ΜΙΑ ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΗ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΑΠΟ ΤΟΝ ΘΕΑΤΡΙΚΟ ΠΕΡΙΠΛΟΥ
Μέσα στο σκοτεινό από κάθε άποψη κλίμα της επταετίας της χούντας, ένας άντρας και μία γυναίκα έχουν μία συνάντηση, η οποία θα μπορούσε να ήταν τυχαία.
Θα μπορούσε όμως να ήταν μοιραία ή απλά μια ανάγκη δύο ανθρώπων να εκφραστούν. Να νιώσουν ασφάλεια μέσα σε ένα κόσμο ανασφάλειας και να πουν ελεύθερα εκείνα που έκρυβαν βαθειά στην ψυχή τους, να εξομολογηθούν φωναχτά, μέσα σε συγκυρίες, που όχι μόνο δεν είχε θέση η ελεύθερη έκφραση αλλά τουναντίον επιβαλλόταν η σιωπή.
Μια φωνή μέσα από τη λήθη. Ένα φως μέσα από έρεβος.
Αυτή είναι η παράσταση του Θεατρικού Περίπλου που έκανε πρεμιέρα την περασμένη Παρασκευή και θα παρουσιάζεται στο θέατρο της οδού Κουρμούλη κάθε Σαββατοκύριακο στις 9:30 το βράδυ έως τις 5 Ιουνίου.
Το έργο «Ένα παράξενο απόγευμα» είναι γραμμένο το 1971, από τον αυτοεξόριστο στη Γαλλία Αντώνη Δωριάδη και ανήκει στη «στρατευμένη» όπως θα λέγαμε τέχνη. Γραμμένο μέσα στη δικτατορία αποδίδει ανάγλυφα τις συνθήκες που επικρατούσαν στις φυλακές των διοικητηρίων, την κατάχρηση εξουσίας των ανώτερων και τη δύναμη εκείνων που αντιστέκονταν. Πέρα όμως από το καθεστώς της Επταετίας, το έργο αποτελεί μία κραυγή ενάντια σε κάθε φασισμό τις κάθε κοινωνίας, της κάθε τάξης, οποιασδήποτε εποχής.
Δύο άνθρωποι με διαφορετικές ζωές, από διαφορετικές κοινωνικές τάξεις ξεκινούν μία συζήτηση η οποία, με ένα μυστηριώδη τρόπο, θα τους οδηγήσει στην λύτρωση … στην κάθαρση της ψυχής τους.
ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΤΟ ΔΕΙΤΕ
Είδα την παράσταση αυτή την περασμένη Κυριακή. Μέσα στο μικρό και τόσο ζεστό θέατρο του Περίπλου.
Επικρατούσε σιωπή. Για πολύ ώρα. Ώσπου ξεκίνησαν κάποια υπόκωφα αναφιλητά. Κάποιες βαριές ανάσες που στόχο είχαν να μην ενοχλήσουν τον διπλανό θεατή. Αλλά και ο διπλανός θεατής ζούσε εκεί μέσα την δική του στιγμή μαζί με όσα εξελίσσονταν στην σκηνή. Με όσα μπορεί να γράφτηκαν πριν 45 χρόνια αλλά τοποθετούν τα συναισθήματα στο χρόνο που κάθε θεατής νιώθει την ανάγκη να κάνει τελικά εκείνο που τον βαραίνει περισσότερο. Να θέσει το δικό του δάκτυλο επί τον τύπον των ήλων που φέρει μέσα του και να εξωτερικεύσει την κραυγή που καταπιέζεται. Να εκφραστεί. Να πει την αλήθεια.
Γιατί είναι ένα έργο αλήθειας. Ένα έργο που καταδεικνύει την αδυναμία του ανθρώπου να υπόκειται σε καταπίεση και την ταυτόχρονη υπακοή του σε συγκυρίες που τελικά τον κρατούν δέσμιο καταστάσεων και του επιβάλουν σιγή.
Αλλά η σιγή αυτή, που εδράζεται στα ανθρώπινα συναισθήματα του φόβου, αποκτά διαστάσεις. Και γιγαντώνεται. Και ξεχειλίζει. Και θεριεμένη, δυνατή η φωνή, τελικά βγαίνει. Καθαρή, στεντόρεια, εκκωφαντική. Έτσι έρχεται η πραγματικότητα κόντρα στα δεδομένα των συγκυριών και ο άνθρωπος έρχεται στις διαστάσεις της λύτρωσης.
Είναι πολύ σημαντικό που γίνονται τέτοιες δουλειές στην πόλη μας. Η Μαρία Καντιφέ και ο Αντώνης Παλιεράκης δίνου ρεσιτάλ ερμηνείας και συγκλονίζουν. Ο Θωμάς Καντιφές, έχει κάνει εξαιρετική σκηνοθετική δουλειά. Η μουσική του Γιάννη Παπατζανή αποδεικνύει το μεγάλο του ταλέντο. Όλοι τους Ρεθεμνιώτες δημιουργοί, που γράφουν την σύγχρονη ιστορία του τοπικού πολιτισμού.
Να το δείτε. Πρέπει να το δείτε. Αυτές οι καταθέσεις ψυχής των ντόπιων καλλιτεχνών πρέπει να αποταμιεύονται. Να τιμώνται και να στηρίζονται.
ΜΑΝΟΥΣΟΣ ΚΛΑΔΟΣ
