Πρόκειται για μία έκθεση που επιθυμεί να δείξει στο κοινό αποσπάσματα από το σύνολο της πορείας του σημαντικού καλλιτέχνη.
Ο Νίκος Αλεξίου γεννημένος το 1960 στο Ρέθυμνο, πληροί τα χαρακτηριστικά του τοπικού και του διεθνή καλλιτέχνη.
Όπως αναφέρει στο κείμενό της η επιμελήτρια της έκθεσης, Μαρία Μαραγκού,
… Τα εύθραυστα ίχνη των συμβόλων του, είναι οι Λαβύρινθοι, τα Ηλιακά Δωμάτια, τα Μοναστήρια, οι Πλατείες, οτιδήποτε μπορεί να αφεθεί στον εσωτερικό κώδικα του έργου που επαναλαμβάνεται το ίδιο με διαφορετικά μέσα και εκφράσεις σαν ψαθυρό ίχνος που εγγράφει δίχως να κυριαρχεί.
Πρόκειται για το ρωμαλέο του εύθραυστου με κινητήριο δύναμη τη χειρωναξία του χρόνου και της σιωπής, το άυλο που εγγράφει τη φέρουσα μνήμη.
Η δουλειά του Αλεξίου, έχει τη βάση της στις μνήμες, από την παιδική του κουβέρτα έως το Άγιο Όρος στο οποίο έζησε ένα μεγάλο χρονικό διάστημα. Αυτή η μνήμη συνυφαίνεται με εκατοντάδες «ρόλους», στο χαρτί σε μορφή σειριακή ενώ η εμμονή στη λεπτομέρεια ορίζει το παιγνίδι μιας αθωότητας που κρύβει τραγικές εκφάνσεις.
Τα καλάμια και οι σπάγκοι του Νίκου ή τα χαρτιά, ισορροπούν αλλά και κινδυνεύουν να σπάσουν, να καταστραφούν με την παραμικρή αδέξια κίνηση…
Τα έργα προέρχονται από την αδελφή του Πόπη Αλεξίου, από τη Συλλογή Έργων Τέχνης της AlphaBank, τη συλλογή του Εθνικού Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης (ΕΜΣΤ) και τη συλλογή του Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης Κρήτης.
Η διάρκεια της έκθεσης θα είναι από τις 9 Μαΐου έως τις 6 Νοεμβρίου 2026.
ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ ΔΗΜΑΡΧΟΥ ΡΕΘΥΜΝΗΣ ΓΙΩΡΓΗ ΜΑΡΙΝΑΚΗ
"Η Εικαστική Έκθεση που εγκαινιάζουμε σήμερα, πέραν της αξίας της ως χώρου έκφρασης, καλλιτεχνικής συνδιαλλαγής, αισθητικής απόλαυσης και καλλιέργειας πολιτιστικής συνείδησης, έχει για όλους μας ένα επιπλέον χαρακτηριστικό: είναι φορέας συναισθηματικού φορτίου".
Αυτό τόνισε στα εγκαίνια της έκθεσης ο Δήμαρχος Ρεθύμνης Γιώργης Μαρινάκης, ο οποίος συνέχισε λέγοντας:
"Ο Νίκος Αλεξίου, είναι ο δικός μας καλλιτέχνης αφού γεννήθηκε στο Ρέθυμνο και σε όλη τη διάρκεια της βραχύβιας, δυστυχώς ζήσης του, κουβαλούσε στην ψυχή του και διοχέτευσε στα έργα του, το φως, την παράδοση, τη λιτότητα, την ευαισθησία αλλά και την εσωτερική δύναμη της Κρήτης.
Ο Ρεθυμνιώτης δημιουργός, εκτός από σημαντικός εικαστικός και συλλέκτης, υπήρξε μια ξεχωριστή πνευματική παρουσία, ένας άνθρωπος που κατόρθωσε να μετατρέψει τα πιο ταπεινά υλικά —το καλάμι, το χαρτί, τον σπάγκο, το φως και τη σιωπή— σε φορείς μνήμης, ποίησης και στοχασμού.
Με την εικαστική του γλώσσα , τη σχεδόν μυσταγωγική, κατόρθωσε να γίνει ένας διεθνής καλλιτέχνης, με έργο αναγνωρίσιμο και βαθιά προσωπικό, που ταξίδεψε από την Ελλάδα έως τα μεγαλύτερα εικαστικά γεγονότα του κόσμου, όπως η Μπιενάλε της Βενετίας, όπου εκπροσώπησε τη χώρα μας με το εμβληματικό έργο «The End».
Η παραμονή του στο Άγιο Όρος, προσέδωσε στην καλλιτεχνική του ματιά μια διάσταση πνευματικότητας που διαπερνά το έργο του και αντανακλάται στα μοτίβα των ψηφιδωτών της Μονής Ιβήρων, στις επαναλήψεις, τους λαβυρίνθους, τις γεωμετρίες.
Ο Νίκος Αλεξίου μας προσκαλεί να αποκωδικοποιήσουμε «Τα εύθραυστα ίχνη των συμβόλων», αποζημιώνοντας μας με μια αποκάλυψη: την ομορφιά που κρύβεται στο ελάχιστο, την αρμονία που γεννιέται από την επανάληψη, τη γοητευτική λεπτότητα της ύλης.
Τα έργα του ισορροπούν ανάμεσα στο εύθραυστο και το αιώνιο, στο χειροποίητο και το μεταφυσικό, στο προσωπικό βίωμα και στην πανανθρώπινη εμπειρία.
Για το Ρέθυμνο, ο Νίκος Αλεξίου αποτελεί ένα σπουδαίο κεφάλαιο της σύγχρονης πολιτιστικής μας ταυτότητας. Είναι ένας δημιουργός που τίμησε τον τόπο του όχι με θορυβώδη προβολή, αλλά με συνέπεια, ήθος, ευαισθησία και αφοσίωση στην τέχνη. Το έργο του συνεχίζει να εμπνέει νέους ανθρώπους, καλλιτέχνες, ερευνητές και θεατές, υπενθυμίζοντάς μας ότι ο πολιτισμός είναι η βαθύτερη παρακαταθήκη μιας κοινωνίας.
Συγχαίρω θερμά λοιπόν, το Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης Κρήτης και την επιμελήτρια της έκθεσης Μαρία Μαραγκού για την εξαιρετική τους πρωτοβουλία αφού με την έκθεση αυτή τιμούμε ένα σπουδαίο καλλιτέχνη και συνάμα τη μνήμη, την καλλιτεχνική έρευνα, τη σχέση της τοπικής κοινωνίας με τη σύγχρονη δημιουργία και, τελικά, τον ίδιο τον πολιτισμό.
Ιδιαιτέρως ευχαριστώ την οικογένεια του αξέχαστου Νίκου Αλεξίου και ειδικότερα την αδελφή του Πόπη Αλεξίου καθώς και τους φορείς και τις συλλογές που παραχώρησαν έργα του, επιτρέποντας στους επισκέπτες της Έκθεσης να γνωρίσουν το εύρος και το βάθος της δημιουργικής του πορείας.
Ας μας επιτρέψουν να τους διαβεβαιώσουμε ότι θα ακολουθήσουμε την προτροπή του καλλιτέχνη, να αφουγκραστούμε το χρόνο, τη μνήμη και τη λεπτομέρεια. Να αναζητήσουμε εκείνα τα «εύθραυστα ίχνη» που αφήνει ο άνθρωπος μέσα στον κόσμο και στον πολιτισμό.
Ίσως εν τέλει αυτή να είναι η μεγαλύτερη κληρονομιά του: ότι μας δίδαξε πως ακόμη και το πιο εύθραυστο μπορεί να αποκτήσει διαχρονική δύναμη, όταν εμπεριέχει αλήθεια, πίστη και ψυχή".
