Γράφει ο Γιάννης Τσακπίνης Απόστρατος Αξιωματικός
Στις 1-3-13/17:00 που μπήκα στην αποθήκη του σπιτιού μου, το βλέμμα μου πήγε στο σίδερο του σιδερώματος που έχω από το πατρικό μου σπίτι.
Θυμήθηκα την μάνα μου, την περασμένη κατοχή, που έβαζε στο σίδερο, αναμμένα κάρβουνα από το τζάκι και σιδέρωνε τα ρούχα μας.
Το πήρα, το καθάρισα και σκέφτηκα, μήπως πάλι χρειαστεί;
Οι γονείς μου, που ήλθανε το 1922 από την Μ. Ασία, εγκαταλείποντας το νοικοκυριό τους και τις περιουσίες τους, τους πήγανε στο χωριό Καπεδιανά για μόνιμη διαμονή.
Από το μηδέν έγινε η αρχή, σ' ένα μικρό σπίτι σαν ένα σημερινό παλιό κοτέτσι, να διαβιώσουν και να δημιουργήσουν οικογένεια, μόνο με λίγα στρέμματα γης.
Ήτανε έξυπνοι - εργατικοί και τα καταφέρανε. Αποκτήσανε 6 παιδιά και μας μεγαλώσανε με τις πιο δύσκολες συνθήκες ζωής. Όλοι μας στην οικογένεια ζήσαμε και τον πόλεμο της Γερμανίας το 1941, που αντιμετωπίστηκε κι αυτός με περισσότερες δυσκολίες. Παρ' όλα αυτό τα εμπόδια, μας μεγαλώσανε χωρίς κανένα πρόβλημα υγείας.
Σκέφτηκα μήπως με την οικονομική κρίση που περνάμε, να χρειαστεί το σίδερο της μάνας μου ξανά; Δεν αποκλείεται καθόλου. Εκεί που μας φέρανε οι αδίστακτοι και άπονοι πολιτικοί μας, όλα να τα περιμένουμε. Δεν κάνανε ούτε κάνουν ακόμα καλό κουμάντο και φοβάμαι τα χειρότερα. Αφού μειώθηκε τόσο πολύ η σύνταξη μου και με τις συνεχόμενες περικοπές, πως θα βάλω το ηλεκτρικό σίδερο οτην πρίζα να σιδερώσω τα ρούχα μου; Άρα έκανα καλή επιλογή για κάθε ενδεχόμενο και φύλαξα το σίδερο με τα κάρβουνα.
Η επόμενη σκέψη που έκανα είναι: Εγώ έφυγα το 1954 από την οικογένεια μου και πήγα μόνιμος στον Ελληνικόν Στρατόν. Συνάντησα πολλές δυσκολίες, σκληρό επάγγελμα με πολλές ώρες εργασίας, ημέρα και νύχτα τις περισσότερες ημέρες. Όμως άντεξα γιατί μου άρεσε αυτό που έκανα, ήτανε επίσης καλή η προσφορά μου και για την πατρίδα μου.
Περίμενα ως συνταξιούχος με την οικογένεια μου να απολαύσω τη σύνταξη μου, στα υπόλοιπα χρόνια της ζωής μου και να ξεχάσω τις δυσκολίες και τις στερήσεις που συνάντησα από μικρός και από το επάγγελμα μου.
Δεν περίμενα όμως ότι η σύνταξη μου θα φθάσει στα όρια της πτώχειας, από τις σκληρές περικοπές και να στερηθώ ακόμα και την υγειονομικήν μου περίθαλψη. Πληρώνω τα περισσότερα φάρμακα και όλους τους γιατρούς. Που πήγανε οι κρατήσεις των 35 ετών που εργάστηκα και συνεχίζουν ακόμα να γίνονται! Οφείλουμε όλοι μαζί ν' αντισταθούμε δυναμικά με τον πιο νόμιμο τρόπο.
Δεν είναι δυνατόν από τώρα να γνωρίζω, εάν κάποτε η ιστορία γράψει την αλήθεια για τους σημερινούς υπεύθυνους πολιτικούς που φέρανε αυτήν την κρίση και πως την αντιμετώπισαν οι έλληνες. Όμως όλοι μας γνωρίζουμε πολλά χρόνια πριν, που ζήσαμε ή διαβάσαμε από την ιστορία, τους πλέον έντιμους πολιτικούς και με τις πλέον δύσκολες καταστάσεις, που δώσανε ακόμα και τη ζωή τους για να ζήσει ο ελληνικός λαός και να είναι ελεύθερος.
Ένα μόνο παράδειγμα πρωθυπουργού της Ελλάδος αρκεί να δώσει την αληθινή απάντηση προς όλους τους σημερινούς πολιτικούς μας.
Αυτός είναι ο Νικόλαος Πλαστήρας. Εγώ τότε πήγαινα στο Γυμνάσιο.
Μόνο λίγα λόγια για την συμπεριφορά του Έλληνα Στρατηγού και μετά Πρωθυπουργού της Ελλάδος που γράφει η ελληνική Ιστορία:
- Διέμενε σε ενοικιαζόμενο σπίτι.
- Αρνήθηκε να πάρει δάνειο για να αγοράσει σπίτι.
- Αρνήθηκε να του βάλουν τηλέφωνο στο σπίτι του.
- Είχε άνεργο αδελφό και δεν τον άφησε να εργαστεί για να μην σχολιαστεί.
- Όταν πέθανε, ο Γιατρός στο πιστοποιητικό θανάτου που χορήγησε, μέτρησε στο σώμα του 27 σπαθιές και 9 σημάδια από βλήματα από πολέμους που είχε συμμετοχή, κλπ.
Τα παραπάνω και πολλά άλλα συμβάντα της ζωής του Ν. Πλαστήρα ως Πρωθυπουργού της Ελλάδας, τον χαρακτηρίζουν και τον καθιστούν πρότυπο παράδειγμα προς μίμηση για τους σημερινούς πολιτικούς, καθ' ότι μπαίνουν πτωχοί στην πολιτική και βγαίνουν πλούσιοι.
Τελειώνοντας και εγώ έχω υποχρέωση εκ μέρους των συναδέλφων μου να δώσω την απάντηση εις τους σημερινούς πολιτικούς: ότι εμείς οι απόστρατοι, αναγνωρίζουμε και σεβόμαστε τους στρατιωτικούς και πολιτικούς, που προσφέρανε τα μέγιστα πολύ παλιά και τους ακολουθούμε πιοτά στα βήματα τους και όταν χρειαστεί θα πράξουμε στο ακέραιο το καθήκον μας προς την πατρίδα. Σε τιμή των αποστράτων είναι ακόμα λίγο νεώτερο δημοσίευμα εφημερίδας που αναφέρει ότι στην Βουλή σπανίζουν οι απόστρατοι αξιωματικοί. Χαρακτηρίζει την κατάσταση ως απαράδεκτη, ενώ υπάρχουν στα κοινοβούλια άλλων δημοκρατικών χωρών. Συνεχίζοντας αναφέρει «πολύ σωστά» ότι οι Αξιωματικοί αποστρατεύονται συνήθως σε ηλικία 50-55 ετών, δηλαδή σε μία ηλικία που η προσωπικότητα τους «χοχλάζει» και η εμπειρία της ζωής τους, βρίσκεται στο αποκορύφωμα της. Στο άρθρο σημειώνεται ότι οι απόστρατοι κατά κανόνα διακρίνονται για την ορθότητα της σκέψης τους, την κρίση τους, την πειθαρχημένη ζωή τους, το ήθος τους, τη μεθοδικότητα τους και την ικανότητα να οργανώνουν και να προβλέπουν. Τελειώνοντας αναφέρεται στο λεχθέν από τον αείμνηστο Κ. Καραμανλή σε σχετική ερώτηση, ότι οι αξιωματικοί «ξέρουν να κάνουν κουμάντο».
Ως προς το σίδερο - σιδερώματος με τα κάρβουνα που είναι η αφορμή όλου του παραπάνω λόγου, άγνωστο είναι ακόμα, εάν θ' αποφύγουμε τη χρησιμοποίηση του ξανά, καθ' ότι ουδεμία βελτίωση εις την οικονομία δεν υπάρχει με σιγουριά.
