Συναδέλφισσες και συνάδελφοι,
Η 1η Μάη δεν είναι μια μέρα σαν τις άλλες.
Δεν είναι μια τυπική επέτειος.
Είναι μνήμη.
Είναι ευθύνη.
Είναι αγώνας.
Είναι η μέρα που μας θυμίζει — με τον πιο καθαρό τρόπο — ότι τίποτα δεν μας χαρίστηκε.
Ό,τι κερδήθηκε, κερδήθηκε με σύγκρουση, με θυσίες, με συλλογική πάλη.
Από το Σικάγο του 1886, όπου οι εργάτες διεκδίκησαν το αυτονόητο — ανθρώπινο ωράριο, ανθρώπινη ζωή —
μέχρι τη Θεσσαλονίκη του 1936, όπου οι καπνεργάτες έγραψαν με το αίμα τους μια κορυφαία σελίδα αγώνα,
και μέχρι την Καισαριανή του 1944, όπου 200 κομμουνιστές στάθηκαν όρθιοι απέναντι στον θάνατο, υπερασπιζόμενοι την αξιοπρέπεια ενός ολόκληρου λαού.
Η Πρωτομαγιά δεν είναι παρελθόν.
Είναι ιστορία ζωντανή.
Είναι η ιστορία της εργατικής τάξης και των λαών.
Είναι η ιστορία της σύγκρουσης με την εκμετάλλευση.
Με ένα σύστημα που βάζει το κέρδος πάνω από τις ανθρώπινες ανάγκες.
Και γι’ αυτό ακριβώς, είναι και ένα κάλεσμα.
Ένα κάλεσμα για τους αγώνες του σήμερα.
Γιατί σήμερα, η πραγματικότητα που βιώνουν οι εργαζόμενοι γίνεται ολοένα και πιο ασφυκτική.
Η εργασία απορρυθμίζεται.
Η επισφάλεια γενικεύεται.
Τα δικαιώματα συρρικνώνονται.
Η ακρίβεια εξανεμίζει το εισόδημα και υπονομεύει την αξιοπρεπή διαβίωση.
Και την ίδια στιγμή, τα δημόσια αγαθά υποχωρούν.
Στην παιδεία, σχολεία λειτουργούν με ελλείψεις και υποστελέχωση, με εκπαιδευτικούς που καλούνται να καλύπτουν κενά αντί να υπηρετούν τον παιδαγωγικό τους ρόλο.
Στην υγεία, τα νοσοκομεία πιέζονται, το προσωπικό εξαντλείται και οι πολίτες βρίσκονται αντιμέτωποι με καθυστερήσεις και περιορισμένη πρόσβαση.
Στις δημόσιες υπηρεσίες, η υποστελέχωση και η εντατικοποίηση της εργασίας οδηγούν σε απαξίωση κρίσιμων λειτουργιών του κράτους.
Και τελικά, το κόστος αυτής της πολιτικής μεταφέρεται στην κοινωνία, επιβαρύνοντας συνολικά την καθημερινότητα των πολιτών.
Την ίδια ώρα, σε διεθνές επίπεδο, οι ανταγωνισμοί οξύνονται και οι λαοί πληρώνουν βαρύ τίμημα.
Οι λαοί της Μέσης Ανατολής βιώνουν τις συνέπειες των πολεμικών συγκρούσεων.
Ο λαός της Ουκρανίας συνεχίζει να ματώνει σε έναν πόλεμο που δεν είναι δικός του.
Ο λαός της Κούβας ασφυκτιά κάτω από έναν διαρκή αποκλεισμό.
Αυτή είναι η πραγματικότητα ενός κόσμου όπου τα κέρδη των λίγων υπερισχύουν των αναγκών των πολλών.
Απέναντι σε αυτή την πραγματικότητα, η απάντηση δεν μπορεί να είναι η παραίτηση.
Η απάντηση είναι ο συλλογικός αγώνας.
Η οργάνωση στους χώρους δουλειάς.
Η ενότητα των εργαζομένων.
Η διεκδίκηση ισχυρών δημόσιων αγαθών — παιδείας, υγείας, υπηρεσιών — που να υπηρετούν την κοινωνία και όχι την αγορά.
Η Πρωτομαγιά, όμως, δεν είναι μόνο μνήμη.
Είναι και κρίση.
Το συνδικαλιστικό κίνημα και ο κόσμος της εργασίας έχουν μνήμη.
Και έχουν και κρίση — αυστηρή, απαιτητική, αμείλικτη.
Ξέρουν να αναγνωρίζουν ποιοι στάθηκαν δίπλα τους και ποιοι απέναντί τους.
Ξέρουν να ξεχωρίζουν τις πραγματικές δεσμεύσεις από τις εύκολες διακηρύξεις.
Και γι’ αυτό η κρίση τους θα είναι ιδιαίτερα αυστηρή απέναντι σε όσους μεταμορφώνονται κατά περίσταση.
Σε όσους επιχειρούν να εμφανιστούν ως εγγυητές, θεματοφύλακες και προστάτες των δικαιωμάτων των εργαζομένων,
την ίδια στιγμή που εφαρμόζουν πολιτικές αντιδραστικές — πολιτικές ημετεροκρατίας, αποκλεισμών και απολύσεων.
Απέναντι σε αυτή την υποκρισία, δεν χωρά ουδετερότητα.
Ούτε λήθη.
Η Πρωτομαγιά μάς θυμίζει ότι η ιστορία γράφεται με αγώνες.
Και αυτόν τον αγώνα δεν μπορούμε να τον αναβάλουμε.
Δεν μπορούμε να τον εκχωρήσουμε.
Δεν μπορούμε να τον αφήσουμε σε άλλους.
Γιατί απέναντί μας δεν έχουμε απλώς δυσκολίες.
Έχουμε πολιτικές επιλογές.
Έχουμε ένα μοντέλο που θεωρεί την εργασία κόστος και τα δικαιώματα εμπόδιο.
Απέναντι σε αυτό το μοντέλο, δεν χωρούν αυταπάτες.
Ή με τα κέρδη των λίγων
ή με τις ανάγκες των πολλών.
Ή με την υποβάθμιση της ζωής μας
ή με την αξιοπρέπεια της εργασίας και των δημόσιων αγαθών.
Γι’ αυτό και ο αγώνας μας δεν είναι αμυντικός.
Είναι αγώνας διεκδίκησης.
Είναι αγώνας ανατροπής αυτών των πολιτικών.
Με ενότητα.
Με οργάνωση.
Με επιμονή.
Για να μπορούν οι εργαζόμενοι να ζουν από τη δουλειά τους.
Για να είναι η παιδεία και η υγεία δικαιώματα και όχι προνόμια.
Για να υπηρετούν οι δημόσιες υπηρεσίες την κοινωνία και όχι την αγορά.
Αυτό είναι το πραγματικό νόημα της Πρωτομαγιάς.
Όχι η σιωπή.
Όχι η προσαρμογή.
Αλλά η συλλογική διεκδίκηση.
Γιατί το δίκιο δεν χαρίζεται.
Κατακτιέται.
Ζήτω η Εργατική Πρωτομαγιά.
