Μια εβδομάδα φασόλες, την άλλη φακές, τις Κυριακές γίγαντες και φάβα
Χωρίς απάντηση
Οι περισσότεροι που αναρωτιούνται για τη σημερινή τους κατάντια δεν έχουν απάντηση. Γιατί εκείνοι δεν έκαναν τα προηγούμενα λάθη. Φρόντιζαν τουλάχιστον όσο μπορούσαν με τα μαζεμένα οικονομικά τους. δεν μπορείς να κατηγορήσεις έναν μέσο συνταξιούχο για σπατάλες. Τι να σπαταλήσει; Και πώς να βγει ο παππούς στο πεζοδρόμιο με το «π» να κάνει αντίσταση; Και ποιοι θα τον ακολουθήσουν;
«Καμαρούλα μια σταλιά, δύο επί τρία;»
Ποιος είπε πως η ιστορία επαναλαμβάνεται σαν φάρσα; Πάρτε μια φάρσα τώρα σε εποχές λιτότητας! Σε πόσα τετραγωνικά είπες ότι ζούσες; Σε 100; Προς 700 ευρώ το μήνα; Ζήσε τώρα σε 30 και να λες κι ευχαριστώ που υπάρχουν και οι γκαρσονιέρες. Είχε καλομάθει ο ουρανίσκος σου σε σκληρά ποτά εισαγωγής; Τσιπουράκι τώρα, κι αυτό με μέτρο. Μαζέψου πριν σε μαζέψουν άλλο και πάλι καλά να λες που δεν έχεις φτάσει στην πλήρη εξαθλίωση. Για κοίτα γύρω: πληθαίνουν οι ρακοσυλλέκτες, που δεν μοιάζουν απαραιτήτως σαν τους παλιούς φτωχούς.
Σκάσε και κόβε ξύλα
«Που λες, παιδάκι μου, μέχρι πριν από λίγα χρόνια υπήρχε ένα υγρό που το έλεγαν πετρέλαιο. Μας το έφερναν στις πολυκατοικίες και μ’ αυτό ζεσταινόμαστε…»
«Και γιατί δεν μας φέρνουν πια, πατέρα;»
«Θα σου πω άλλη ώρα, τώρα σκάσε και κόβε ξύλα».
Οι Γερμανοί ξανάρχονται
Παλιά τους τέχνη κόσκινο, οι Γερμανοί ήρθαν ξανά στην Ελλάδα όχι για να σου ξεριζώσουν τα δόντια με το έτσι θέλω, αλλά για να τ’ αγοράσουν κοψοχρονιάς. Μαζί με το σταυρουδάκι της βάπτισης και κάτι δαχτυλίδια και αλυσίδες της μακαρίτισσας της γιαγιάς ή της μαμάς. Αυτός ο λαός από τον καιρό του Χίτλερ ήδη είχε ψύχωση με τα χρυσαφικά.
Οι πρώτοι που το κατάλαβαν ήταν οι Εβραίοι, οι τσιγγάνοι και οι ομοφυλόφιλοι. Ή τουλάχιστον όσοι εξ αυτών φορούσαν μασέλες με χρυσά δόντια. Μετά στο νόημα μπήκε η ανθρωπότητα. Παίρνουν σβάρνα τις ελληνικές πόλεις, νοικιάζουν σουίτα σε ξενοδοχείο, βάζουν τις αγγελίες τους στον τοπικό Τύπο κι αρχίζουν τα ψώνια.
Ο Τειρεσίας
Ο Τειρεσίας σε φοβίζει; Μα όχι, δεν πρέπει. Ο Τειρεσίας, αυτός ο σοφός μάντης, που ξέραμε από τις τραγωδίες και μάθαμε να μισούμε γιατί τον έκαναν μια μαύρη λίστα μας είναι αχρείαστος, εφόσον το πάρουμε απόφαση να μην χρειαστούμε πια τις τράπεζες. Όχι άλλα δάνεια, όχι άλλες κάρτες, όχι άλλη ψεύτικη κατανάλωση.
Πως επιβιώνεις
Φως, νερό, τηλέφωνο, κάρτες, δάνεια, εφορία, διατροφή, ενοίκιο κτλ. Που θα πρωτοδώσεις; Στο κράτος σίγουρα. Γιατί μπορεί να ευθύνεται αυτό για το χάλι των περισσοτέρων, αλλά δεν συγχωρεί. Μπορεί να σου κόβει τον μισθό, αλλά και πάλι θα σε φορολογήσει άγρια. Θα σε κυνηγήσει με προσαυξήσεις κι άλλες προσαυξήσεις. Από αυτό δεν παίρνεις ανάσα. Κι ύστερα τι; Αρχίζεις να βγαίνεις σαν τον κλέφτη από το νοικιασμένο σπίτι. Μη σε δει ο ιδιοκτήτης. Κλείνεις τα φώτα και τις βρύσες για να σου έρθουν χαμηλότεροι οι λογαριασμοί, πέφτεις στο όσπριο και πας στη λαϊκή την ώρα που κλείνει. Οι τράπεζες ακολουθούν. Πρώτα πρέπει να επιβιώσεις.
ΚΑΙ ΤΟ ΧΡΗΜΑ ΕΧΕΙ… ΨΥΧΗ
Υπάρχουν άνθρωποι οι οποίοι βρέθηκαν σε καθεστώς ομηρίας από τις τράπεζες γιατί θέλησαν να μη χάσουν τους δικούς τους ανθρώπους. Είναι πολλά τα παραδείγματα που αφορούν κατόχους καρτών που υποχρεώθηκαν ή άλλους που οδηγήθηκαν σε καταναλωτικά δάνεια που δεν μπόρεσαν στη συνέχεια να αποπληρώσουν λόγω μιας σοβαρής ασθένειας. Το κόστος μιας εγχείρησης στο εξωτερικό που δεν καλύπτεται από τα ασφαλιστικά ταμεία είναι ο ασφαλέστερος τρόπος για να χάσεις την ψυχική σου ηρεμία, εκτός από τον ασθενή, αφού στα σοβαρά περιστατικά δεν μπορείς ποτέ να είσαι σίγουρος για την ευτυχή εξέλιξη. Σαφέστατα η τράπεζα θα αδιαφορήσει για τους λόγους για τους οποίους της χρωστάς. Εκείνο που θα κάνει είναι να απαιτήσει. Άλλωστε δεν δήλωσε ποτέ πως είναι φιλανθρωπικό ίδρυμα.
Το χρήμα είναι γλώσσα
Μ’ αυτόν ακριβώς τον τρόπο το χαρακτηρίζουν οι ψυχαναλυτές. Το χρήμα δεν είναι άλλο παρά μια λευκή οθόνη, πάνω στην οποία προβάλουμε τα φαντάσματα, τις επιθυμίες, τις αξίες μας. εν ολίγοις, αυτή η θεοποιημένη δύναμη, αυτός ο Θεός ή ο διάβολος, δεν υφίσταται αφ’ εαυτού. Το χρήμα είναι επί της ουσίας ουδέτερο. Μπορεί να υπερεκτιμηθεί ή όχι, να πάρει κάθε πιθανή φόρμα. Δεν έχει άλλες ιδιότητες παρά αυτές που του αποδίδουμε. Με το χρήμα δείχνουμε ποιοι είμαστε. Πρόκειται για ένα εκπληκτικό όχημα επικοινωνίας. Για μια γλώσσα. Μια γλώσσα που εκφράζει τις αξίες που πήραμε από την οικογένεια και τη μόρφωσή που μας έχει δοθεί, που αφηγείται τη ζωή μας, τη σχέση και τη σεξουαλικότητά μας, που μεταφράζει την ηδονή μας όταν το ξοδεύουμε, που περιγράφει τις επιθυμίες και τα άγχη μας, όταν ζητάμε ένα δάνειο, που δίνει αξία στη δουλειά μας και που χαρακτηρίζει τον τρόπο ζωής μας.
Στο διά ταύτα
Πότε πια κάρτες και πότε πια δάνεια, αν δεν θέλω να ξαναβρεθώ σε κατάσταση ομηρίας. Το πλαστικό χρήμα δίνει την ψευδαίσθηση του πλούτου. Παρακινείσαι ν’ αγοράσεις έχοντας την αίσθηση ότι μπορείς ενώ στην πραγματικότητα συμβαίνει το αντίθετο. Ο κάτοχος της κάρτας παρεξηγεί τις δυνατότητές του με αποτέλεσμα να φτάνει κάποτε σε συνθήκη εξαθλίωσης. Οι κάρτες είναι ο τρόπος που έχουν οι τράπεζες για να αυξάνουν τον πλούτο τους, πολύ συχνά παράνομα όπως αποδείχτηκε παραπάνω. Σκίζοντας τις κάρτες αντιλαμβάνεσαι τι νούμερο παπούτσι ακριβώς φοράς. Γιατί τότε μετράς και το τελευταίο σου ευρώ, το σκέπτεσαι δυο φορές πριν αγοράσεις, αντιλαμβάνεσαι το πραγματικό επίπεδο ζωής το οποίο πρέπει να διάγεις.
Δεν είναι μαγκιά να δίνεις μια κάρτα, μαγκιά είναι να δίνεις μετρητά. Να είστε βέβαιοι πως τότε θα σας σεβαστούν περισσότερο. Και για τον απλούστατο λόγο πως το πλαστικό χρήμα κάνει πλούσια τη τράπεζα κι από τις δυο μεριές. Και από τη δική σας όταν πληρώνετε μ’ αυτό και από εκείνη του ανθρώπου τον οποίο πληρώνεται, αφού κι αυτός θα καταβάλει το ποσοστό του. Ήδη στο εξωτερικό κάρτες οι οποίες κυκλοφορούν ελεύθερα στην Ελλάδα έχουν απαγορευτεί ως τοκογλυφικές. Προσέχετε λοιπόν για να έχετε. Εκτός πια κι αν είστε Κροίσος.
Πηγή : «Νεόπτωχος» Χρήστος Σιάφκος
ΡΟΜΠΕΡΤΟ ΛΑΒΑΝΙΑ
Κόψτε το χρέος, δώστε μισθούς και συντάξεις.
«Μακάρι να γίνετε Αργεντινή για να γλιτώσετε από τους ξένους δανειστές», λέει, μεταξύ άλλων, ο Ρομπέρτο Λαβάνια, ο υπουργός Οικονομικών της Αργεντινής που έδιωξε το ΔΝΤ από τη χώρα του. «Είναι θέμα πολιτικής βούλησης», τόνισε, υπογραμμίζοντας ότι οι αποφάσεις για την οικονομία αφορούν αποκλειστικά στην κυβέρνηση και στους πολίτες της κάθε χώρας και σε κανένα διεθνή οργανισμό.
Υπάρχουν δύο τρόποι για να ανακτήσεις τον έλεγχο των δημοσιονομικών σε περίοδο κρίσης. Το ΔΝΤ προτείνει τη διόρθωση των οικονομικών στο εσωτερικό της χώρας με τη μείωση των μισθών, των συντάξεων, την αύξηση του ορίου συνταξιοδότησης, τις περικοπές των κοινωνικών δαπανών και των επενδύσεων για υποδομές. Μια πολιτική που στοχεύει στην απελευθέρωση και τη συλλογή κεφαλαίων για να πληρωθούν οι πιστωτές. Εμείς ακολουθήσαμε το δεύτερο δρόμο, προχωρώντας στην πτώχευση, στο default. Μειώσαμε το χρέος διαμέσου «κουρέματος» για να μην πλήξουμε τις εσωτερικές συνιστώσες της οικονομίας μας. Διατηρήσαμε –και σε μερικές περιπτώσεις αυξήσαμε- τα επίπεδα των μισθών, διατηρήσαμε το ύψος των συντάξεων και τα όρια των συνταξιοδότησης κ.λ.π. Το γεγονός αυτό μας έκανε να μην μπορούμε να πληρώσουμε τους εξωτερικούς δανειστές μας και χρειάστηκε να κάνουμε αναδιάρθρωση του χρέους μας, που είναι και το πλέον σημαντικό. Η Αργεντινή διένυε ήδη τέσσερα διαδοχικά έτη ύφεσης, όπως η Ελλάδα σήμερα. Όταν κόβεις τους μισθούς και τις συντάξεις και απολύεις ανθρώπους, τροφοδοτείται και συνεχίζεται η ύφεση. Εμείς κάναμε το αντίθετο. Κόψαμε το χρέος και διατηρήσαμε τα εσωτερικά έσοδα για να οδηγήσουμε σε ανάπτυξη την οικονομίας μας. Έτσι τα επόμενα τέσσερα χρόνια από την ύφεση έτρεξε με μέσο ρυθμό 9%!
Ο μοναδικός τρόπος για να δημιουργήσεις ένα υγιές οικονομικό πλεόνασμα είναι η οικονομική ανάπτυξη. Με την οικονομία σε ύφεση μπαίνεις μόνο σε ένα αποπληθωριακό σπιράλ. Είσαι αναγκασμένος να κάνεις διαρκώς διορθώσεις γιατί σε μια οικονομία που δεν αναπτύσσεται δεν μπορείς να διασώσεις τίποτα. Αυτή ήταν η μεγάλη αλλαγή που επιφέραμε. Έπρεπε να επιλέξουμε ανάμεσα στους πολίτες της χώρας μας και στους πιστωτές. Το ΔΝΤ πάντα τάσσεται υπέρ των πιστωτών και των τραπεζών. Εμείς επιλέξαμε να σταθούμε στο πλευρό των πολιτών της χώρας μας. Αυτό μας επέτρεψε να οδηγήσουμε σε ανάκαμψη την οικονομία και να έχουμε ρεκόρ πλεονάσματος.
Κοιτώντας τα πράγματα από τη μεγάλη απόσταση που χωρίζει το Μπουένος Άιρες από τη Αθήνα, θα έλεγα ότι η Ελλάδα έχει να επιλέξει ανάμεσα σε δύο επιλογές. Η πρώτη αποτελείται από μια συλλογή εσωτερικών πόρων διαμέσου της δημοσιονομικής πολιτικής για να ικανοποιηθούν οι δανειστές. Αυτή είναι η πολιτική του ΔΝΤ. Είναι δύσκολη και δεν θα λειτουργήσει. Είναι αναποτελεσματική.
Η Ελλάδα μπορεί να ακολουθήσει μια δεύτερη επιλογή, χωρίς να χρειαστεί να βγει από το ευρώ. Η Αθήνα θα πρέπει να αναδιαρθρώσει το χρέος της. Με τον τρόπο αυτό θα μειώσει το βάρος που έχει στη δημοσιονομική πολιτική και στον προϋπολογισμό η καταβολή των χρεών στους πιστωτές. Η διαφορά αυτή των κεφαλαίων θα πρέπει να χρησιμοποιηθεί για την ενίσχυση της ανταγωνιστικότητας της ελληνικής οικονομίας μέσα στην επόμενη δεκαετία, για τη βελτίωση της δημόσιας παιδείας, της επιστήμης της τεχνολογίας, των φυσικών υποδομών της χώρας. Αυτά τα στοιχεία θα επιτρέψουν την υγιή ενίσχυση της ανταγωνιστικότητας.
Πρέπει κάποιος να έχει υπόψη του πώς λειτουργεί ο χρόνος σε αυτές τις περιπτώσεις. Πριν από οχτώ μήνες η κατάσταση δανεισμού της Ελλάδας και διαχείρισης της κρίσης ήταν πολύ καλύτερη. Όσο περισσότερο είναι διακριτό ότι δεν υπάρχει λύση, τόσο περισσότερο αυξάνεται ο κίνδυνος επέκτασης της κρίσης. Η επέκταση της κρίσης καταγράφεται όταν είναι εμφανές ότι δεν υπάρχει πολιτική βούληση που να επιτρέπει την έξοδο από την κρίση. Τότε χρησιμοποιούν τους γνωστούς τους κανόνες. Αυτούς που εφάρμοσαν στις χώρες της Βαλτικής, στη Λατινική Αμερική και που σήμερα εφαρμόζουν στην Ελλάδα, την Πορτογαλία, την Ιρλανδία, πιθανώς και σε άλλες χώρες.
Η δική μου εμπειρία από την κρίση της Αργεντινής μου έδειξε ότι δεν θα πρέπει να περιμένει κανείς από τους διεθνείς οργανισμούς, όπως το ΔΝΤ ή η ΕΚΤ, να αποδεχθούν τη δεύτερη ή ακόμη και την Τρίτη επιλογή. Το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα αποδέχονται μόνο την πρώτη: τη διασφάλιση των πιστωτών.
Αυτό που μπορεί να αλλάξει την κατάσταση είναι η χώρα. Μόνο η χώρα μπορεί να αλλάξει την κατάσταση. Η κυβέρνηση και οι πολίτες της. Ο κόσμος. Ο λαός της. Η απόφασή μας ήταν διαφορετική από αυτή που μας πρότειναν.
Η πραγματική λύση βρίσκεται στο λεπτό σημείο της λαϊκής κυριαρχίας. Στο εσωτερικό της χώρας και στους πολίτες που την απαρτίζουν.
Στην Αργεντινή κατέρρευσαν όλα τα σχέδια που μας είχαν προτείνει. Το σχέδιο και του 1999 και του 2001. Υπήρξε το πολιτικό περιθώριο για να πούμε στους πολίτες ότι το ΔΝΤ μάς προτείνει και ένα τρίτο σχέδιο. Που θα αποτύχει κι αυτό. Το ΔΝΤ μάς να προχωρήσουμε στην ιδιωτικοποίηση των τραπεζών, στη δραστική μείωση των μισθών. Τα ίδια πράγματα που απαιτούν σήμερα απο την Ελλάδα. Ακριβώς τα ίδια…
Η Γερμανία μπορεί να αλλάξει πολιτική απέναντι στην Ελλάδα και τις άλλες χώρες του ευρωπαϊκού Νότου. Οι χώρες αυτές αποτελούν αγοραστές γερμανικών προϊόντων. Θα χάσει και η Γερμανία…
Οι εξαγωγές της Γερμανίας στην ΕΕ φτάνουν τα 700 δις ευρώ. Αυτές οι εξαγωγές στηρίζουν το εμπορικό της πλεόνασμα. Δεν ξέρω πώς σκέφτηκε η Μέρκελ ότι μπορεί να τιμωρήσει τα «άτακτα παιδιά» του ευρωπαϊκού Νότου χωρίς να πλήξει τα οικονομικά συμφέροντα της ίδιας της Γερμανίας. Πώς θα γλιτώσει η Γερμανία από την κρίση, όταν οι αγοραστές των προϊόντων της βρίσκονται σε ύφεση;
Επίσης, πρέπει να ξεκαθαριστεί με τη Γερμανία ότι το τμήμα του ελληνικού χρέους οφείλεται στην αγορά γερμανικών προϊόντων. Συμπεριλαμβανομένης της αγοράς όπλων. Μάλιστα, όπλων.
Αυτή είναι η πολιτική συζήτηση που πρέπει να γίνει με τη Γερμανία και τη Γαλλία.
Η Γερμανία δύσκολα θα αλλάξει συμπεριφορά. Η Μέρκελ προσπάθησε στην αρχή να παρουσιάσει την κρίση ως μια διαφορά ανάμεσα σε σοβαρές χώρες και «τεμπέληδες» και πως η Γερμανία δεν θα πλήρωνε τεμπέληδες.
Ειλικρινά, είναι δικό μας θέμα να πείτε ότι δεν μπορεί να συνεχιστεί αυτή η κατάσταση. Είναι θέμα πολιτικής βούλησης.
Πρέπει να κάνουμε ένα διαχωρισμό: υπάρχουν χώρες και περιπτώσεις που χρειάζονται σοβαρές ιδιωτικοποιήσεις κρατικών εταιρειών, οι οποίες είναι ξεκάθαρα ανεπαρκείς. Στην Αργεντινή περάσαμε και από αυτό. Είναι, όμως, άλλο πράγμα να εξαναγκάζεσαι να πουλάς δημόσια περιουσία μέσα σε λίγο διάστημα και σε κακή τιμή. Δεν είμαι κατά των ιδιωτικοποιήσεων. Είμαι κατά του συστήματος που πάνε να σας επιβάλουν, που είναι το ίδιο που προσπάθησαν να επιβάλουν και στην Αργεντινή.
Το ΔΝΤ μας πίεζε να εμποδίσουμε τον κόσμο να μεταφέρει τα χρήματά του από τις ξένες ιδιωτικές τράπεζες στην κρατική τράπεζα της χώρας μας. Παράλληλα, μας ζητούσε να ιδιωτικοποιήσουμε τη μεγαλύτερη κρατική μας τράπεζα. Ένας καθαρός παραλογισμός!
Το ΔΝΤ προστατεύει τα συμφέροντα των μεγάλων διεθνών τραπεζών και όχι της χώρας. Δεν το αποδεχτήκαμε κα επιτρέψαμε στους καταθέτες να βρουν καταφύγιο εκεί που αισθάνονταν μεγαλύτερη ασφάλεια.
ΕΠΙΚΑΙΡΑ, Αργύρης Παναγόπουλος
