Σας ευχαριστούμε και φέτος…
Γράφει ο Νίκος Πολιουδάκης
Το να γράφει κανείς διθυράμβους για το οτιδήποτε είναι το μόνο εύκολο. Το να τον επιβεβαιώνει η πραγματικότητα είναι το δύσκολο. Στην περίπτωση των «Μπουνταλίων» ωστόσο, οι διθύραμβοι και τα «καλά λόγια» ανταποκρίνονται αναμφισβήτητα στην πραγματικότητα, αποτελώντας ίσως το ελάχιστο που μπορεί να αποδώσει κάποιος ως ελάχιστη ανταπόδοση σε ότι προσφέρουν όλα αυτά τα χρόνια. Και δεν είναι λίγα τα 16 χρόνια κωμικών θεατρικών παραστάσεων που συμπληρώθηκαν φέτος, αναλογιζόμενοι όχι τον αριθμό των παραστάσεων που μεγαλώνει, αλλά το μεράκι και τη θέληση που επιδεικνύουν τα παιδιά της Δημιουργικής Ομάδας Μαργαριτών (Δ.Ο.ΜΑ.) και όσοι τους πλαισιώνουν κάθε χρόνο, για ένα άρτιο κάθε φορά αποτέλεσμα, που δεν έχει να ζηλέψει σε τίποτα από επαγγελματικούς θιάσους και πανάκριβες θεατρικές παραγωγές. Το φετινό θέμα άκουγε στο όνομα «Θέμιδος 16», μια παράσταση που όσο γέλιο προσέφερε, άλλο τόσο βαθιά τραγελαφικά μηνύματα είχε, παρουσιάζοντας μέσα από το χιούμορ και τη σάτιρα καταστάσεις και φαινόμενα που έφεραν τη χώρα σήμερα να φυτοζωεί, μέσα στην οικονομική και κυρίως κοινωνική κρίση. Σε συνέχεια του άρθρου μας που αφορούσε την περσινή παράσταση «Δύσκολος καιρός για Πρίγκιπες» με τον τίτλο «Ευχαριστούμε Boudalia…», η φράση που περιλαμβάνεται στους τίτλους του παρόντος αφιερώματος μας δεν μπορεί παρά να είναι η εξής: «Σας ευχαριστούμε και φέτος…». Διότι, απλούστατα, το αποτέλεσμα και φέτος σας δικαίωσε και μας δικαίωσε…
Λίγα λόγια για το έργο…
«Θέμιδος 16», λοιπόν, ήταν ο φετινός τίτλος. Όπως αναφερόταν και στο πρόγραμμα της παράστασης η υπόθεση είχε ως εξής: «1896 Ολυμπιακοί Αγώνες στην Αθήνα - Ένα λαμπρό στολίδι, ένα κτίριο από τα λίγα που έχουν κατασκευαστεί στην ελληνική πρωτεύουσα, εγκαινιάζεται. Όλος ο κόσμος είναι εκεί, περιμένει το βασιλιά εκείνος όμως δε φαίνεται. Το Μέγαρο της οδού Θέμιδος 16 στην πορεία του γίνεται πάντα αιτία να δημιουργηθούν και εν συνεχεία να αποκρυφτούν σκάνδαλα… Καταλήγει διαφιλονικούμενο από διαφορετικούς διεκδικητές που όλοι υποστηρίζουν ότι τους ανήκει. Η Θέμις αναρωτιέται αν πρέπει να πάρει μέρος στην τελική έκβαση…».
Το άγαλμα της Θεάς Θέμιδας δεσπόζει μέσα στο σκηνικό των φετινών Μπουνταλίων, ενώ στην εξέλιξη της ιστορίας «διακοσμείται» με το ανάλογο «αξεσουάρ» που συνάδει κάθε φορά με το ποια είναι η χρήση της αίθουσας του Μεγάρου στο πέρασμα των χρόνων ως το δύσκολο σήμερα.
Και τι δεν είδαν τα μάτια του αγέρωχου αγάλματος της Θέμιδος -αν και καλυμμένα κατά την αρχαία παράδοση- από το τέλος του 19ου έως το πρόσφατο παρελθόν της σύγχρονης Ελλάδας, ωσότου «σκάσουν μύτη» ο επίδοξοι διεκδικητές του επιβλητικού οικήματος. Από καμπαρέ και στούντιο παραγωγής ταινιών, έως εκλογικό κέντρο και μπουζουκτσίδικο «διετέλεσε» το κτίριο της οδού με το «θεϊκό» όνομα, όντας έρμαιο στις ορέξεις των εκάστοτε διαχειριστών/ιδιοκτητών του. Διαφθορά, πελατειακό σύστημα και γενικότερα «κακώς κείμενα» της πρόσφατης ιστορίας της νεότερης Ελλάδας παρελαύνουν στο πέρασμα των χρόνων μέσα από το Μέγαρο.
Οι τέσσερις «σημερινοί» καιροσκόποι διεκδικητές, ως γνήσιοι «απόγονοι των προγόνων τους» ισχυρίζονται ο καθένας για προσωπικό του όφελος ότι το κτίριο του ανήκει δικαιωματικά, ξετυλίγοντας ένας ένας τη δική του ιστορία, που αποδεικνύει -υποτίθεται- στην κάθε περίπτωση το ποιος πρέπει να κληρονομήσει το κτίριο. Κι όλα αυτά μπροστά στα μάτια ενός πέμπτου προσώπου, που όλοι θεωρούσαν ότι είναι το πρόσωπο που θα επιβεβαιώσει σε ποιον ανήκει το πολυπόθητο μέγαρο και θα διευθετήσει τις διαδικασίες που απαιτούνταν. Στο τέλος όμως αποδεικνύεται ότι αυτό το πέμπτο άτομο αποτελεί τον δικαιούχο ιδιοκτήτη, που «θυσιάζει» το Μέγαρο για χάρη του μέλλοντος αυτής της χώρας: τα παιδιά, εκείνα τα μέλη της κοινωνίας μας που δε φέρουν καμία ευθύνη για το σημερινό πλίσθημα της χώρας και δε φταίνε σε τίποτα να πληρώνουν αμαρτίες χρόνων εκείνων που την έφεραν ως εδώ.
Η Θέμις, η Θεά της Δικαιοσύνης στο τέλος δικαιώνεται και ξανααποκτά το πραγματικό της «αξεσουάρ», που τόσες φορές τις είχε αφαιρεθεί από το αριστερό χέρι, τη ζυγαριά, το σύμβολο εκείνο που παραπέμπει την ευσυνειδησία, την αλήθεια και την αμεροληψία. Δικαιώνεται πανηγυρικά, ίσως γιατί δεν έχασε ποτέ το σπαθί της από το άλλο της χέρι, αυτό που συμβολίζει τη «δίκαιη τιμωρία». Διότι η έκβαση της υπόθεσης δεν είναι τίποτα άλλο παρά η τιμωρία της απληστίας και επιτέλους «το καλό» προς όφελος της κοινωνίας. Αυτά σε ότι αφορά το περιεχόμενο του θεατρικού έργου…
Οι συντελεστές…
Σε όσα αφορούν τους ηθοποιούς, τα σκηνικά και το σκηνοθετικό κομμάτι; Αν κάποιος δε γνώριζε ότι πρόκειται για ερασιτεχνική δουλειά στο σύνολό της, δύσκολα θα καταλάβαινε ότι πρόκειται για μη επαγγελματική παραγωγή. Εξαιρετικά κοστούμια, καταπληκτικά χορευτικά, άψογο σκηνικό, καυστικές ατάκες, μοναδικές ερμηνείες -μέχρι και βίντεο κλιπ που σε κάνει να κρατάς το στομάχι σου από τα γέλια γύρισαν τα «αθεόφοβα» Μπουντάλια- συνθέτουν μια πραγματικά διόλου ερασιτεχνική κωμική παράσταση. Ο μόνος «κίνδυνος» να καταλάβαινε κανείς ότι επρόκειτο για μη επαγγελματική δουλειά ήταν το διαμορφωθέν θέατρο στο γήπεδο του μπάσκετ λίγο μετά από το χωριό των Μαργαριτών, όπως συμβαίνει μέχρι τώρα, παρόλο που έχουν υπάρξει αιτήματα για δημιουργία θεάτρου, όπου θα φιλοξενεί την παράσταση/σημείο κατατεθέν του καλοκαιριού για το κάτω Μυλοπόταμο. Και για αυτό αξίζουν ακόμα περισσότερα συγχαρητήρια στα παιδιά από τις Μαργαρίτες και όλους τους συντελεστές, μικρούς και μεγάλους, που καταφέρνουν να φέρουν εις πέρας κάθε χρόνο την παράσταση, αφιερώνοντας τεράστιο προσωπικό χρόνο σε συνδυασμό με τις υποχρεώσεις, τους πέρα από την ώρα της παράστασης και τις πρόβες, για να στήσουν τον ιδιότυπο θεατρικό χώρο. Επιπλέον, ας μας επιτραπεί η έκφραση, αποτελεί τεράστια «μαγκιά» το γεγονός ότι δεν έχουν δεχτεί να πραγματοποιήσουν παραστάσεις εκτός του χωριού τους, παρόλο που έχουν δεχτεί κρούσεις.
Κι επειδή «το βαρύναμε» ίσως στο φετινό αφιέρωμα, αξίζει να αναφερθούμε στην ατάκα που κατά τη γνώμη μας «έγραψε» στη φετινή παράσταση χωρίς να μειώνουμε όλες τις υπόλοιπες ξεκαρδιστικές και συνάμα εύστοχες ατάκες. Δύο Μυλοποταμίτισσες έχουν επισκεφτεί τον εκκολαπτόμενο πολιτικάντη με τον ξύλινο πολιτικό λόγο για να του ζητήσουν τι άλλο; Ρουσφέτι. Ένα απλό απολυτηριάκι λυκείου για το γιο της μίας που το χρειαζόταν για να συμπληρώσει τα απαιτούμενα χαρτιά για μια θέση εργασίας, με τη συνοδό της μάνας να συμπληρώνει: «Ούτε απολυτήριο γυμνασίου έχει το κοπέλι, αλλά εκείονα δε το ζητούνε!». Ατάκα από τις λίγες, που λένε, αντάξια απόδειξη του πηγαίου ταλέντου των συγγραφέων της θεατρικής κωμωδίας και ταυτόχρονα «μπιχτή» για το πώς έχει λειτουργήσει το πελατειακό σύστημα και η αναξιοκρατία όλα αυτά τα χρόνια στην Ελλάδα.
Αντί επιλόγου…
Πόσα και πόσα δεν μπορούμε να πούμε και να γράψουμε για τα Μπουντάλια, όμως κινδυνεύουμε να φλυαρήσουμε. Ένα θα πούμε και το φετινό αφιέρωμα τελειώνει εδώ: Η εκάστοτε παράσταση των Μπουνταλίων είναι μοναδική και πραγματικά μοναδικό της αντίπαλο έχει ίσως την περσινή, την προπέρσινη, την παραπροπέρσινη και ενδεχομένως την παράσταση της επόμενης χρονιάς, φτάνει να μην αλλοιωθεί ποτέ ο χαρακτήρας που έχουν καταφέρει να προσδώσουν στο όλο «φαινόμενο» τα παιδιά από τις Μαργαρίτες και όσοι καινούριοι έρχονται και γίνονται «ένα» με αυτό που ήδη υπάρχει και είναι πολύ δυνατό. Και φαίνεται αυτό στον κόσμο που γεμίζει κάθε χρόνο το γήπεδο του μπάσκετ, ενώ αν γνωρίζεις κάποιους από τους συντελεστές μπορείς να καταλάβεις γιατί η επιτυχία κάθε χρόνο είναι σχεδόν εγγυημένη. Συνεχίστε έτσι Μπουντάλια και μη ξεχνάτε: «Σας ευχαριστούμε και φέτος…». Ραντεβού του χρόνου! Που αλλού; Στις Μαργαρίτες...
