Δεκαπενταύγουστος! Το Πάσχα του Καλοκαιριού. Η μεγάλη θεομητορική γιορτή του Αυγούστου, η Κοίμηση της Θεοτόκου, συγκλονίζει κάθε πιστή ψυχή. Ήδη από την πρώτη μέρα του Αυγούστου στις εκκλησίες ψάλλονται καθημερινά οι Παρακλήσεις - εναλλάξ η Μικρή και η Μεγάλη. Οι πιστοί προετοιμάζονται -νηστεύουν, εξομολογούνται, κοινωνούν- για να γιορτάσουν αληθινά το μεγάλο πανηγύρι.
Το γεγονός της Κοίμησης της Θεοτόκου
Για την Κοίμηση της Θεοτόκου δεν υπάρχουν αναφορές στα βιβλία της Καινής Διαθήκης παρά μόνο από απόκρυφα κείμενα.
Δεν είναι γνωστό πόσα χρόνια ακριβώς έζησε η Παναγία. Πιθανολογείτε ότι έζησε για άλλα 11 χρόνια μετά τη Σταύρωση και την Ανάσταση του Υιού και Θεού της. Ως τότε έμενε στο σπίτι του Ιωάννη, μαζί με τον αδελφό του τον Ιάκωβο και τη μητέρα τους τη Σαλώμη που ήταν και συγγενής της. Την Κοίμησή της την πληροφορήθηκε, τρεις μέρες πριν από τον Αρχάγγελο Γαβριήλ ενώ προσευχόταν και προσφέροντάς της ένα μικρό κλαδί φοίνικα, της ανήγγειλε ότι ο Θεός και Υιός της θα ερχόταν να πάρει την τίμια και αμόλυντη ψυχή της. Μετά απ’ αυτό η Παναγία ανέβηκε στο Όρος των Ελαιών, όπου προσευχήθηκε για την παραλαβή της ψυχής της. Ύστερα επέστρεψε στο σπίτι του Ιωάννη, και άρχισε να ετοιμάζει τα απαραίτητα για την κηδεία της. Στη συνέχεια κάλεσε τους συγγενείς και πιστούς φίλους και φίλες της και τους είπε για την επικείμενη κοίμησή της. Όταν το άκουσαν, ξαφνιάστηκαν και άρχισαν τους θρήνους για τον χωρισμό τους από τη Μητέρα του Κυρίου. Η Θεοτόκος όμως τους παρηγόρησε λέγοντάς του πως αυτό ήταν το θέλημα του Θεού, ενώ τους διαβεβαίωσε πως από τη θέση της στον ουρανό δεν θα έπαυε να πρεσβεύει πάντοτε για ολόκληρο το ανθρώπινο γένος. Η μόνη περιουσία που είχε, ήταν δύο χιτώνες. Τους χάρισε σε δύο φτωχές γειτόνισσές της, σε δυο φτωχές χήρες.
Την τρίτη μέρα από την επίσκεψη του Αρχαγγέλου Γαβριήλ, η Παναγία ντύθηκε μόνη της τα νεκρικά ενδύματα, κάλεσε και πάλι τους φίλους της και ξάπλωσε στην κλίνη της. Τότε συνέβη ένα θαυμαστό γεγονός: μια δυνατή βοή ακούστηκε στο σπίτι της, που το κάλυψε ένα φωτεινό σύννεφο, το οποίο θαυματουργικά όπως μας διέσωσε η παράδοση μετέφερε από τα πέρατα της οικουμένης τους Αγίους Αποστόλους, για να παραβρεθούν στην έξοδό της, ανάμεσά τους ο Απόστολος Παύλος, ο Διονύσιος ο Αρεοπαγίτης και ο άγιος Ιερόθεος που ήταν ο πρώτος επίσκοπος Αθηνών και πολλά πρόσωπα της Εκκλησίας. Η Υπεραγία Θεοτόκος, αφού χαιρέτησε και ευλόγησε όλους όσους ήταν εκείνη τη στιγμή κοντά της, παρέδωσε την αγία ψυχή της στον Υιό και Θεό της, που όπως απεικονίζετε σε όλες τις αγιογραφίες κατεβαίνει από τον ουρανό για να την παραλάβει ο Ίδιος.
Οι Απόστολοι και όλη η Εκκλησία των Ιεροσολύμων άρχισαν να ψέλνουν εξόδιους ύμνους στη Μητέρα του Θεού. Μαζί τους ακούστηκε να ψέλνει μαζί τους και μια στρατιά αγγέλων από τον ουρανό. Η μελωδία αυτή ακούστηκε σε όλη την Ιερουσαλήμ, φόβος και έκσταση κατέλαβε τους κατοίκους της. Η πομπή κατευθυνόταν προς τη Γεσθημανή, εκεί όπου θα θαβόταν το άγιο σκήνωμά της.
Οι άρχοντες των Ιουδαίων δεν άντεχαν να βλέπουν και να τα ακούνε όλα αυτά και έστειλαν κάποιος από το λαό, πείθοντάς τους να παρεμποδίσουν την πομπή. Οι φανατικοί Ιουδαίοι θέλησαν να βεβηλώσουν την κηδεία της Μητέρας του Ιησού – εκείνου που τόσο πολύ μίσησαν και σταύρωσαν - προκαλώντας, βρίζοντας, απειλώντας όλους όσους συνόδευαν το σεπτό σκήνωμα της Θεοτόκου. Ένας απ’ αυτούς πλησίασε το φέρετρο της Παναγίας με σκοπό να το ανατρέψει, αλλά τη στιγμή που πήγε να αγγίξει, του κόπηκαν τα χέρια και έμειναν κολλημένα σε αυτό. Παράλληλα έχασε και το φως του, ο ασεβής Ιουδαίος όμως κατάλαβε την αισχρή πράξη του, έκλαψε και μετανόησε και παρακαλούσε την Θεοτόκο να τον λυπηθεί και να τον θεραπεύσει. Το θαύμα έγινε, ο άνθρωπος αυτός θεραπεύτηκε αμέσως, στη συνέχεια ομολόγησε την απιστία του κι έγινε χριστιανός. Φτάνοντας στη Γεσθημανή οι Άγιοι Απόστολοι και οι όλοι οι χριστιανοί έθαψαν την Παναγία, σφράγισαν το μνημείο και αποχώρησαν.
Η παράδοση αναφέρει ότι μόνο ο Θωμάς δεν είχε παρευρεθεί στην ταφή, διότι κήρυττε το Ευαγγέλιο στην Ινδία. Ήρθε στην Ιερουσαλήμ μετά από τρεις μέρες και θέλησε επίμονα να προσκυνήσει τον τάφο της Μητέρας του Χριστού. Οι άλλοι απόστολοι άνοιξαν τον τάφο και βρήκαν μόνο το σάβανο. Η Παναγία μετέστη στους ουρανούς, κοντά στον Υιό και Θεό της.
Ιερά Μονή Κοιμήσεως της Θεοτόκου Χαλεβή
Το μοναστήρι της Κοίμησης της Θεοτόκου, που είναι γνωστή στους Ρεθεμνιώτες και ως Μονή Χαλεβή, απέχει 6 χλμ. από την πόλη του Ρεθύμνου. Η παλιότερη χρονολογία ίδρυσής της που διασώθηκε είναι στη σφραγίδα της του 1741, κάτι που σημαίνει ότι χτίστηκε στα μέσα του 18ου αιώνα. Το όνομα Χαλεβή οφείλεται πιθανόν στον ιδρυτή της, μοναχό που λεγόταν Χαλεβής. Η Μονή είχε 30 μοναχούς, ξενώνα, βιβλιοθήκη και σχολείο. Αν και Σταυροπηγιακή Μονή είχε παραμείνει μικρή και το 1900 διαλύθηκε, ενώ τα διάφορα έγγραφά της και τα Ιερά Σκεύη της καθώς και η διαχείρισή της περιήλθαν στην Ιερά Μονή Αρσανίου. Η ακίνητη περιουσία της που ήταν 3500 ελιές και άλλες εκτάσεις περιήλθαν το 1935 στο Εφεδρικό Ταμείο Ρεθύμνου και διανεμήθηκε σε έφεδρους πολεμιστές και η υπόλοιπη περιουσία σε ακτήμονες γεωργούς. Μέχρι σήμερα έχει διασωθεί μόνο ο ναός που βρίσκεται σε καλή κατάσταση.
Γιώργος Λινοξυλάκης
Πηγές: Μήτηρ Θεού, Η ζωή και οι εορτές της Θεοτόκου, Σοφία Σφυρόερα
Παναγία η μητέρα του Θεού, εκδόσεις Power Publishing εκδ. 2012
Πανόραμα Ρεθύμνου, Λευτέρη Κρυοβρυσανάκη εκδ. 2006
