Γράφει ο Χαράλαμπος Ν. Κοκονάς
Στη θεωρία όλοι είναι καλοί. Και κυρίως όσοι έχουν τη δυνατότητα απλώς να υπόσχονται. Είναι μια πρακτική στην οποία επιδόθηκαν, ως γνωστόν, επί δεκαετίες τα κόμματα του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ και μέσω αυτής διακυβέρνησαν τη χώρα σε όλη τη διάρκεια της μεταπολίτευσης.
Είπαν πολλά, υποσχέθηκαν περισσότερα, αλλά έκαναν λίγα και δυστυχώς όσα δεν έπρεπε να κάνουν. Στο δρόμο αυτό πορεύεται εδώ κι ένα χρόνο και ο ΣΥΡΙΖΑ. Υπάρχουν μάλιστα περιπτώσεις που έχει αποδείξει ότι επάξια φιλοδοξεί να διαδεχθεί κάποια στιγμή στη διακυβέρνηση της χώρας τις προμνημονιακές κυβερνήσεις. Είναι κάτι που σαφώς προκύπτει από τις προχθεσινές προτάσεις του Αλέξη Τσίπρα για την αντιμετώπιση της φτώχειας. Υποσχέθηκε λαγούς με πετραχήλια, αλλά παρέλειψε τη γνωστή μικρή «λεπτομέρεια» που οφείλει να συνοδεύει τις υποσχέσεις κάθε πολιτικού, ο οποίος θέλει να θεωρείται στοιχειωδώς αξιόπιστος: το κόστος των υποσχέσεων αυτών.
Προσωπικά δεν έχω την παραμικρή αμφιβολία για τους λόγους που επέβαλαν αυτή την «παράλειψη». Όποιος ρίξει μια ματιά στα μέτρα, δεν χρειάζεται να είναι οικονομολόγος για να καταλάβει πως ακόμη και στις μέρες της μεγάλης δημοσιονομικής σπατάλης δεν θα άντεχε η χώρα να προχωρήσει σε τέτοιες παροχές. Κι εδώ που τα λέμε, δεν ξέρω και κάποια άλλη χώρα ακόμη και από τις πιο οικονομικά ισχυρές. Δεν τους λείπουν, άλλωστε, οι ειδικοί για τη σχετική αποτίμηση. Από πού να αρχίσει κανείς και που να σταματήσει. Δραγασάκης, Ξανθάκης, Μηλιός, Τσακαλώτος και υποθέτω όχι μόνο. Δεν θα τους ήταν μεγάλος κόπος να μετρήσουν τις συγκεκριμένες προτάσεις και να μας ανακοινώσουν και το ύψος του «λογαριασμού» αλλά και τον τρόπο με τον οποίο θα εξασφαλίσουν τους αναγκαίους πόρους.
Είναι, όμως, επιστήμονες, σοβαροί επαγγελματίες, θα πρέπει οι υπολογισμοί τους να είναι επιστημονικά σοβαροί και αξιόπιστοι. Αλλά να είναι οι υπολογισμοί σοβαροί και αξιόπιστοι, θα αποδειχθεί πως ούτε σοβαρός, ούτε αξιόπιστος είναι όποιος μοιράζει ανεύθυνα υποσχέσεις σε ένα κόσμο που έχει πληρώσει ακριβά αυτές τις πρακτικές. Γι’ αυτό και μόνο για αυτό δεν υπάρχει, αλλά ούτε και πρόκειται να υπάρξει, έστω και μια οικονομική αποτίμηση των παροχών που απλόχερα υπόσχεται προς κάθε κατεύθυνση και στον κάθε πικραμένο ο Αλέξης Τσίπρας, ποντάροντας και εκμεταλλευόμενος την ανέχεια και τη δυστυχία του κόσμου.
