ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ Κ. ΑΚΟΥΜΙΑΝΑΚΗΣ
ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΑΝΑΛΥΤΗΣ
E-mail: [email protected]
http://soixantedix.blogspot.com/
Είναι γεγονός ότι η δυστοκία αφομοίωσης μιας οδυνηρής πραγματικότητας από τον άνθρωπο, τον οδηγεί στην άρνηση εφόσον οφείλεται πρωτίστως στην αδυναμία του ατόμου να εγγράψει τον εαυτό του σε κάποιο ζοφερό μέλλον. Το άτομο σε αυτή την περίπτωση εμμένει στο ότι ίσχυε μέχρι χτες και αδυνατεί να σχεδιάσει την αυτοβιογραφία του. Δεν θέλει να προβάλλει τον εαυτό του σε ένα κόσμο κινδύνων κι ανύπαρκτων ελπίδων, αρνείται να σχεδιάσει το επιθυμητό κάνοντας υπαγωγή του στο εφικτό. Σε όλη τη διάρκεια της κρίσης το άτομο λειτουργεί χωρίς να ξέρει πως θα κυλήσει η μέρα του και ξυπνά χωρίς να φαντάζεται πως θα είναι η επόμενη. Το πρόβλημα αυτό έχει όνομα, αιτία, ταυτότητα, πατρώνυμο και ημερομηνία γέννησης: Ονομάζεται ακραία ανασφάλεια, οφείλεται στην αλόγιστη δαπάνη δανεικών και αδήλωτων, ταυτίζεται με συγκεκριμένες πολιτικές και κοινωνικές επιλογές, είναι γέννημα του «Συμβολαίου με το Λαό» και γεννήθηκε στην διάρκεια της Μεταπολίτευσης. Τελεία και παύλα. Σκληρός συλλογισμός, απόλυτα μαθηματικός, αλλά συγκεκριμένος και υπολογισμένος χωρίς αποχρώσεις ιδεολογικού περιεχομένου. Η Μεταπολίτευση αποδείχθηκε ότι εξέθρεψε τη δημοκρατία των ελλειμμάτων.
Η δημοκρατία αυτή οδήγησε στην ποινικοποίηση του ορθού λόγου εκείνων των ολίγων που λοιδορήθηκαν βάναυσα κάθε φορά που έκρουαν των κώδωνα του κινδύνου. Πρόσφατα το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο (International Monetary Fund) διαπίστωσε ότι στην Ελλάδα είναι επικερδές σπορ η φοροδιαφυγή, αφού οι συνέπειες που υφίστανται οι φοροφυγάδες είναι σαφώς ηπιότερες από εκείνες που υφίστανται οι συνεπείς φορολογούμενοι. Το ελληνικό χρεοστάσιο ενταγμένο στη σύνθετη και μεγάλη ευρωπαϊκή κρίση θα μπορούσε να περιγραφεί με δεκάδες τρόπους. Δυστυχώς επελέγη ο πλέον ρηχός και παραμορφωτικός τρόπος αφήγησής του. Ένας τρόπος που τοποθετούσε αιτίες και επιπτώσεις, αγωνίες και ανθρώπινα δράματα, μαθηματικές εξισώσεις και ιδεολογικά χάσματα πάνω σε έναν πολωμένο άξονα της απλοϊκής εξήγησης του τύπου: «Μνημόνιο- Αντιμνημόνιο». Η βαθιά αγραμματοσύνη και ο κυνισμός ορισμένων, τους οδήγησε στην εσχατολογία της σωτηρίας που θα επέλθει ως εκ θαύματος μέσα από τη φρίκη της απόλυτης καταστροφής. Έτσι ήρθαν στην επιφάνεια οι νοσταλγοί του φασισμού, οι αφελείς ριζοσπάστες πίστεψαν ότι ήρθε η ώρα του υπαρκτού σοσιαλισμού κι ένα μεγάλο μέρος της κοινωνίας θεώρησε ότι έφτασε η στιγμή του ξεκαθαρίσματος των λογαριασμών με τους αστούς μια και πέτυχαν τους καπιταλιστές να «φοράνε» ήδη τη θηλιά στο λαιμό τους. Αυτό που έμενε να κάνουμε ήταν να ανοίξουμε την καταπακτή στο ικρίωμα και να γιορτάσουμε σε δημόσια θέα το θάνατο της αστικής, της παρασιτικής και προπάντων της πολιτικής τάξης. Μέσα σε αυτή την αναταραχή κρύφτηκαν όλοι εκείνοι οι «λύκοι» που είχαν συνηθίσει να αποσπούν προσόδους και υψηλά εισοδήματα από την προνομιακή τους θέση στη δημοκρατία της ανοχής και της συνενοχής.
Η σύνοψη της εθνικής μας τραγωδίας όμως σε καμιά περίπτωση δεν εξηγείται με το δίπολο αναμέτρησης δυνάμεων μνημονιακών και αντιμνημονιακών στρατών. Άλλωστε η Αριστερά είναι διαιρεμένη και η Κεντροδεξιά συγκατοικεί κυβερνητικά με τον πάλαι ποτέ μεγάλο πόλο της Κεντροαριστεράς. Ο άξονας Μνημόνιο-Αντιμνημόνιο δεν διευκόλυνε την ουσιαστική καταγραφή των βαθύτερων αιτίων της κρίσης και δεν μπόρεσε να διατηρήσει το όποιο κοινωνικό συμβόλαιο. Η λυσσώδης και υστερική καταγγελία της νέας φτώχειας προήλθε κατά βάση από χορτασμένους συνδικαλιστές και κρατικοδίαιτα ακριβοπληρωμένα στελέχη που ex officio είχαν τη δυνατότητα να επηρεάσουν την κοινή γνώμη και σίγουρα όχι από συνετούς ανθρώπους που πραγματικά ένιωσαν στο πετσί τους τις συνέπειες της κρίσης και υποφέρουν σιωπηρά. Το πρότερο καθεστώς (status quo ante), έγινε βιώσιμο και διασώθηκε για άλλη μια φορά. Η «δημοκρατία άνευ όρων και άνευ φόρων» ζει και βασιλεύει. Οι αποφάσεις είναι ειλημμένες. Άλλωστε όπως είχε πει και ο Charles Bukowski (1920-1994): η διαφορά μεταξύ δημοκρατίας και δικτατορίας είναι ότι «στη δημοκρατία ψηφίζεις πρώτα και παίρνεις διαταγές μετά. Στη δικτατορία δεν χρειάζεται να χάνεις τον καιρό σου ψηφίζοντας».
