ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ
MENOY
ΣΥΠΑ Banner
ΡΕΘΥΜΝΟ

Πολυτεχνείο: «Όσο εκείνα τα παιδιά ζουν μέσα μας, θα υπάρχει ελπίδα»

0

«Πού πάνε εκείνα τα παιδιά
της θύελλας και του βοριά,
που πέθαιναν για λευτεριά,
πού πάνε;

Τα πήρανε οι συννεφιές,
οι θάλασσες και οι στεριές,
τ’ αστροπελέκια κι’ οι φωτιές,
πού πάνε;

Πού πάνε οι σταυραετοί
που πολεμούσαν γελαστοί,
φονιά, φασίστα και ληστή,
πού πάνε;»


Κάθε 17η Νοεμβρίου η σκέψη επιστρέφει σε εκείνα τα παιδιά. Στα παιδιά που τόλμησαν να σηκώσουν το ανάστημά τους απέναντι στη δικτατορία, να διεκδικήσουν ελευθερία, δημοκρατία, αξιοπρέπεια. Στα παιδιά που πλήρωσαν με διώξεις, φυλακίσεις, βασανιστήρια, ακόμη και με τη ζωή τους, την απόφασή τους να μη σιωπήσουν.

Και μαζί τους επιστρέφουν στη μνήμη μου  και οι γυναίκες εκείνης της εποχής. Γυναίκες που δεν έμειναν στο περιθώριο της Ιστορίας.

Η Σοφία Βέμπο, που τη νύχτα της εισβολής του τανκ στο Πολυτεχνείο άνοιξε το σπίτι της και πρόσφερε καταφύγιο στους κυνηγημένους φοιτητές.

Η Μαρία Δαμανάκη, που με τη φωνή της από τον ραδιοφωνικό σταθμό του Πολυτεχνείου έγινε η φωνή μιας ολόκληρης γενιάς. Μια γυναικεία φωνή που ακούστηκε μέσα στη νύχτα και δεν μπόρεσε να τη σκεπάσει κανένας μηχανισμός καταστολής.

Η Τώνια Μοροπούλου, που βρέθηκε στην πρώτη γραμμή, πίσω από το μικρόφωνο του ραδιοφωνικού σταθμού, μεταφέροντας το μήνυμα της εξέγερσης σε ολόκληρη την Ελλάδα.

Η Μελίνα Μερκούρη, που δεν επέλεξε την ασφάλεια της διεθνούς λάμψης της, αλλά μπήκε με όλη τη δύναμη της ψυχής της στη μάχη απέναντι στη χούντα. Με κόστος την ιθαγένειά της, με απειλές ακόμη και κατά της ζωής της, μετέφερε παντού το μήνυμα της αντίστασης και της ελευθερίας.

Και πέρα από τις γυναίκες πάντα με συγκινεί η εικόνα και η φωνή του Νίκου Ξυλούρη. Η λεβέντικη φωνή της Κρήτης, που δεν έμεινε μακριά από τον αγώνα. Βρέθηκε ανάμεσα στους φοιτητές, τραγούδησε μαζί τους, έγινε κομμάτι της εξέγερσης και έδωσε με τον δικό του τρόπο φωνή στην ανάγκη ενός λαού για ελευθερία.

Όλες και όλοι τους, μαζί με χιλιάδες ακόμη αγωνιστές, μας θυμίζουν ότι η Ιστορία γράφεται από εκείνους που αρνούνται να συμβιβαστούν με τον φόβο.

Γι’ αυτό και η επέτειος του Πολυτεχνείου δεν είναι μια τυπική υποχρέωση μνήμης. Είναι χρέος απέναντι σε εκείνους που αγωνίστηκαν, αλλά και απέναντι στις επόμενες γενιές.

Και είναι χρέος μας να μην επιτρέψουμε σε κανέναν, με προβοκατόρικες αναγνώσεις, διαστρεβλώσεις ή σκόπιμες αποσιωπήσεις, να θάψει αυτούς τους αγώνες στη λήθη. Η Ιστορία δεν αλλάζει επειδή κάποιοι ενοχλούνται από τα μηνύματά της.

Γιατί εκείνα τα παιδιά όχι μόνο δεν λείπουν.
Είναι μέσα στον καθένα μας. Στην ελευθερία που θεωρούμε αυτονόητη, στη δημοκρατία που οφείλουμε να προστατεύουμε, στο δικαίωμα να μιλάμε, να διαφωνούμε, να διεκδικούμε.

Και όσο εκείνα τα παιδιά ζουν μέσα μας, θα υπάρχει ελπίδα.

0

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

ΡΕΘΥΜΝΟ

Πολυτεχνείο: «Όσο εκείνα τα παιδιά ζουν μέσα μας, θα υπάρχει ελπίδα»

0
0

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ