Οκτώ φορές περισσότερες άδειες απασχόλησης ανηλίκων μέσα σε μόλις πέντε χρόνια δεν είναι ένας αριθμός που μπορεί να περάσει απαρατήρητος. Είναι ένα στοιχείο που αποτυπώνει με τον πιο καθαρό τρόπο την πίεση που δέχονται σήμερα οι οικογένειες στην Κρήτη, αλλά ταυτόχρονα θέτει ένα σοβαρό ερώτημα για το αν το κράτος μπορεί να προστατεύσει αποτελεσματικά τα παιδιά που μπαίνουν στην αγορά εργασίας.

Το ψήφισμα του Εργατικού Κέντρου Ηρακλείου, που φέρνει το θέμα στο Περιφερειακό Συμβούλιο Κρήτης, δεν ζητά την πλήρη απαγόρευση της εργασίας των ανηλίκων. Ζητά το αυτονόητο. Να τηρείται η νομοθεσία και να υπάρχουν πραγματικοί έλεγχοι στους χώρους όπου εργάζονται παιδιά.

Οι περισσότερες από 1.600 αιτήσεις μόνο στο Ηράκλειο και η αντίστοιχη αύξηση στους υπόλοιπους νομούς δείχνουν ότι το φαινόμενο δεν είναι περιθωριακό. Και γίνεται ακόμη πιο ανησυχητικό όταν καταγγέλλεται ότι, εξαιτίας της υποστελέχωσης της Επιθεώρησης Εργασίας, δεν πραγματοποιούνται οι απαραίτητες αυτοψίες πριν από την έκδοση των αδειών.

Η εργασία ενός ανηλίκου δεν μπορεί να σημαίνει έκθεση σε κίνδυνο. Όταν μάλιστα υπάρχουν αναφορές ακόμη και για περιστατικά λιποθυμίας παιδιών κατά την εργασία, τότε η συζήτηση παύει να είναι θεωρητική. Το ψήφισμα του ΕΚΗ είναι μια υπενθύμιση ότι πίσω από τους αριθμούς υπάρχουν παιδιά και ότι η προστασία τους πρέπει να είναι αδιαπραγμάτευτη.