Η ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΖΗΤΑ ΑΠΑΝΤΗΣΕΙΣ
Η αναφορά σε μια «νέα καθημερινότητα» μετά από μια πρωτόγνωρη και σκληρή στέρηση των ατομικών μας δικαιωμάτων έρχεται να προκαλέσει έντονο προβληματισμό. Από την μία πλευρά η απειλή της δημόσιας υγείας έρχεται να δώσει βήμα και αιτιολογία σε όσα διαφαίνονται να έρχονται στο εγγύς μέλλον. Υπάρχει, όμως, και άλλη πλευρά που αμφισβητεί την λογική επιβολής όλων αυτών των μέτρων φέρνοντας παραδείγματα προηγούμενων περιόδων, κατά τις οποίες διάφορες πανδημίες έπληξαν τον πλανήτη. Η σύγκρουση των δύο πλευρών δεν διαιρεί αλλά διχάζει, διότι καμία δεν πείθει ακριβώς. Υπάρχουν ερωτηματικά ένθεν και ένθεν.
Μέσα σε αυτό το αλλοπρόσαλλο πεδίο που έχει διαμορφωθεί, πρόσφορο έδαφος έχουν βρει σειρά από «σενάρια συνομωσίας» που έχουν προκαλέσει σύγχυση στον κόσμο και διογκώνουν την ήδη νοσηρή περιρρέουσα ατμόσφαιρα. Και μόνο η πρόταση του ιδρυτή της Microsoft Μπιλ Γκέιτς για την τοποθέτηση μικροτσίπ στον άνθρωπο, έχει προκαλέσει σάλο, αφενός απολύτως δικαιολογημένο, καθώς ανοίγει διάπλατα την κερκόπορτα απόλυτης καταπάτησης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, αφετέρου δε, έχει ενισχύσει «την πλατφόρμα» θεωριών καταστροφολογίας που φτάνουν… μέχρι τη Δευτέρα Παρουσία. Και δεν το γράφουμε τυχαία. Υπήρξε αρθρογράφος που περίμενε την Δευτέρα Παρουσία τα μεσάνυχτα της Ανάστασης. Και είναι από το γειτονικό μας Ηράκλειο αυτός ο άνθρωπος, τον οποίο δεν θα τον κατηγορήσουμε, διότι βιώνει την σύγχυση, η οποία έχει προκληθεί στον λαό μας και στους λαούς του πλανήτη από όλη αυτή την αιφνίδια αλλαγή που ανέτρεψε την καθημερινότητα μας.
Μια ακόμα περίπτωση σύγχυσης είναι οι αναφορές διαφόρων ανθρώπων που βρίσκονται σε θέση εξουσίας, όπως ο Ντόναλτ Τραμπ. Εμάς μας φάνηκε αστείο που έκανε λόγο για ενέσεις με χλωρίνη και απολυμαντικά διαλύματα. Όμως, στις ΗΠΑ υπάρχει κόσμος που τον πιστεύει και τον ψηφίζει. Και έχουμε ήδη αναφορές και δημοσιεύματα για αυξημένη δηλητηρίαση πληθυσμών στις φτωχές τάξεις αυτής της χώρας, που βιώνει την κατάρρευση του «Αμερικανικού ονείρου».
Αυτή είναι, δυστυχώς, μέσα σε λίγες γραμμές η κατάσταση που επικρατεί σήμερα στην κοινωνία. Η πλευρά που πιστεύει στην αυστηρή επιβολή μέτρων προστασίας της δημόσιας υγείας, η πλευρά που αμφισβητεί την αναγκαιότητα όλων αυτών πολιτικών επιλογών και οι συνωμοσιολόγοι που πατούν πάνω στην σύγχυση και στην αγωνία του λαού, διογκώνοντας ακόμα περισσότερο το υπάρχον πρόβλημα.
Δυστυχώς τα ΜΜΕ, και ειδικά η τηλεόραση και οι ηλεκτρονικές σελίδες ενημέρωσης, έχουν συμβάλει καταλυτικά στο κλίμα που έχει διαμορφωθεί και η «τρικυμία εν κρανίω» που βιώνει η πλειοψηφία του κόσμου, εκδηλώνεται διάφανα και εύγλωττα στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.
Οι παραπάνω καταγραφές αποτελούν προφανώς μια ψυχρή καταγραφή της εφημερίδας μας, που προσπαθεί με λογική και ψυχραιμία να αποτυπώσει την εξέλιξη των πραγμάτων τους τελευταίους δύο μήνες και να υψώσει φωνή αγωνίας προς την εξουσία, η οποία καλείται να την εκλάβει και ως έλεγχο για όσα έχει να διαχειριστεί αλλά κυρίως για όσες επιλογές κληθεί να λάβει.
Τί ακριβώς πάει να πει «νέα καθημερινότητα»;
Είναι οι μάσκες και τα απολυμαντικά για όσο διάστημα χρειαστεί μέχρι να δημιουργηθούν φάρμακα και εμβόλια ή είναι η περαιτέρω στέρηση θεμελιωδών ανθρωπίνων δικαιωμάτων σε συνδυασμό με φτώχεια;
Τί ακριβώς σημαίνει «νέα περίοδος παγκόσμιας ύφεσης»;
Σημαίνει πως θα υπάρξουν γενναίες πράξεις αντιμετώπισης της, όπως πρότεινε ο Ζαν Κλοντ Γιούνγκερ και πέρασε στα ψιλά ή θα επιβληθούν πάλι μνημόνια και σκληρές δημοσιονομικές πολιτικές;
Σε αυτά τα δύο ερωτήματα, οι απαντήσεις θα πρέπει να είναι ξεκάθαρες. Και σήμερα δεν είναι. Πιστεύουμε ακράδαντα, ότι δεν έχει καμία κυβέρνηση το δικαίωμα να αποκρύπτει την αλήθεια και κυρίως να αφήνει απροστάτευτες ολόκληρες γενιές.
Έχει σκεφτεί καθόλου το Ελληνικό αλλά και το Ευρωπαϊκό πολιτικό σύστημα, ότι όσοι βρίσκονται σήμερα στις ηλικίες μεταξύ 30 και 55 χρόνων, κινδυνεύουν να καταστραφούν εντελώς από τις σκληρές οικονομικές πολιτικές των τελευταίων δεκαετιών; Πόσο λογικό είναι να συνεχίσουν οι κοινωνίες να ανέχονται επιλογές που τους επιτρέπουν να ζουν με περιορισμούς και ανέχεια;
Πόσο λογικό είναι να αντέξει μια κοινωνία όπως η Ελληνική, να ξαναζήσει μια κατάσταση όπως αυτή της οικονομικής κρίσης που ήδη υπήρχε προ κορωνοϊού, όταν μάλιστα, ακούει πως θα είναι χειρότερη η νέα καθημερινότητα της; Πιστεύει κανένας, πως απαλύνει την αγωνία του Έλληνα, του Ιταλού, του Ισπανού ή του Πορτογάλου, το γεγονός, ότι η κρίση θα είναι παγκόσμια; Καταλαβαίνουν οι κυβερνήσεις πως ήδη έχουν εξαγριωθεί όλοι όσοι διαβλέπουν καθαρά, πως θα συνεχίσουν για άγνωστο ακόμα χρονικό διάστημα να ζουν σε συνθήκες φτώχειας και μάλιστα υπό καθεστώς καραντίνας;
Ψύχραιμα θέτουμε τα ερωτήματα που αναδύονται από τις εξελίξεις των τελευταίων ημερών. Ψύχραιμα περιγράφουμε την πραγματικότητα. Και καλούμε τους Έλληνες πολιτικούς, όλων των παρατάξεων και όπως τους ψηφίσαμε πριν λίγους μήνες, να σταθούν στο ύψος των περιστάσεων. Να πουν μόνο αλήθειες και να είναι γενναίοι. Επιτέλους, αν χρειαστεί, ας πουν τα ΟΧΙ που οφείλουν και μας χρωστούν.
Το μήνυμα μας και η πρακτική μας πρέπει να είναι στο τρίπτυχο: Όχι άλλη φτώχεια. Όχι άλλη ανισότητα. Όχι άλλη ανέχεια.
