Η 7η έκθεση ζωγραφικής του φίλου και συνεργάτη μας, Αιμίλιου Γάσπαρη με τίτλο «Μνήμης έργα», άνοιξε τις πύλες την π. Δευτέρα στο Ρεθεμνιώτικο κοινό και πολύς κόσμος παραβρέθηκε στο Σπίτι του Πολιτισμού, προκειμένου να συγχαρεί τον καλλιτέχνη και να απολαύσει τα έργα του. Τα έργα που ως επίκεντρό τους, όπως είχαμε ξαναγράψει, έχουν το Ατσιπόπουλο, το λατρεμένο τόπο καταγωγής του κ. Γάσπαρη, αποτυπώνουν πλευρές του χωριού που κατά το πλείστον έχουν χαθεί ή έχουν αλλάξει άρδην στο πέρασμα του χρόνου. Η έκθεση θα διαρκέσει έως και σήμερα
Η βραδιά των εγκαινίων της έκθεσης δεν μπορούσε να ξεκινήσει καλύτερα, καθώς τον κόσμο υποδέχτηκε με τραγούδια η χορωδία των παιδιών από το Γυμνάσιο Ατσιποπούλου. Τα παιδιά με τη συνοδεία του πιάνου της δασκάλας τους τραγούδησαν τραγούδια όπως «Φωτιά στα σύνορα της γης», «Εγώ κι εσύ μαζί», «Δες τη φωτεινή πλευρά της ζωής», ντύνοντας με δυνατές νότες αισιοδοξίας το άνοιγμα της έκθεσης.
Την παρουσίαση της έκθεσης έκανε η κα Λένα Φωτοπούλου, η οποία, μεταξύ άλλων, ανέφερε για τον καλλιτέχνη: «Διάβασα κάπου πρόσφατα ότι ‘‘όταν στο δρόμο σου βαδίζεις με ταλέντο και συναντάς την τέχνη, όλες οι μορφές της διασταυρώνονται για να ακολουθήσεις στην πορεία σου εκείνη που σε εμπνέει κάθε φορά περισσότερο’’. Τον Αιμίλιο τον κέρδισαν δύο: Η ποίηση και η Ζωγραφική.
Σήμερα θα ασχοληθούμε με τη δεύτερη. Ο Αιμίλιος ξεκίνησε να εκτίθεται ως ζωγράφος κάνοντας την πρώτη ατομική του έκθεση τον Αύγουστο του 1977 στο Λύκειο Ελληνίδων. Στο διάστημα που μεσολάβησε ανάμεσα στο ’77 και μέχρι σήμερα το σίγουρο είναι ότι δεν ασχολήθηκε μόνο με τη ζωγραφική. Πήρε το πτυχίο του από τη Φιλοσοφική Σχολή Αθηνών, πήρε μεταπτυχιακό δίπλωμα, δούλεψε ως καθηγητής στην Παιδαγωγική Ακαδημία Ρόδου, στα ΠΕΚ, εξέδωσε ποιητικές συλλογές, αρθρογράφησε και δίδαξε σε σχολεία της Δευτεροβάθμιας Εκπ/σης με τελευταίο σταθμό το Γυμνάσιο Νατσιόπουλου».
Η κα Φωτοπούλου υπογράμμισε ιδιαίτερα το γεγονός ότι σε μέσα σε δίσεκτους καιρούς ένας ερασιτέχνης καλλιτέχνης καταφέρνει να μας θυμίσει ότι οφείλουμε να κρατάμε ζωντανές τις όμορφες μνήμες του χώρου που ζούμε και που κάθε μέρα αλλάζει, τις περισσότερες φορές, προς το χειρότερο .
Στη συνέχεια, μιλώντας για τα έργα του κ. Γάσπαρη, η Κα Φωτοπούλου επεσήμανε: «Τα έργα αυτά που βλέπετε γύρω σας είναι δημιουργημένα με αγάπη για τον τόπο του, αλλά και την ανάγκη του να διατηρήσει την αισθητική μας σε υψηλά επίπεδα. Όλα είναι γωνιές του Ατσιποπούλου που δεν υπάρχουν πια, που έχουν στοιχειώσει τη μνήμη του και τα αποδίδει ξανά και ξανά σε ξεχωριστούς πίνακες μέσα από διαφορετικές χρωματικές οπτικές. Εξαιρετικό ενδιαφέρον παρουσιάζει ο τρόπος που ισορροπούν τα τοπία, με όποιο χρωματικό συνδυασμό κι αν αποδίδονται. Για παράδειγμα, σταθείτε μπροστά στους πίνακες με την αναπαράσταση μιας ξεχασμένης γέφυρας, που βρισκόταν δυτικά του Ρεθύμνου και που στη κατοχή ανατινάχτηκε από τους Γερμανούς, και που αποτελούσε μια αχνή μνήμη μόνο, σήμερα αναγεννιέται και την γνωρίζουμε κι εμείς μέσα από τη χρωματική παλέτα του Αιμίλιου».
Τα έργα που περιλαμβάνονται στην έκθεση του κ. Γάσπαρη ήταν τα εξής:
Αγορά Ατσιποπούλου (1, 2, 24), Η Βενετσιάνικη Γέφυρα (3, 4, 7, 8, 14, 15, 16), Η παλιά Παναγία στη Μεσοχωριά (5, 9, 10, 17), Θέα από το Άγιο Πνεύμα (11,34,43), Καμινάδες στο Ατσιπόπουλο (12, 13, 42), Απόψεις διάφορες από το Ατσιπόπουλο (6, 18, 19, 20, 21, 23, 25, 26, 27, 28, 35, 37), Το μοναστήρι του Αγίου Παύλου (31,32), Παραλία του Πετρέ (29, 30, 36, 39, 40, 41), Τζαμί στο Ρέθυμνο (38).
Το εκπληκτικό, κατά τη διάρκεια της περιήγησης μικρών και μεγάλων στην έκθεση, ήταν το «παιχνίδι» με τα αποτυπωμένα τοπία που δεν υπάρχουν πια. «Να εδώ από πίσω είναι το σπίτι μας» έλεγε ένα μικρό κοριτσάκι που κοίταζε συγκεκριμένο έργο, «Πιο κάτω ήτανε της γιαγιάς σας το σπίτι» συμπλήρωνε ένας μεγαλύτερος μιλώντας στα παιδιά του. Αυτό ήταν και η ουσία, το ταξίδι πίσω στο χρόνο, προς αναζήτηση των χαμένων τοπίων.
Αποτυπώνοντας, λοιπόν, αυτήν την εμπειρία, το μόνο που έχουμε να πούμε είναι ότι ο καλλιτέχνης αναμφισβήτητα πέτυχε τον σκοπό του ήδη από την πρώτη μέρα της έκθεσής του, καθώς οι δημιουργίες του απέδειξαν με το καλημέρα πως αποτελούν μνήμης έργα…
ΝΙΚΟΣ ΠΟΛΙΟΥΔΑΚΗΣ
