Την κατάσταση εδώ που έφθασε, και που στην αρχή την ονόμασαν οικονομική. Αιτία και αφορμή να ακολουθήσουν όλες η επόμενες κρίσεις, είναι η λεγόμενη παγκοσμιοποίηση που επιχείρησαν δια του ανεκδιήγητου και παρανοϊκού ΜΠΟΥΣ ΤΖΟΥΝΙΟΡ.
Με τον τρόπο αυτό, το αδηφάγο κεφάλαιο του λεγόμενου δυτικού κόσμου νόμισε πως θα κατακτούσε μια παρθένα αγορά σε τριτοκοσμικές περιοχές.
Δεν υπολόγισαν όμως καλά. Ή μάλλον υπολόγισαν χωρίς τον ξενοδόχο, που στην προκειμένη περίπτωση, είναι το φτηνό μεροκάματο σ' αυτές τις περιοχές και κατά συνέπεια το φτηνό κόστος παραγωγής προϊόντων που παρήγαγε η δύση. Και το αποτέλεσμα είναι αυτό που βλέπουμε. Η αγορά της δύσης να κατακλυστεί από φτηνά τριτοκοσμικά προϊόντα και οι βιομηχανίες που παρήγαγαν ομοειδή προϊόντα να κλείσουν. Αυτό τώρα πια με δυο τρόπους διορθώνεται: δυο τρόποι υπάρχουν για να ανοίξουν ξανά η επιχειρήσεις, που έκλισαν εξ' αιτίας των τριτοκοσμικών φτηνών προϊόντων. Ή να τους κλίσουν όπως πριν την πόρτα, κάτι που πια δεν γίνεται, ή να φέρουν το ημερομίσθιο και το επίπεδο διαβίωσης το δικό μας, στα επίπεδα του τριτοκοσμικού εργαζόμενου, που είναι και η επιλογή των κλεφτών, και ανθελλήνων πολιτικών μας.
Η χώρα μας όμως μπροστά σ' αυτό το κλίμα που διαμορφώθηκε, θα ήταν η τελευταία που θα επλήττετο, για δυο λόγους. Γιατί η χώρα μας ήταν αγροτική ένα, και δεύτερον γιατί η οικονομία της δεν στηρίζονταν σε βαριά βιομηχανία, αλλά στη μικρή οικογενειακή επιχείρηση και τον τουρισμό. Οι άφρονες όμως πολιτικοί μας φρόντισαν να τους αποδεκατίσουν και τους τρεις αυτούς τομείς. Και να γιατί:
Στον αγροτικό τομέα δέχτηκαν να κλείσουν τα εργοστάσια ζάχαρης, να κλείσουν τα εργοστάσια λιπασμάτων, να μειώσουν στο ελάχιστο την παραγωγή βάμβακος, να αποθαρρύνουν την παραγωγή σταφίδας και επιτραπέζιου σταφυλιού με τις αλλοπρόσαλλες επιδοτήσεις, που μετέτρεψαν τον αγρότη, σ' έναν ακαμάτη, σ' έναν τεμπέλη, αφού όλοι είδαν το τυρί μα δεν είδαν τη φάκα.
Τις ναυπηγοεπισκευαστικές μονάδες τις πούλησαν στους ξένους ανταγωνιστές, όχι για να τις επεκτείνουν, μα για να τις κλείσουν.
Επέτρεψαν στις τράπεζες να χρεώσουν τον κόσμο υπέρμετρα και άκριτα, με ευθύνη και των τριών μερών, σ' αυτήν την περίπτωση. Αποθάρρυναν - ή και πολέμησαν - την μικρομεσαία επιχείρηση.
Εξόντωσαν τον τουρισμό, με το δυσβάστακτο 23% στο ΦΠΑ και όλα αυτά καθ' υπαγόρευση έξωθεν.
Έτσι - κατά την ταπεινή μου γνώμη, - φτάσαμε σ' αυτή την κατάσταση, και όχι από το μεγάλο χρέος, που παρά την οικονομική μας εξόντωση, σήμερα είναι μεγαλύτερο από την εποχή που μπήκαμε στην κρίση.
Και τώρα μπαίνει το ερώτημα. Είναι αναστρέψιμη η κατάσταση; Όχι!!! Όχι γιατί ο λαός δεν το θέλει. Όχι, γιατί ο λαός δεν είναι αφιονισμένος. Όχι γιατί ο λαός προτιμά έναν βέβαιο αργό θάνατο, περιμένοντας - μάταια - πως θα τον επιστρέψουν οι φαύλοι πολιτικοί, στο φαύλο και στρεβλό παρελθόν, που όλοι είχαν βολευτεί, παρά να ρισκάρουν για κάτι καινούριο, για κάτι που ίσως μας έβγαζε από την κρίση.
Όχι γιατί οι ανυπόληπτοι πολιτικοί που μας κυβερνούν, πολλοί εκ των οπίων θα έπρεπε να είναι υπόδικοι ενώπιον της δικαιοσύνης, είναι τα ίδια πειθήνια όργανα, που καθ' υπαγόρευση των ξένων, μας έφεραν εδώ.
Τέλος Όχι. Γιατί ο λαός ξέμαθε να δουλεύει.
Όλες τις αγροτικές δουλειές τις κάνουν ξένοι και οι νέοι μας στις καφετέριες δηλώνουν άνεργοι, συνεχίζοντας έτσι η χώρα να αιμορραγεί με το ζεστό, αχνιστό συνάλλαγμα, που κάθε μήνα φεύγει για την αλλοδαπή, δια των ξένων, αφενός και για την εισαγωγή αγροτικών προϊόντων, αφετέρου.
ΚΑΙ Ο ΧΟΡΟΣ ΚΑΛΑ ΚΡΑΤΕΙ!!!
