Ποιος μπορεί να αιτιολογήσει και να βρει μια κάποια λογική στα εγκλήματα που έχουν να κάνουν με κτηματικές διαφορές; Και όμως αυτό αποτελεί μία από τις κυρίαρχες αιτίες που οδηγούν σε φονικά με αποτέλεσμα να ξεκληρίζονται ολόκληρες οικογένειες.

Το έγκλημα στο Αργουλιό Μυλοποτάμου, ήρθε για να καταδείξει για ακόμα μια φορά την νοσηρή αντίληψη που επικρατεί κυρίως στα ορεινά χωριά περί του τρόπου επίλυσης των διαφορών και δει των κτηματικών.

Θα συμφωνήσουμε πως η παιδεία από την μία πλευρά και η πολιτιστική παράδοση του τόπου από την άλλη, είναι οι θεμελιώδεις αρχές για την εποικοδόμηση μιας στερεάς βάσης αποτροπής από τις κακές και παράδοξες λογικές που οδηγούν στο έγκλημα.

Υπάρχει όμως και μια λεπτή γραμμή, την οποία ποτέ δεν αγγίζουμε. Και αυτό είναι η σχέση που έχουν οι Κρητικοί, κυρίως των ορεινών περιοχών, με την Αστυνομία και την Δικαιοσύνη.

Αν ρωτήσουμε τους ανθρώπους των οικισμών γύρω από τον Ψηλορείτη αλλά και όλων των κατοίκων της ορεινής Κρήτης, για το τί είναι ο Αστυνόμος και τί ο δικαστής, θα εισπράξουμε ως απάντηση έννοιες αρνητικές. Βλέπουν τους λειτουργούς αυτούς ως εχθρούς και όχι ως το εχέγγυο της προστασίας του ανθρώπου, της δημόσιας τάξης και της δικαιοσύνης. Δυστυχώς, στο μυαλό της μεγάλης πλειοψηφίας η συνεργασία με τον αστυνομικό και το δικαστή είναι τουλάχιστον… εχθροπραξία! Αν αναζητήσεις το δίκιο σου νόμιμα, είσαι τουλάχιστον από «προδότης» έως «ρουφιάνος».

Και τούτο, είναι ένα μείζον ζήτημα, πάνω στο οποίο δεν έχει δουλέψει κανένας μέχρι σήμερα…