαιτούν -όχι για να επιτευχθεί δημοσιονομικό όφελος για τη χώρα αλλά- για να κάνουν πρόβες ισχύος και ασκήσεις εκδικητικής διάθεσης. Είναι λυπηρό να οδηγούνται άνθρωποι στην αυτοκτονία και εκτός της απώλειας της ζωής τους να στιγματίζονται κοινωνικά οι οικογένειές τους. Κι είναι επίσης τραγικό σε μια χώρα σαν τη δική μας να υπάρχουν σχεδόν δύο εκατομμύρια άνεργοι κι άλλα πέντε εκατομμύρια ανθρώπων που εδώ και τέσσερα και πλέον χρόνια φυτοζωούν.
Ο πρόσφατος κυβερνητικός ανασχηματισμός με φόντο την ρήξη του ενός εκ των τριών κυβερνητικών εταίρων με τους άλλους δύο και την αποχώρησή των στελεχών του από τα κυβερνητικά χαρτοφυλάκια, κατέδειξε τις εγγενείς αδυναμίες του ελληνικού πολιτικού συστήματος, την αδυναμία συνεργασίας σε προγραμματικές βάσεις και το σπουδαιότερο: ότι η παρούσα δικομματική πλέον κυβέρνηση θα συνεχίσει ακάθεκτη την λανθασμένη εφαρμογή των μνημονίων στη χώρα και μάλιστα με μεγαλύτερη ορμή και υπέρμετρο ζήλο. Το πρόβλημα όμως δεν είναι αμιγώς πολιτικό. Είναι πρωτίστως κοινωνικό και δευτερευόντως ηθικό. Κοινωνικό γιατί αποσαθρώνεται η υγιής παραγωγική βάση της χώρας και μεγάλες κοινωνικές ομάδες περιθωριοποιούνται και ηθικό διότι η υλοποίηση των κυβερνητικών δεσμεύσεων εδράζεται σε αμφιλεγόμενης νομιμότητας πράξεις νομοθετικού περιεχομένου. Δεν αναφέρομαι προφανώς στο κλείσιμο της ΕΡΤ, αλλά στη βαθμιαία μετατροπή του ελληνικού κοινοβουλίου σε μηχανισμό νομιμοποίησης των απαιτήσεων των δανειστών μας. Κι εδώ τίθεται το ζήτημα υπολειτουργίας των εξουσιών της εκτελεστικής και της δικαστικής, αλλά κυρίως της νομοθετικής εξουσίας. Η εκτελεστική εξουσία (κυβέρνηση) έχει απορροφήσει πλήρως τη νομοθετική εξουσία (κοινοβούλιο) με αποτέλεσμα ότι έρχεται στη Βουλή να ψηφίζεται πάντα υπό το βάρος της δεινής θέσης στην οποία η χώρα έχει περιέλθει και με το «ναι» να λανσάρεται ως έκφραση ύψιστου καθήκοντος και μεγαλειώδους πράξης ευθύνης, από τους εκπροσώπους μας στο Κοινοβούλιο. Από την άλλη πλευρά η δικαστική εξουσία -παρότι ανεξάρτητη- οδηγείται στην εσπευσμένη εκδίκαση υποθέσεων με συνοπτικές διαδικασίες, εστιάζοντας περισσότερο στο να επιτευχθούν μετρήσιμοι στόχοι και δείχνοντας λιγότερο ενδιαφέρον και μέριμνα στο να αποδοθεί δικαιοσύνη. Συνεπώς η διάκριση των εξουσιών δεν είναι ευκρινής αλλά διαχεόμενη, δεν είναι ανεξάρτητη αλλά επηρεασμένη και καθίσταται πολιτειακά ανάπηρη από τις κατηγορικές προσταγές του δικομματικά στηριζόμενου πυλώνα της εκτελεστικής εξουσίας της χώρας.
Στην προηγούμενη μου ανάλυση είχα αναφερθεί στην παραμορφωτική λειτουργία του άξονα μνημονίου και αντιμνημονίου. Κι επιμένω ότι δεν είναι όλα άσπρα ή μαύρα, υπάρχουν κι άλλες αποχρώσεις. Η προλεταριοποίηση μεγάλων κοινωνικών στρωμάτων με απολύσεις, κατασχέσεις, μεγάλες μειώσεις μισθών και υποβάθμισης παρεχομένων υπηρεσιών υγείας και παιδείας δεν είναι η λύση, είναι το ίδιο το πρόβλημα. Η φοροδοτική ικανότητα των πολιτών έχει ήδη εξαντληθεί και μοιραία θα λαμβάνονται κι άλλα μέτρα για να επιτευχθούν οι στόχοι. Από τις αρχές του επόμενου χρόνου -ίσως και νωρίτερα- που χιλιάδες Έλληνες θα εκδιώκονται από τα σπίτια τους βίαια λόγω κατασχέσεων, η κοινωνική έκρηξη φαντάζει μοιραία κι αναπόφευκτη. Η βίαιη και καθυστερημένη «θερινή συμμόρφωση» της κυβέρνησης στις απαιτήσεις των δανειστών μας, με μια κοινωνία στα όρια της εξαθλίωσης δεν αποτελεί λύση και σωτηρία. Κάποιος πρέπει να «πατήσει πόδι» και να εκτονωθεί η κατάσταση. Γιατί η προσπάθεια διόρθωσης ενός λάθους με ένα άλλο λάθος δεν σημαίνει ότι αθροίζεται ένα σωστό αποτέλεσμα. Απλά έχουμε δυο λάθη. Και, δυστυχώς η ευτυχώς, σε αυτή τη ζωή τα λάθη πληρώνονται.
