Η πολιτική δυναμική σήμερα συνεχίζει να διαμορφώνεται από την αντιπαράθεση των δύο πολιτικοεκλογικών ρευμάτων. Το πρώτο είναι το ρεύμα της οργής, το οποίο αποτελείται κυρίως από ψηφοφόρους που έχουν πέσει ή είναι έτοιμοι να πέσουν στον γκρεμό. Με άλλα λόγια, δεν έχουν πολλά να χάσουν. Στην πλειονότητά τους, ψήφισαν τον ΣΥΡΙΖΑ σε αναζήτηση διεξόδου κι όχι επειδή ασπάσθηκαν τις ιδεολογικοπολιτικές θέσεις του. Με άλλα λόγια, είναι κατά κανόνα εκλογικοί πρόσφυγες .
Το δεύτερο είναι το ρεύμα του φόβου, το ρεύμα που θεωρεί το μνημόνιο μονόδρομο, με την έννοια ότι η καταγγελία του θα οδηγούσε σε έξοδο της Ελλάδας από την ευρωζώνη και σε μαζική εξαθλίωση. Αυτό το ρεύμα συγκροτείται κυρίως από μεσαία και ανώτερα εισοδηματικά στρώματα, τα οποία πιέζονται, δυσφορούν, αλλά απέχουν από τον γκρεμό. Αυτά τα στρώματα έχουν ακόμα να χάσουν και γι’ αυτό αντιμετωπίζουν τον ΣΥΡΙΖΑ ως απειλή για τα συμφέροντά τους. Επειδή, μάλιστα, η «παράταξη του μνημονίου» συρρικνώνεται, γι’ αυτό και συσπειρώνεται γύρω από τον ισχυρότερο πόλο της , τη Ν.Δ., την οποία θεωρούν το μικρότερο κακό.
Στη συντριπτική πλειονότητά τους, οι Έλληνες είναι όχι μόνο δυσαρεστημένοι από την πολιτική του μνημονίου, αλλά και τη θεωρούν αδιέξοδη. Παρ’ όλα αυτά, ο ΣΥΡΙΖΑ δεν καταφέρνει να κεφαλαιοποιήσει τη διάχυτη λαϊκή οργή για να διαμορφώσει καθαρό πλειοψηφικό ρεύμα. Μια μεγάλη μερίδα των ψηφοφόρων θεωρεί ότι η άνοδος του στην εξουσία μπορεί να οδηγήσει σε τυχοδιωκτισμούς και ως εκ τούτου σε χειρότερες περιπέτειες.
Οι Σαμαράς και Βενιζέλος δηλώνουν ότι σκοπεύουν να εξαντλήσουν την τετραετία, αλλά είναι διάχυτη η εκτίμηση ότι αυτή η κυβέρνηση δεν μπορεί να πάει πιο μακριά από τις ευρωεκλογές του 2014. Δεν αποκλείεται, μάλιστα, να μην καταφέρει να επιβιώσει μέχρι τότε.
Οι αντιθέσεις μεταξύ των βουλευτών του ΠΑΣΟΚ, έχουν προσλάβει εκρηκτικές διαστάσεις. Πολλά στελέχη κατηγορούν τον Βενιζέλο πως το μόνο που διαπραγματεύθηκε είναι τη δική του θέση στο κυβερνητικό σχήμα, αφήνοντας όλα τα κρίσιμα χαρτοφυλάκια σε «γαλάζια» χέρια. Η μετατροπή του άλλοτε κραταιού Κινήματος σε δορυφόρο του Σαμαρά ενισχύει τη διάχυτη εντύπωση ότι ο «πράσινος ήλιος» οδεύει προς τη δύση του. Σ’ αυτό το κλίμα, είναι αρκετοί οι βουλευτές που δεν είναι διατεθειμένοι να ψηφίσουν νέα μέτρα. Με άλλα λόγια, παρά τη μνημονιακή δέσμευση του αρχηγού του, το ΠΑΣΟΚ μετατρέπεται στον αδύναμο κρίκο αυτής της κυβέρνησης.
Οι εκλογές, όμως, δεν είναι λύση για την «παράταξη του μνημονίου». Ακόμα κι αν η Ν.Δ. κερδίσει την πρώτη θέση και το πριμ των 50 εδρών, θα χρειασθεί κυβερνητικό εταίρο. Λόγω της αναπόφευκτης εκλογικής του συρρίκνωσης, το ΠΑΣΟΚ δεν είναι καθόλου σίγουρο ότι θα επαρκεί για τον σχηματισμό κυβέρνησης.
Το κρίσιμο είναι ότι δεν υπάρχει καμία ένδειξη πως η Γερμανία θα αλλάξει γραμμή πλεύσης, χαλαρώνοντας ή –πολύ περισσότερο – εγκαταλείποντας την πολιτική της μονοδιάστατης λιτότητας που επιβάλλει στην ευρωπαϊκή περιφέρεια. Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι το κοινωνικό τοπίο στην Ελλάδα θα γίνεται ολοένα και πιο εύφλεκτο. (Σταύρος Λυγερός)
