Α ν τ ι π ο ι η τ ι κ ά
Γιώργου Φρυγανάκη
Ω παντοδύναμη Θεά,
Αναξιοκρατία,
που καταπίνεις τα κριτήρια
τα αξιοκρατικά
και καταλύεις την αργόσυρτη
δημοκρατία.
που ενθαρρύνεις τους ανάξιους
και τους πιο άξιουςαποθαρρύνεις.
που ωραιοποιείς το άσχημο
μα και κακοποιείς το ωραίο.
που ανερυθρίαστα σκηνοθετείς το «άλλοθι»
με νομικίστικα τερτίπια.
που βοηθάς τα δόλια ερπετά
στις πιο ψηλές κορφές να ανεβαίνουν
όπως οι γύπες και αετοί.
που σαν της ζυγαριάς
τους άδειους δίσκουςς ανεβάζεις
της αβαρίας μας το βάρος.
που κάνεις αξιόπρακτο
το «ευ πράττειν παρά την αξίαν»,
το αξιόποινο αξιέπαινο
και φυσικό το αφύσικο.
Εγώ ο ανάξιος πιστός σου
κλείνω ευλαβικά το γόνυ
στο βωμό σου
και κάνω Ιφιγένεια την αξιοπρέπειά μου,
για να φυσήξεις ούρειο άνεμο,
και Δούρειο ίππο τα σάπια μου σανίδια,
την Τροία για να κλέψω
από τον Πρίαμο ή τον Οδυσσέα
με τις ευλογίες σου.
β. Ο φελός
Ένα σωσίβιο από φελό
η συνείδησή σου
που σε κρατάει πάντα
στον αφρό.
Και με το άσπρο και με το μαύρο.
Και με το πράσινο και με το μπλε.
Και με το έγχρωμο και με το άχρωμο.
Και με περνάς για αφελή
κι «αγύριστο κεφάλι»,
που τα’ όφελός μου θυσιάζω
σε νοσηρούς ρομαντισμούς
και παραμύθια.
Δεν σε ζηλεύω
πού ’σαι στον «αφρό»,
γιατί έχεις συντροφιά σου
τα σκουπίδια που επιπλέουν…
Εικόνα: www.aixmi.gr
